04-09-15

Realiteit komt soms hard aan...

September ging van start. Een nieuw schooljaar, bovenop een nieuwe start in een nieuw huisje.

Leuven komt met rasse schreden dichterbij. En al probeer ik me daarvan af te zetten, en er zo weinig mogelijk bij stil te staan, elke morgen, elke avond, elke stilte in huis doet me er bij stilstaan dat het nu alles of niks is, erop of eronder.

Het vele werk door de verhuis houdt me wat op de been, al slaat de vermoeidheid soms hard toe, en ook het besef hoe alleen je uiteindelijk staat als er hulp nodig is, nu je zelf niet meer kan helpen - tenminste niet meer op een actieve manier - met anderen. 

Mijn echte vrienden kan ik tellen op een hand, dat besef ik nu maar al te goed. Aan de andere kant, een heel groot geluk dat ze er zijn, en dat ik hen mocht leren kennen in mijn leven... 

Van anderen heb ik het idee dat ik nu al niet meer besta, ze passen zich waarschijnlijk al aan aan het leven waarin ze dan helemaal geen rekening meer moeten houden met mijn bestaan. Jammergenoeg voor hen ben ik er momenteel nog, en ben ik echt niet van plan snel te vertrekken. Bij deze moet ik degenen die zitten wachten om van mij af te zijn dik teleurstellen. I'm not going without a hard fight!!! 

Mijn Moemoetje zaliger zei me dikwijls es : ik blijf nog even leven, al is het om anderen te pesten... :D Wel, moemoetje, hoe graag ik je zou terugzien, samen met o zoveel anderen die ik al moet missen in mijn leven, ik ga ook mijn best doen hier nog wat te blijven, en mss ook met die reden... ;)

Mijn grootste reden is voor degenen die me goed kennen, algemeen bekend : Mijn zoontje, mijn alles, mijn oogappel.

Dinsdag gestart met veel goede moed in het vierde leerjaar. Heel blij dat ik dit ook weer mocht mee-beleven. Ook gisteren heel trots toen hij voor de eerste keer een volleyballtraining meedeed bij de Ieperse Katjes, en tot mijn grote verbazing het nog beter deed dan ik had verwacht. Na de les was hij supergelukkig, hij straalde!!! Een immens mooi gevoel voor een mama!

Elke morgen rijden we weer samen met de - weliswaar elektrische - fiets naar school. Genieten! Nu het nog kan, en het weer het nog toelaat, langs de o zo mooie vesten van Ieper, waar we worden begroet elke morgen, door vaste wandelaars, vissertjes, eendjes en het mooie prachtige zicht op het kabbelende water. Puur joga-effect elke morgen. Wat ben ik blij dat ik de stap tot verhuizen, hoe verschrikkelijk dat momenteel ook is - heb genomen!!! 

Gisteren kam een mooi kadootje in de postbus vallen : een heel leuk, klein kussentje van Sarah Kay, met daarop "het zijn de kleine dingen die het doen"...

Boenk erop mijn gedacht...

HET ZIJN DE KLEINE DINGEN DIE HET DOEN....

Even bij stilstaan, zeker degenen voor wie enkel oog heeft voor het grote, dure, onbelangrijke in het leven! ;)

Het zijn de kleine dingen die het doen, en zolang een mens dat niet beseft, kan hij blijven zoeken naar geluk!!! <3

Pluk de dag, met de kleine dingen, en geniet!!! xxx

09:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dag lieve Véke , niet opgeven he meid om een paar mensen die niet reageren op alles .
Jij bent een sterke madam .
Ik weet dat ik ook niet veel reageer maar hier gaat het heel snel achteruit .
Ik ben niet veel meer op fb .
Ik hoop dat Leuven een oplossing bied .
Hier brand bijna altijd een kaarsje voor u .
En als je eens wil praten je hebt mijn telefoon nr . he .
Sterkte lieve meid .
Dikke knuffel en veel sterkte .
Grtjs Emelda xxx

Gepost door: Emelda Vaes | 04-09-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.