14-11-15

Na de consultatie...

Een lange dag gisteren... Het inchecken is nog nooit zo snel gegaan, kon meteen de bureau in, ook het prikken ging vlot en zelfs de scan liet niet lang op zich wachten. Maar eens dat erop zat, begon het wachten pas echt...

Voor elke scan moet ik nuchter zijn, dus kwam ik uitgehongerd boven terug. Er stond een plateauke klaar met witte bokes, magere confituur en light boter. Mijn eerste - nogal lompe - reactie : "is dat alles"? Want de weegschaal wees daarnet 46 kg aan, terwijl ik dacht dat't minstens 47 zou zijn. Allesbehalve nood aan "light" producten dus. Vroeg snel om bruine bokes, en iets anders van beleg. Bleek het enige beschikbare allemaal "light", zelfs de peperkoek!!! 

Dan maar beneden gaan zien bij de taartjes. Maar ook daar niks naar mijne meug. Viel me plots te binnen dat ik twee dikke sneden zelfgebakken chocoladecake mee had genomen... :D Vlug terug dus naar de kamer, kannetje koffie gehaald en de cake binnen gespeeld. 

Om het wachten wat minder stresserend te maken had ik mijn huiswerk Kalligrafie mee, en slaagde erin zo wat de tijd te verdrijven. Ook het middagmaal - wat er heel lekker uitzag - was een teleurstelling. Gehaktballetjes waarvan ik na de eerste hap misselijk werd, harde babyworteltjes zonder ook maar enige smaak dan die van water en puree met dito smaak. 

De klok tikt maar verder, ik wil Killroy zien, de resultaten weten en hier weg. Als je geen chemo moet hebben, en je hoort het gepiep continue van zakjes van anderen die leeg zijn of moeten worden vervangen, word je op de duur misselijk door die te horen, ookal moet je'r zelf geen krijgen. Plus het is vrijdag, Kyran heeft om 15u gedaan met school en ik wil er op tijd staan. Uiteindelijk kan ik om 14u bij Killroy, zijn bureau binnen beneden. 

Scan blijkt stabiel, onveranderd ivm met laatste scan. Goed nieuws, mocht ik geen klachten hebben, en die zijn er wel... De pijnen na het eten kunnen verscheidene oorzaken hebben. Een vergroeiing door littekenweefsel, maar evengoed een van kwaadaardige aard, want Killroy temperde me meteen toen ik reageerde met " dat anti-hormonenpilletje werkt dan? " Ook de vraag naar eventuele oplossingen tegen die pijn bleef wazig : Hangt af van de leeftijd van de persoon, van het feit of het kwaadaardig is of niet. Tja, onderzoek dat dan??? 

Hij gelooft er niet in... Hij spreek negatiever sinds de laatste chemokuur. Al denk ik dat hij dit doet om mij te beschermen van teveel "optimisme". 

Zoals elke afspraak wordt er weer gelachen en onnozel gedaan. hij had zijn pas laten liggen, en we hadden die dan maar wat ingekleurd met - afwasbare - stift en hem een snorretje en sikje gegeven, lol :D Lachen moet, lachen houdt je op de been, lachen houdt je sterk, al zou je willen roepen, tieren, vloeken op de oneerlijkheid van alles.... 

De merker wordt afwachten tot maandag. Zien wat die zegt, als die licht is gestegen, gaan we gewoon dag per dag weer verder. Met het rugzakje op de rug, en hand in hand met de hoop op een mirakel...

Pluk de dag!

Carpe Diem!

Seize the day!

 

11:50 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.