17-11-15

Herpakken na de klap...

Na het telefoontje toch natte ogen gekregen- echt es goed huilen zit er al een tijdje niet meer in - en een heuse slag gevoeld. Al voelde ik al weken dat het niet pluis zat. Je kent dat wss wel. We hebben het dikwijls "het gevoel". Het wordt zoveel gezegd van mensen die plots sterven, of langdurig zieken " precies of ze wisten het"...

Ik wist het misschien ook... De laatste weken waren de hel, nerveus, moe, geen inspiratie, voor niks... De kleine stemmetjes in mijn achterhoofd bij elk pijntje legde ik simpelweg het zwijgen op. Het is stress, het is vermoeidheid... Niet te geloven dat je na vier chemokuren nog steeds "naïef" bent er niet te willen naar luisteren, maar wel menselijk, als je vol leven zit, nog naar school fietst elke dag, en van elke dag probeert het beste te maken met je kind...

Ik heb geen zin in - alweer - een chemokuur. Geen zin mijn kind weer in de steek te laten omwille het ziek zijn, geen zin in de ziekenhuisrompslomp en het - alweer - afhangen van hulp van anderen... Maar het moet. Een volgende chemokuur is het enige wat erop zit. Er is geen andere - aanvaardbare - keus.

Toch moeten nog de laatste loshangende draadjes worden "geruimd", voor als die zijn werk niet wil doen. Dat MOET nu. De opties liggen niet meer voor het rapen. Als het misloopt, is het dit. Leg er je hoofd nu maar bij neer, meid...

Neen, dit is niet zwartgallig gezien, maar puur realistisch. Ik beschreef namelijk euthanasie van de dag dat ik mijn moeders laatste adem zag vertrekken, haar heb gewassen omdat ze handen tekort hadden op de palliatieve afdeling, en haar kledij moest gaan zoeken omdat er helemaal geen communicatie was van het palliatieve centrum naar mij toe. Had het een van mijn poezen geweest, had ik het diertje verlost uit zijn lijden...  Cru, maar de waarheid, zolang je "opbrengt" in de medische sector, laten ze je niet gaan, dat is nu eenmaal een feit. We leven nu eenmaal in een maatschappij die draait op centen, ook dat is een feit.

Ik herinner me die donkere avond als gisteren, het afzien, de hel. De uuuuurrreeeen alleen in die kamer, met de vuilnisbak en doekjes naast me om haar gezicht continue proper te maken. Helemaal alleen. En toen ik buiten kwam, na 22u30, besefte ik dat ik onmogelijk nog naar huis kon, een uur rijden, dit terwijl ik zelf al 5 van de 6 chemo's van mijn lopende kuur had gehad. Mijn eerste werk de maandag erop - voor mijn laatste chemo van die kuur doorging - wou ik niet starten zonder dat verplichte - met haken en ogen aaneenhangende - document voor euthanasie in te vullen. Geen haar op mijn kop dat eraan dacht te gaan zoals zij. No way, never!!! Killroy is verwittigd : indien het team mijn wensen niet respecteert, zal hij geen oog meer dichtdoen voor de rest van zijn leven, want ik kom spoken!!! 

Mijn redenen voor euthanasie zijn uiteenlopend. Vooral al voor het menselijke aspect : ik heb gezien, met eigen ogen, wat het beest op het allerlaatste aanricht met een mens. Dit wil IK niet, maar ook Kyran wil dit niet, mijn vrienden, mijn familie... Elke mens ziet liever een fotooke van de overledene in zijn goeie jaren,toch? Het beeld van wat mijn moeder overkwam die laatste dag - ondanks onze heel wankele relatie - zit in mijn hersenen gegrift, als een film, die je onmogelijk nog kan wissen. IK wil mijn einde zelf kunnen beslissen. IK hoop dat ik die kans krijg, en dat mijn dokters eerlijk blijven op dat vlak. Ik wil zelf afscheid kunnen nemen, niet als een platgebrande kaars "uitwaaien". IK wil nog koffie, met chocoladetaart, een lach en een traan met mijn vrienden, en een "salu, tot de volgende!" Ne knuffel en een kuske voor ik ga, zoals ik doe met Kyran als ie gaat slapen. Mijn ganse leven eiste ik weinig tot niets van anderen, maar dit is van mij, mijn einde, is van mij! Een feestje VOOR ipv NA mijn gaan. Want dat staat als een paal boven water : wie mij in mijn leven niet wist wonen, moet niet op Kyrans kosten komen drinken en eten, absoluut niet, geen denken aan. 

Wat heel velen niet ( willen ) zien van die rotziekte, is de eenzaamheid van de mens die erdoor moet. De uren, dagen en weken alleen, met enkel het gepieker in je hoofd en een kotsemmer als gezelschap. De eenzaamheid die je opvreet. De afhankelijkheid van anderen die je kapotmaakt en het beetje zelfrespect wat overblijft nog van je afneemt. Hulp MOETEN vragen, zonder enige keus. En in mijn geval : telkens opnieuw mijn kind door die hel mee moeten sleuren, hem telkens opnieuw afscheid moeten laten nemen van zijn mama, voor wie hij een moord zou begaan. En ondanks die hel, nog verwijten en eisen moeten slikken van mensen die niet beter weten en weigeren hun paardebril af te zetten ondanks het besef dat ze dat zouden moeten. 

DAT is de hel van chemo, DAT is de angst bij het starten van elke kuur, DAT is erger, veel erger, dan het gevecht tegen het beest!!! 

Dus mensen, voor je stenen gooit, roddelt, iemand scheef bekijkt... Sta er aub es bij stil wat woorden kunnen aanrichten. 

Mijn hel zal opnieuw starten binnenkort. Al heb ik gisterenavond besloten : niet voor mijn B-Day. Mijn feestje. En deze keer ga ik geen twee dagen achter pot en pan staan. Neen, we maken er een feestje van, niet alleen voor genodigden, maar ook voor mezelf. Ik ga op zoek naar lekkers van bij een traiteur. Dat Ik ook lekker mee kan feesten... :p Nè!!! 

Aan degenen - ik hoef ze niet bij naam te noemen - die er staan voor ons als het nodig is, ga aub weer mee op onze trein richting hel ( vak voor de hel mag je eraf springen, lol ) We hebben jullie broodnodig op die trips... Ik ben en blijf jullie dankbaar voor alles wat jullie tot nu toe hebben gedaan, vergeet dat nooit!!! 

En aan al de anderen : sta niet te huilen bij een graf, sta er voordat het zover komt, met een traan en met een lach. ( Vooral dat laatste, want dat eerste is tijdsverlies! :p )

CARPE DIEM!!!! 

Niet morgen, niet later, niet straks... NU!!!!! 

 

07:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

Hey Véke, (mag ik jou zo noemen?). Zelfs als je dit kon vermoeden is het een harde slag. Eentje die binnenkomt en waarvan je wankelt. Maar je hebt nog de veerkracht (wat ben je sterk meid...) om te doen wat je moet doen en dingen te regelen. Het is goed dat je de touwtjes zoveel mogelijk in handen houdt en op het moment dat het je niet meer lukt dat er al dingen vooraf geregeld en besproken zijn. Zoals je schrijft: "het is niet zwartgallig maar realistisch"... daar heb je gelijk in. Ik stuur jou een warme knuffel vanuit het uzGent. Ook aan de chemo...
Liefs
L

Gepost door: lucretia | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

........een waterval aan woorden ben ik normaal maar dit maakt me stil. Je hebt gelijk, ze moeten eerlijk tegen je blijven en je zelf de kans geven om afscheid te nemen. Mensen die telkens herhalen dat het goed komt, ik begrijp ze, ze weten niet wat zeggen maar dan zeggen ze beter niks. Jij voelt aan hoe het gaat/is. Ik hoop alsnog dat die laatste chemo toch iets voor je mag betekenen, dat het je nog meer tijd geeft met je dapper ventje. Ik hoop vooral dat de wensen die je nu nog overhebt mogen uitkomen.
Groot gelijk dat de mensen niet nadien op koffie hoeven te komen, je bent er nu, nu moeten ze er zijn voor je en gezellig kletsen, niet wanneer het te laat is want daar heb je niks aan.
In hoeverre heeft het nog zin als ik je zeg om moed te houden.
Dat we je sterkte wensen weet je ook al heel lang, is het nog genoeg......
Je bent een hele moedige vrouw, ik bewonder je. Een virtuele dikke knuffel is wat ik je nu nog geef en ik blijf voor je hopen dat alles verloopt zoals jij het plant.
Xxxxx

Gepost door: An | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Mooie woorden! Ik deel uw mening!

Sterkte aan Véke en Kyran!

Gepost door: caro | 18-11-15

Lieve Lucretia, ik ben stiekem blij dat je op mijn blogje bent gesukkeld... Want naar wat ik las in die van jou, ben jij een van de weinigen die weet waarover ik praat en exact begrijpt wat ik bedoel en voel. Hier worden heel veel kaarsjes gebrand, vanaf nu komt daar eentje bij op jouw naam! Zin te zeggen om moed te houden, is nooit nutteloos, echt niet... Want dat ben ik verplicht, aan mezelf het minste, maar vooral aan mijn zoon en mijn kleine dichte vriendenkring die er staan keer op keer...

Gepost door: Véke | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Ps: op mijn blog staat ergens een mailknopje. Je mag gerust mailen... x

Gepost door: lucretia | 17-11-15

Hallo,

ook al ken ik je niet, maanden geleden kwam ik toevallig -hoe weet ik niet meer - oo je blog terecht. Af en toe lees ik de berichtjes die je post op FB.
Tot nu toe, vond ik het nogal direct om te reageren; Na het lezen van je laatste blog, gooi ik de drempel weg en begin ik toch spontaan te typen.
Zelf heb ik ook veel meegemaakt, alleen 2 dochters opgevoed (toen 6 en 10 jaar) na het plotse overlijden van mijn man. Het was lastig met momenten zelfs heel zwaar... maar ik bouwde samen met mijn kindjes verder aan een toekomst. Ik mag er niet aan denken dat ik ooit jouw diagnose zou gekregen hebben..; af en toe wel eens aan gedacht... Je bent een sterke vrouw, heel sterke vrouw zou ik zelfs durven zeggen !
Hetgeen je samen met je zoontje doet, Chapeau .... ik doe mijn hoedje voor je af ! velen mogen er een voorbeeld aan nemen. Vorig jaar kreeg mijn vriend (die zelf ook zijn vrouw verloor) de diagnose dat hij ongeneeslijk ziek is. Genezen kan hij niet. Chemotherapie sloeg gelukkig aan. Hervallen zit er heel stek in.... wanneer weet hij niet.... gelukkig is hij nu goed. De keuze die je voor jezelf maakte vind ik heel erg moedig ! hopelijk kan alles verlopenzoals je zelf zou willen..; Laat ons hopen dat het alleen nog heel lang duurt en dat je samen met je zoontje nog heel veel leuke momenten kunt beleven ! Het ga jullie goed !

Gepost door: marianne | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Beste Marianne, als blogschrijver weet je niet altijd wie leest. Dit lezen doet me sterk deugd, echt! Dit bevestigd het nut van mijn blogje, dat ik niet enkel heb gestart om te ventileren, maar echt om het taboe te doorbreken en anderen mee een hart onder de riem te steken dat het niet altijd allemaal "om zeep" is. Jouw schrijven geeft me dus een boost, hierdoor voel ik me nog wat "nuttig" in de maatschappij die mij afschreef... ;) Heel veel sterkte voor jou, en voor je man. Neem elke dag met twee handen, leef er op los. Je schrijft dat ie nu goed is, wel, ik zou eind 2011 niet halen, dus ben niet ondankbaar dat ik al een paar jaar "overdatum" ben. Je man zal dit maar al te goed begrijpen. Warme knuffel en heel veel moed!!! En een proficiat met het weggooien van uw drempel!!!

Gepost door: Véke | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Véke toch, met een hele dikke krop in de keel en tranen in mijn ogen heb ik je tekst gelezen. Je bent zo een moedige vrouw en ik zou zo graag iets kunnen doen voor jou. Kon men maar een wonderpilletje uitvinden, eentje die alle pijn en ziektes weg kan nemen...
Maar dat kan niet, gelukkig sta jij altijd terug recht om terug te vechten en om te genieten.
Ik duim vanop afstand voor jou en blijf geloven dat je nog heel wat fijne momenten gaat beleven, en dat je de moed niet mag opgeven!
Blijf genieten van elk moment, samen met Kyran en de mensen die jou steunen.

Gepost door: Veerle L | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Lieve Véke, Veerle,

Naast je zware gevecht tegen het rotbeest,
vecht je al lang om zowel de ziekte, dood en euthanasie uit de taboesfeer te halen... ik weet niet hoeveel mensen dit zouden aankunnen...
maar jij, jij doet het toch maar....

Je voelt je ziek, maar toch haal je het diepste uit de kan om Kyran toffe momenten te bezorgen... oh, die mooie foto's met zijn blinkende oogjes :-)

Ik ben er zeker van dat je al heel veel, ontzettend vaak over je grenzen bent gegaan, je voortgesleurd hebt op "karakter"... je positiviteit...

Ik vind dan ook dat je recht hebt, zoals je schrijft, op een einde zoals jij dat wil! Een feestje met chocoladetaart.... met vrienden die veel om je geven... een mooi afscheid, volledig hoe jij het wil, dat verdien je ook!
Maar hopelijk duurt het nog een tijd eer dat hoeft!

Respect, ik heb veel respect voor jou, Veerle, Véke x

Gepost door: Hilde Vee | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Lieve Véke al kennen we elkaar niet persoonlijk . Ik volg je weg mee via FB ;
Je weet dat ik met hetzelfde kamp als jij . Mijn zoon is volwassen maar heeft het er ook heel moeilijk mee .
Ik heb al van vorig jaar beslist om euthansie te laten plegen de dag dat ik niet meer kan .
Ik begrijp je beslissing en geen mens mag hier over oordelen .
Dit is voor u en Kyran .
Ik wou dat ik nog eens met u kon komen feesten , maar het is helaas ook niet weggelegd voor mij .
En het is te ver . Mijn lichaam wil niet mee .
Maar weet dat ik erbij ben in gedachten .
Veel sterkte lieve meid en een dikke knuffel voor u en Kyran .
Ik hoop dat je het mij niet kwalijk neemt . xxxx

Gepost door: Emelda Vaes | 17-11-15

Reageren op dit commentaar

Hey Veerle,

na je eerste berichtje over je merker wist ik echt niet wat schrijven - nu nog niet trouwens - ik weet niet hoe ik je moet zeggen dat het me spijt dat je geen goed nieuws kreeg, dat het me spijt dat dit beest jou gevonden heeft al die jaren terug, dat het me spijt dat Kyran dit in zijn leven moet meemaken ... wat ik wel kan schrijven is : dat je een hele sterke vrouw bent, dat Kyran zich geen beter mama kon wensen en dat ik hoop dat deze chemokuur je toch nog zal redden.
Ik weet dat je nog niet gaat opgeven, ik weet dat er nog genoeg vechtlust in je zit om dit beest te willen verslaan.
Ik hoop gewoon dat jullie beiden nog vele jaren een gezinnetje Mogen zijn

GRTS Petra

Gepost door: Petra | 18-11-15

Reageren op dit commentaar

Dank je wel voor de steunende woorden, ook dat doet deugd!!! Nagel op de kop wat Kyran betreft, ik vind dat namelijk het ergste, dat dat manneke dat van o zo jong moet doorstaan, al 5 jaar na elkaar, dat hij die schrik mee moet dragen... Elke kuur wordt hij "automatisch" verzorger van mama, zijn rol elke keer, en elke keer moet hij achteraf zijn weg naar "kind zijn" terugvinden...

Gepost door: Véke | 18-11-15

Reageren op dit commentaar

Dag Véke: ik hoop zo dat jullie beiden de nodige ondersteuning krijgen vanuit het ziekenhuis. Ook voor Kyran...
Warme knuffel xxx

Gepost door: lucretia | 18-11-15

lieve lieve véke
normaal is dit niet van mijn gewoonte om te posten.
maar ik wil je laten weten dat ik voor je bid en klaar sta als je me nodig hebt.
en nee je moet niet zelf komen ik kom zelf naar je toe.
wat ben jij een positief mooi mens.i al je eerlijkheid en oprechtheid raak je me iedere keer,en iedere keer ben ik zo blij dat ik de kans kreeg om je te mogen leren kennen,en nog altijd krijg!!ik zie je graag ,hou je sterk ,buig voor niemand
en komt er een tijd dat dit toch gebeurt,weet dan velen er zullen staan om je niet te laten breken.ook ik zal er zijn ,en natuurlijk gaan we je b-day vieren ,
kop op meid !!!!!

Gepost door: nena | 18-11-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.