17-11-15

Herpakken na de klap...

Na het telefoontje toch natte ogen gekregen- echt es goed huilen zit er al een tijdje niet meer in - en een heuse slag gevoeld. Al voelde ik al weken dat het niet pluis zat. Je kent dat wss wel. We hebben het dikwijls "het gevoel". Het wordt zoveel gezegd van mensen die plots sterven, of langdurig zieken " precies of ze wisten het"...

Ik wist het misschien ook... De laatste weken waren de hel, nerveus, moe, geen inspiratie, voor niks... De kleine stemmetjes in mijn achterhoofd bij elk pijntje legde ik simpelweg het zwijgen op. Het is stress, het is vermoeidheid... Niet te geloven dat je na vier chemokuren nog steeds "naïef" bent er niet te willen naar luisteren, maar wel menselijk, als je vol leven zit, nog naar school fietst elke dag, en van elke dag probeert het beste te maken met je kind...

Ik heb geen zin in - alweer - een chemokuur. Geen zin mijn kind weer in de steek te laten omwille het ziek zijn, geen zin in de ziekenhuisrompslomp en het - alweer - afhangen van hulp van anderen... Maar het moet. Een volgende chemokuur is het enige wat erop zit. Er is geen andere - aanvaardbare - keus.

Toch moeten nog de laatste loshangende draadjes worden "geruimd", voor als die zijn werk niet wil doen. Dat MOET nu. De opties liggen niet meer voor het rapen. Als het misloopt, is het dit. Leg er je hoofd nu maar bij neer, meid...

Neen, dit is niet zwartgallig gezien, maar puur realistisch. Ik beschreef namelijk euthanasie van de dag dat ik mijn moeders laatste adem zag vertrekken, haar heb gewassen omdat ze handen tekort hadden op de palliatieve afdeling, en haar kledij moest gaan zoeken omdat er helemaal geen communicatie was van het palliatieve centrum naar mij toe. Had het een van mijn poezen geweest, had ik het diertje verlost uit zijn lijden...  Cru, maar de waarheid, zolang je "opbrengt" in de medische sector, laten ze je niet gaan, dat is nu eenmaal een feit. We leven nu eenmaal in een maatschappij die draait op centen, ook dat is een feit.

Ik herinner me die donkere avond als gisteren, het afzien, de hel. De uuuuurrreeeen alleen in die kamer, met de vuilnisbak en doekjes naast me om haar gezicht continue proper te maken. Helemaal alleen. En toen ik buiten kwam, na 22u30, besefte ik dat ik onmogelijk nog naar huis kon, een uur rijden, dit terwijl ik zelf al 5 van de 6 chemo's van mijn lopende kuur had gehad. Mijn eerste werk de maandag erop - voor mijn laatste chemo van die kuur doorging - wou ik niet starten zonder dat verplichte - met haken en ogen aaneenhangende - document voor euthanasie in te vullen. Geen haar op mijn kop dat eraan dacht te gaan zoals zij. No way, never!!! Killroy is verwittigd : indien het team mijn wensen niet respecteert, zal hij geen oog meer dichtdoen voor de rest van zijn leven, want ik kom spoken!!! 

Mijn redenen voor euthanasie zijn uiteenlopend. Vooral al voor het menselijke aspect : ik heb gezien, met eigen ogen, wat het beest op het allerlaatste aanricht met een mens. Dit wil IK niet, maar ook Kyran wil dit niet, mijn vrienden, mijn familie... Elke mens ziet liever een fotooke van de overledene in zijn goeie jaren,toch? Het beeld van wat mijn moeder overkwam die laatste dag - ondanks onze heel wankele relatie - zit in mijn hersenen gegrift, als een film, die je onmogelijk nog kan wissen. IK wil mijn einde zelf kunnen beslissen. IK hoop dat ik die kans krijg, en dat mijn dokters eerlijk blijven op dat vlak. Ik wil zelf afscheid kunnen nemen, niet als een platgebrande kaars "uitwaaien". IK wil nog koffie, met chocoladetaart, een lach en een traan met mijn vrienden, en een "salu, tot de volgende!" Ne knuffel en een kuske voor ik ga, zoals ik doe met Kyran als ie gaat slapen. Mijn ganse leven eiste ik weinig tot niets van anderen, maar dit is van mij, mijn einde, is van mij! Een feestje VOOR ipv NA mijn gaan. Want dat staat als een paal boven water : wie mij in mijn leven niet wist wonen, moet niet op Kyrans kosten komen drinken en eten, absoluut niet, geen denken aan. 

Wat heel velen niet ( willen ) zien van die rotziekte, is de eenzaamheid van de mens die erdoor moet. De uren, dagen en weken alleen, met enkel het gepieker in je hoofd en een kotsemmer als gezelschap. De eenzaamheid die je opvreet. De afhankelijkheid van anderen die je kapotmaakt en het beetje zelfrespect wat overblijft nog van je afneemt. Hulp MOETEN vragen, zonder enige keus. En in mijn geval : telkens opnieuw mijn kind door die hel mee moeten sleuren, hem telkens opnieuw afscheid moeten laten nemen van zijn mama, voor wie hij een moord zou begaan. En ondanks die hel, nog verwijten en eisen moeten slikken van mensen die niet beter weten en weigeren hun paardebril af te zetten ondanks het besef dat ze dat zouden moeten. 

DAT is de hel van chemo, DAT is de angst bij het starten van elke kuur, DAT is erger, veel erger, dan het gevecht tegen het beest!!! 

Dus mensen, voor je stenen gooit, roddelt, iemand scheef bekijkt... Sta er aub es bij stil wat woorden kunnen aanrichten. 

Mijn hel zal opnieuw starten binnenkort. Al heb ik gisterenavond besloten : niet voor mijn B-Day. Mijn feestje. En deze keer ga ik geen twee dagen achter pot en pan staan. Neen, we maken er een feestje van, niet alleen voor genodigden, maar ook voor mezelf. Ik ga op zoek naar lekkers van bij een traiteur. Dat Ik ook lekker mee kan feesten... :p Nè!!! 

Aan degenen - ik hoef ze niet bij naam te noemen - die er staan voor ons als het nodig is, ga aub weer mee op onze trein richting hel ( vak voor de hel mag je eraf springen, lol ) We hebben jullie broodnodig op die trips... Ik ben en blijf jullie dankbaar voor alles wat jullie tot nu toe hebben gedaan, vergeet dat nooit!!! 

En aan al de anderen : sta niet te huilen bij een graf, sta er voordat het zover komt, met een traan en met een lach. ( Vooral dat laatste, want dat eerste is tijdsverlies! :p )

CARPE DIEM!!!! 

Niet morgen, niet later, niet straks... NU!!!!! 

 

07:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

16-11-15

Bom in Parijs gisteren, bom op ons leven vandaag...

Net gebeld voor de merker... Even radeloos nu.

Merker in drastisch gestegen, naar 970... Vrijdag is er niet besproken geweest wat doen indien een drastische stijging. Wat nu...??? 

28 november kan ik mijn 42e verjaardag vieren... Is dat dan de laatste...??? Is dit het nu?

Even weet ik het niet meer. 

Nog niet nu, er is nog te veel te doen, ik heb nog te veel te doen... En Kyran heeft zijn mama nog veel te veel nodig. 

Ik wil leven...

 

 

14:47 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-11-15

Na de consultatie...

Een lange dag gisteren... Het inchecken is nog nooit zo snel gegaan, kon meteen de bureau in, ook het prikken ging vlot en zelfs de scan liet niet lang op zich wachten. Maar eens dat erop zat, begon het wachten pas echt...

Voor elke scan moet ik nuchter zijn, dus kwam ik uitgehongerd boven terug. Er stond een plateauke klaar met witte bokes, magere confituur en light boter. Mijn eerste - nogal lompe - reactie : "is dat alles"? Want de weegschaal wees daarnet 46 kg aan, terwijl ik dacht dat't minstens 47 zou zijn. Allesbehalve nood aan "light" producten dus. Vroeg snel om bruine bokes, en iets anders van beleg. Bleek het enige beschikbare allemaal "light", zelfs de peperkoek!!! 

Dan maar beneden gaan zien bij de taartjes. Maar ook daar niks naar mijne meug. Viel me plots te binnen dat ik twee dikke sneden zelfgebakken chocoladecake mee had genomen... :D Vlug terug dus naar de kamer, kannetje koffie gehaald en de cake binnen gespeeld. 

Om het wachten wat minder stresserend te maken had ik mijn huiswerk Kalligrafie mee, en slaagde erin zo wat de tijd te verdrijven. Ook het middagmaal - wat er heel lekker uitzag - was een teleurstelling. Gehaktballetjes waarvan ik na de eerste hap misselijk werd, harde babyworteltjes zonder ook maar enige smaak dan die van water en puree met dito smaak. 

De klok tikt maar verder, ik wil Killroy zien, de resultaten weten en hier weg. Als je geen chemo moet hebben, en je hoort het gepiep continue van zakjes van anderen die leeg zijn of moeten worden vervangen, word je op de duur misselijk door die te horen, ookal moet je'r zelf geen krijgen. Plus het is vrijdag, Kyran heeft om 15u gedaan met school en ik wil er op tijd staan. Uiteindelijk kan ik om 14u bij Killroy, zijn bureau binnen beneden. 

Scan blijkt stabiel, onveranderd ivm met laatste scan. Goed nieuws, mocht ik geen klachten hebben, en die zijn er wel... De pijnen na het eten kunnen verscheidene oorzaken hebben. Een vergroeiing door littekenweefsel, maar evengoed een van kwaadaardige aard, want Killroy temperde me meteen toen ik reageerde met " dat anti-hormonenpilletje werkt dan? " Ook de vraag naar eventuele oplossingen tegen die pijn bleef wazig : Hangt af van de leeftijd van de persoon, van het feit of het kwaadaardig is of niet. Tja, onderzoek dat dan??? 

Hij gelooft er niet in... Hij spreek negatiever sinds de laatste chemokuur. Al denk ik dat hij dit doet om mij te beschermen van teveel "optimisme". 

Zoals elke afspraak wordt er weer gelachen en onnozel gedaan. hij had zijn pas laten liggen, en we hadden die dan maar wat ingekleurd met - afwasbare - stift en hem een snorretje en sikje gegeven, lol :D Lachen moet, lachen houdt je op de been, lachen houdt je sterk, al zou je willen roepen, tieren, vloeken op de oneerlijkheid van alles.... 

De merker wordt afwachten tot maandag. Zien wat die zegt, als die licht is gestegen, gaan we gewoon dag per dag weer verder. Met het rugzakje op de rug, en hand in hand met de hoop op een mirakel...

Pluk de dag!

Carpe Diem!

Seize the day!

 

11:50 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |