16-08-15

De verhuis...

Na het uitstapje naar Leuven, die weer een heel klein lichtje in de duisternis bracht en wat hoop gaf, de plons in het diepe : Een ongeplande verhuis, iets wat ik nooit had gedacht nog te doen na alle werk gedaan in het huidige huisje en vooral de tuin. 

Ik hoop dat ik de juiste beslissing nam, en dat we eind september goed nieuws krijgen bij de allergietest op chemovarianten van degene die ik kreeg en moest stopzetten in het verleden. 

De verhuis eist veel, van mezelf, van Kyran, en de schaarse vrienden die er staan om te helpen wanneer ze dat kunnen. Twee weken na je laatste chemokuur verhuizen, terwijl je al bent gestart met een anti-hormonenpil die met je hoofd en emoties speelt, is geen lachertje. Tussen twee huizen inhangen die beide werk vragen, de pozen even moeten alleen laten nu we in het nieuwe huis in de slaapzetel slapen, weinig slaap door de aanpassing, en ook het moraal krijgt een deuk door paniekbuien er niet te raken... Nog tijd en aandacht proberen geven aan Kyran, de was en de plas doen tussendoor, poging doen zo gezond mogelijk nog te  koken tussendoor, inpakken, uitpakken, afwassen... Het weegt, en het weegt ellendig zwaar! Al hebben we tijd tot eind september, afhankelijk zijn van anderen weegt heel zwaar door, en ik betrap mezelf er steeds opnieuw op over mijn limiet te gaan, afspraken tot een dag complete "rust" niet te kunnen houden.

Maar we slaan er ons wel door. Elke morgen, met de kop koffie naar buiten - ik rook alvast niet meer binnen, wat zorgt voor veel minder roken, en hoop ook te kunnen stoppen achteraf - planning opmaken, en mezelf een "oppepspeech" geven. Ja, idd, hoe gek kan een mens zijn, hé? ( Ik dacht dat ik niet meer gekker kon, maar schrik nog elke keer dat die optie dus wel nog openstaat ... :D ) 

Even de "chemoknop" op nul proberen zetten, al is de angst echt heel groot momenteel, maar toch een poging doen, tot 22 sep, normaal weten we dan meer. Dus nu verhuizen, het nieuwe huisje aankleden, oude brol buitengooien en Freecyclen... Al een hele weg afgelegd - met hulp van een paar heel goede zielen die er staan zoveel ze kunnen - de laatste drie weken, en nog een hele weg te gaan, maar we komen er wel... We moeten... En eens dat erop zit, hopelijk een hele hoop tijd om mijn creativiteit terug ten volle bot te vieren!!! 

Pluk de dag en grijp elke kans met beide handen... <3

 

 

10:32 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |