23-09-15

UZ leuven... Allergietest.

Op de brief stond : ten laatste 16u daar...

Na een stresserende trein-busrit - had meer stress voor de rit dan de testen - mooi op tijd daar, met pak en zak voor 1 overnachting. Het begon al goed, met een verpleging die niet wist wat aan te vangen met mij. "Wat doe jij hier" was mijn welkom. 

Ik werd bij een lieve, doch heel zware mevrouw op de kamer gelegd, en het mensje briefte me al meteen dat ze zwaar snurkte. Al had ik oordopjes mee, ik weet dat er steeds een gaat "lopen" 's nachts.  Een kannetje water werd op de tafel gezet, het glas kon ik gaan zoeken. Bij elke vraag over het hoe en wat van de testen, was het steevaste antwoord "ik weet het niet". Geen idee dus wat er zou gebeuren daar, wanneer, of ik mocht eten 's morgens of niet, wanneer ik waar moest zijn... Wat ze me dan wel konden vertellen was, als de testen goed verliepen, de chemo de dag erop zou worden gestart...??? Euh, pardon? Ik heb er net een kuur van 18 opzitten. "U hebt dat niet te beslissen, dat is zo gepland. " Mevrouw, mijn afspraak met de Prof was nochtans anders...? En - nogmaals alles opnieuw uitgelegd - een dossier van een patiënt inkijken was blijkbaar duidelijk teveel van het goede gevraagd, want het stond er zwart op wit in. 

Heel vroeg al, 16u 30, werden de bokes gebracht. Bokes, zonder toespijs... Kon ik al meteen weer gaan vragen. Genant. Zeker als je reuzehonger hebt en dat immens grote hospitaal niet kent. Noch de verpleging, want wie wie was, ( hoofdverpleging bvb ) had ik ook het raden naar. 

Nochtans leek er meer dan voldoende personeel te zijn, aan de koffiekletstafel te zien en te horen.

Na het eten gelukkig bezoek van zussie. Niet meer op de kamer verschenen tot ze naar huis vertrok. Wat een verademing! 

Na een slapeloze nacht - gelukkig - maar opgestaan en me gewassen en gekleed. Want nog steeds had ik geen verdere info. Rond 07u40, nog geen koffie noch ontbijt gezien - gelukkig was mijn ginsengkoffie mee, en kreeg ik wat "warm" water ondanks het blijkbaar te vroeg storen van hun roddelkwartiertje in de keuken om 07u30 - gaan zoeken naar antwoorden. Kreeg ik prompt : o ja, om 8u word je afgehaald... 

Ach zo? Leuk om weten... Moet ik nuchter zijn dan misschien? "Geen idee"... Dus op een lege maag naar voorziene plaats gebracht, voor een test die maar even tot 11u duurde... 

Gelukkig gaf die positief resultaat. En daar werd ik wel geïnformeerd, bij elke stap, bij elke prik, en opgevolgd door een arts die na elke prik kwam kijken naar de huidreactie.

Er werden eerst prikjes gegeven om een vergelijk te hebben. Wat was reactie, wat was geen reactie. Op de andere arm werd dan gestart met het testen van de chemo's. Cisplatinum ( cis ) en oxaliplatinum ( oxi ). Spannend!!! En gelukkig kreeg ik daar wel koffie, lol :D 

In totaal 12 prikken, 4 testprikjes met een mesje, en daarna de chemoprikjes, 8 daarvan. Met telkens verschillende verhoudingen, van 1/100000 naar 1/10. Gestart met van elke chemo 1 met mesje, daarna intracutaan ( onderhuids met spuitje ). Na elke prik 15 minuutjes wachten op eventuele reactie. De Cis bleef mooi braaf, maar de oxi zaaide twijfels. Uiteindelijk werd de beslissing dat ze beide konden worden gegeven, met voorrang voor de Cis, en mocht die zijn werk niet doen, kon ook de oxi worden ingeschakeld; De laatste brand wel nog steeds waar de prikjes waren, dus zal gene van de poes zijn. 

Uiteindelijk kon ik om 11u terug naar mijn kamer, waar ik me meteen aanmelde voor ontslag, aangezien ik mocht naar huis gaan. Alweer "scheel van de honger", bleef ik dan maar nog om mijn middagmaal op te eten. 

Ondertussen kreeg ik het aanbod om met een mama van Kyrans vriendjes naar huis te kunnen ipv met de trein en bus. Maar om 14u moest ik buiten zijn. Het werd 12u, 13u, 13u30... Nog steeds geen ontslagpapieren. 13u 50, na zo'n 5 keer checken waar ze bleven, en ook beleefd uit te leggen over het waarom, nog steeds geen papieren. Het geduld was nu echt wel op, mede vooral door de nonchalante houding en zelf onbeleefdheid toe van het personeel. Ik had het echt gehad, en verloor mijn beleefdheid dat moment ook. Ik nam mijn boeltje bijeen, liet hun weten dat mijn adres in hun pc stond, en ze alles maar moesten doorsturen, maar ik geen 2u45 met pak en zak ging sleuren en de kans op vervoer zou laten voorbijglippen. 

Aan de lift kwamen ze achterna gerend, met een papier voor de werkgever... En eentje voor een nieuwe afspraak ( 's morgens om 08u15 in Leuven ) om de pot aan te sterken... lol :D Voor zover het nakijken van mijn dossier... Nochtans gisteren gecheckt, ik zat wel degelijk op een afdeling oncologie... :/

De nodige documenten waren er niet bij... Straks even een belletje doen, zeker?

Van mijn hoge verwachtingen van het UZ schiet amper nog iets over, dus hoop ik met heel mijn hart dat ik daar nooit of te nimmer moet worden opgenomen. Geef mij maar het 5e verdiep in het kleine Ieper, waar je nog mens bent, en het personeel ook... 

Nu, al bij al, het doel is wel bereikt. Dat is uiteindelijk het voornaamste. Maar de ballon "dat rekening wordt gehouden met iemands toestand ", die... Die is in duizend stukjes! 

 

 

 

 

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

beste veerle,
ik vind jou zo moedig. Ik heb wel een hele periode gemist van jou verhaal.
ik hoor dat jij nog altijd sukkelt met jou ziekte/
ik wens jou en je zoontje veel sterkte in je strijd. Hopelijk komt alles goed.
gr
katrien

Gepost door: katrien averbeke | 23-09-15

Reageren op dit commentaar

Dag Véke dat wist ik al van Leuven , maar wou u niet ontmoedigen .
Daar ben je echt een nr.
En qua verpleging hopeloos .
En de dokters zijn echt niet beter dan bij u .
Ik vind het erg dat je dit ook weer heb moeten doormaken .
Ik wens je nog veel sterkte toe .
Dikke knuffel xx Grtjs Emelda .

Gepost door: Emelda Vaes | 23-09-15

Reageren op dit commentaar

Véke, wat een ellendige opname heb jij achter de rug meid...
Ik wens je nog heel veel moed en sterkte toe!
Knuffel

Gepost door: Karin | 02-10-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.