25-10-15

Genieten en angst...

Verhuis zit erop, al moet ik nog bekomen. We raken elke dag wat meer gesetteld in ons nieuwe stulpje, en elke dag kunnen we wat meer genieten. Ook Leuven bracht opties... En toch...

Angst komt dit keer dagelijks de kop opsteken. Niet af te schudden, al vloek ik soms es luidop dat ik in het "nu" moet leven, iets wat tot de vorige chemokuur heel goed lukte. Maar het feit te weten dat deze laatste faalde de merker onder 35 te krijgen, neutraal dus, en die merker nog boven de 350 stond, houdt de angst wakker in mijn koppeke.

Met man en macht probeer ik die de kop in te drukken, maar dagelijks doen bepaalde zaken me denken aan wat kan komen, en snel kan komen... Verdorie...

Ik voel me, buiten de vermoeidheid - en het is najaar, dus normaal - tamelijk goed. Ik vermoed dat de aanhoudende pijn telkens ik warm eet de dader eigenlijk is. Probeer mezelf te sussen, want het kan aan andere zaken liggen dan het beest. Maar... Je weet het niet... En dat is moordend. De scan was clean, dus waarom ben ik dan niet gerust? Nu ja, "gerust" is een groot woord. Maar ik zou nog meer moeten de knop op "nul" krijgen. Vind het dus helemaal niet leuk dat minder mooie gedachten mijn dag soms om zeep helpen. Ook het creatieve wordt erdoor overschaduwt. 

Hopelijk ligt het allemaal aan het "vallen van het blad"! ;) Daar ben ik uiteindelijk al altijd tamelijk teer aan geweest... 

We hebben mooie dagen, de hemel in ons huisje ( als de buren slapen ) en gezelligheid viert hier troef. Er staat een leuke verrassing gepland voor onze held, al hoop ik dat het wat vlot gaat de afstand ernaartoe af te leggen, want ook dat vreet een beetje aan me. Maar ik weiger het beest teveel vat te geven op ons leven, vooral dat van Kyran, die al heel wat te slikken en verwerken kreeg. Die vermoeidheid vervloek ik soms, samen met dat lijf - van net nog geen 42 maar bijna - die soms aanvoelt als een van 90... En die hersenen die o zo dikwijls elke functie weigeren en denken dat ze op pensioen mogen? Moeilijk te verwerken voor eentje die gewoon is overal in te vliegen als 't in haar opkomt... 

 

12:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-15

Op de plooi komen...

Ondertussen weer een drietal maandjes chemovrij. En verhuisd. En goed ziek geweest door het onderste uit de kan te willen halen en de bodem er even ook uit te halen... :D 

Alles valt stilletjesaan weer een beetje in zijn plooi nu, al staat nog niet alles perfect op orde in ons nieuwe thuisje, we kunnen alweer wat ademen, en genieten... Nu alle hoop op een lange pauze!!!

De koudere dagen komen eraan, en nu we een haard in huis hebben, zullen we ook daar lekker van kunnen genieten. ;)

En zoals gewoonlijk, als we op onze pootjes staan, kijken voor een leuke verrassing voor Kyran. Nu in spanning aan het afwachten hoe het afloopt met het Hema/Landal- projectje... Je kon met een voucher heel goedkoop voor een midweek weg, maarrrrr.... Er zat natuurlijk een addertje onder het gras. Ik checkte de beschikbaarheid van het gekozen park, deed alles zoals het moest, en kocht daarna vlug mijn voucher. Bleek bij boeking dat je een paar dagen moet wachten op bevestiging. Nu maar hopen dat we daar dus positief nieuws over krijgen, want een andere periode gaan, is her altijd een heel groot vraagteken. Zeker nu!  Dus duimen omhoog, en met wat geluk kan Kyran zich tijdens de hersftvakantie weer uitleven in Landal, Het Vennenbos deze keer. Wel spannend... :/

Ook ikzelf voel me echt wel tamelijk goed gezien de omstandigheden, en kom terug op de plooi in lichaampje en geest! ;)  Nu maar hopen dat dit weer even mag duren. Ik heb er weer zin in, knap mezelf wat op - iets wat je snel nalaat als je chemo krijgt, veel alleen zit en er ziek van bent - en ook fysiek lukt het allemaal stilletjesaan weer wat beter. Nog dagelijks gaan we met de fiets naar school. Langs de mooie Ieperse vesten. Elke ochtend "yoga", langs het blinkende water met de glans van de mooie herfstzon, de vissertjes, de dagelijkse ochtendwandelaars... En ook na school "lekker bijpraten" op de fiets, zonder al te veel storingen van het drukke ellendige verkeer die tegenwoordig geen verkeersborden meer kan lezen... ;)

Genieten dus, van elke dag, van alle kleine leuke dingen, die onze dagen hier zo groots maken...

Vooruitgang in ons nieuwe huisje, ons leuke tuintje, genieten van de gezelligheid van de snel kortende dagen, die er dan weer voor zorgen dat de kaarsjes sneller aan gaan 's avonds! :D

Het leven kan heerlijk zijn, te kort, maar heerlijk! ;) 

11:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |