25-10-15

Genieten en angst...

Verhuis zit erop, al moet ik nog bekomen. We raken elke dag wat meer gesetteld in ons nieuwe stulpje, en elke dag kunnen we wat meer genieten. Ook Leuven bracht opties... En toch...

Angst komt dit keer dagelijks de kop opsteken. Niet af te schudden, al vloek ik soms es luidop dat ik in het "nu" moet leven, iets wat tot de vorige chemokuur heel goed lukte. Maar het feit te weten dat deze laatste faalde de merker onder 35 te krijgen, neutraal dus, en die merker nog boven de 350 stond, houdt de angst wakker in mijn koppeke.

Met man en macht probeer ik die de kop in te drukken, maar dagelijks doen bepaalde zaken me denken aan wat kan komen, en snel kan komen... Verdorie...

Ik voel me, buiten de vermoeidheid - en het is najaar, dus normaal - tamelijk goed. Ik vermoed dat de aanhoudende pijn telkens ik warm eet de dader eigenlijk is. Probeer mezelf te sussen, want het kan aan andere zaken liggen dan het beest. Maar... Je weet het niet... En dat is moordend. De scan was clean, dus waarom ben ik dan niet gerust? Nu ja, "gerust" is een groot woord. Maar ik zou nog meer moeten de knop op "nul" krijgen. Vind het dus helemaal niet leuk dat minder mooie gedachten mijn dag soms om zeep helpen. Ook het creatieve wordt erdoor overschaduwt. 

Hopelijk ligt het allemaal aan het "vallen van het blad"! ;) Daar ben ik uiteindelijk al altijd tamelijk teer aan geweest... 

We hebben mooie dagen, de hemel in ons huisje ( als de buren slapen ) en gezelligheid viert hier troef. Er staat een leuke verrassing gepland voor onze held, al hoop ik dat het wat vlot gaat de afstand ernaartoe af te leggen, want ook dat vreet een beetje aan me. Maar ik weiger het beest teveel vat te geven op ons leven, vooral dat van Kyran, die al heel wat te slikken en verwerken kreeg. Die vermoeidheid vervloek ik soms, samen met dat lijf - van net nog geen 42 maar bijna - die soms aanvoelt als een van 90... En die hersenen die o zo dikwijls elke functie weigeren en denken dat ze op pensioen mogen? Moeilijk te verwerken voor eentje die gewoon is overal in te vliegen als 't in haar opkomt... 

 

12:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

liefste véke,

Chapeau voor je gedrufde verhuis ! Geniet geniet van het leven daar ! En ik weet dat je dat kunt ... Jij , en jij alleen , kan van alle kleine dingen genieten . Je kon dit al als je zestien was.... Lieve schat zet die knop maar op nul en maakt dat deze geen vat op je heeft ! Leef je leven met je lieve zoon en denk alleen aan jullie zelf . Laat dat vuile beest er maar van tussen . Ik hoop op een groot mirakel ! Jullie verdienen dat ! Hopelijk horen ze me hierboven !

Dette

Gepost door: Laloo bernadette | 27-10-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.