03-12-15

42

3 weken na het slechte nieuws over de merker 42 geworden, bleek een emotionele bedoening achteraf die heel wat los heeft gemaakt. Bij het krijgen van het nieuws twee dagen van mijn stuk, en dan de knop omgedraaid "eerst jarig zijn en feesten, en dan weer piekeren" Kon ik dat moment weten dat het effectief zo zou zijn.

Na een heel leuk weekend met vrienden en een beetje familie, heerlijke taart van mijn BFF ( lol ) en zelfgemaakte supergeslaagde lasagna's ( had beter opgeschreven hoe ik ze ineen stak :D ) kwam de maandagmorgen...

Dipjeeeeeeeeeeeeeeeeeee... En een ferm. Door wat gebeurtenissen in het gewoon dagelijks leven die die de laatste weken wat opstapelden, en slaapgebrek door het telkens gewekt worden midden in de nacht door mijn Roemeense - heel luidruchtige - buren, liep de emmer plots over en crashte ik die dag 's avonds.

Na zelden nog een traan te laten, kwamen die nu boven bij het minste. Iemand die te zorgzaam sprak, hup, vertrokken. Mooi zielig liedje, hup vertrokken... Ook de dinsdagmorgen bleven ze maar komen, eens Kyran afgezet aan school, liepen de tranen los over de wangen tijdens het naar huis rijden.

De ganse dag nog was ik van slag. Ben " gaan lopen" naar een vriendin waarvan ik wist dat ze me perfect zou kunnen afleiden, in de namiddag plots onverwachts leuk bezoek met een bloemetje, en de wolken dreven - heel traag, maar... - weg.

Door bepaalde opmerkingen die dagen "je ziet er super uit", "en wat jij allemaal doet, je bent toch wel heel goed voor een kankerpatiënte", "je zou niet zeggen dat je ziek bent"... Besefte ik hoe mensen afgaan op het uiterlijke, en niet verder kijken dan hun neus lang is. Je ziet er goed uit, omdat je een maske opzet, dmv verzorgd voorkomen, wat make-up, en een "happy face" in de buurt van anderen. Dat je elke dag kamp met pijn - zowel metaal als fysiek - zien ze niet. Ookal loop je scheef, al waggelend of zet je af en toe een stap verkeerd... Kom je aan geen kanten op je woorden als je praat of raak je je zin compleet kwijt als meerdere praten of je onderbroken word... Het besef dat als je wil dat mensen rekening houden met dit alles, je je moet laten gaan, vodden aan het lijf doen en het sukkeltje uithangen... Want ziek zijn en knokken om er te blijven staan, strooit zand in de ogen van de vredelievende gezonde burger die niet beter weet? 

De woensdag klaarde de lucht onder mijn hersenpannetje dan weer een heel stuk op. Oef!!!

Eigenlijk huil ik te weinig... Het heeft blijkbaar deugd gedaan es de tranen los te krijgen, want ook bij slecht nieuws de laatste vijf jaar, nog nooit verder geraakt dan "natte ogen", als je begrijpt wat ik bedoel.

Voor het eerst in vijf jaar behandeling voel ik het beest dagelijks, het zit overal nu... De scan toont het niet, maar ik, ik VOEL het... De moed opgeven doen we nog niet ( behalve af en toe es een dipje, hé... ) maar ergens diep vanbinnen weet ik dat mijn liedje bijna is uitgezongen. Nu maar hopen dat die laatste noten wat langdradig zijn... ( beter toch verhuisd naar de Limburg, hihihi ) 

Vannacht eindelijk es een paar uur kunnen doorslapen, zonder om 4-5u uit mijn slaap gehaald te worden door de buren, die ik eerder op de avond dmv wat bonken op de muur- mss begrijpen ze die taal dan wel, aangezien ze - ondanks al enkele jaren "belg" te zijn geen engels, frans noch Nederlands kennen, noch begrip tonen naar houding naar buren toe )  duidelijk heb gemaakt dat het welletjes is geweest. Na een harde boenk terug, werd het toch wel wat stiller, dus ook op dat vlak "hoop doet leven - of is't slapen? :D 

Gisteren dan toch - heel rustigweg met rugpijn - de kerstsfeer in huis gehaald. Op een dagje lukt me zoiets niet, ik vermoed tegen het weekend klaar te zijn. Maar ben best wel trots op het resultaat tot nu toe. Het grootste raam in huis is blijkbaar mijn persoonlijke "etalage" van gezelligheid geworden, waar elke voorbijganger duidelijk van  geniet, en dat doet deugd... Weer een van die kleine dingen die het doen : het gezicht van de passant van strak en stug zien veranderen in een glimlach of brede lach. Zalig, gewoon!!! 

Al bij al, we hebben er weer een - heel dankbaar - jaartje bij, dat ze ons niet meer kunnen afpakken... 

 

Carpe diem!!! <3

 

 

 

 

 

09:43 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig geschreven Véke !

En inderdaad de mensen kunnen hard zijn en ja , als je niet zichtbaar ziek zijt, geloven ze vaak niet dat je echt wel ziek bent..
Niks van aantrekken Véke ! Je bent een prachtmens , een moeder om trots op te zijn .. zoals jij je ziekte draagt : CHAPEAU !!!!

Groetjes
Gerda

Gepost door: Gerda | 03-12-15

Reageren op dit commentaar

Hoi Veke,
Het is alweer een paar jaartjes terug dat ik Jou en je zoontje leerde kennen, op vakantie. Beiden alleenstaande moeders, sterke, liefdevolle vrouwen. Er was een groot verschil, mijn ergste nachtmerrie was jouw waarheid. Ik had bewondering voor jouw levenslust, de manier van omgang met die rotziekte.
We hebben gelachen samen en plezier gehad. Binnen een week zat je in mijn hart, ik lees in een zekere mate met vrees met jouw verhalen mee en weet uit ervaring dat een mens goed aan voelt hoe het is gesteld. Ik hoop echter dat jij het mis hebt en de tijd nog lang niet daar is, voor jou en Kyran, om afscheid te nemen. Ik heb wel het idee dat jij en Kyran voor een leven lang herinneringen hebben aangemaakt en jullie hechte contact een prima kerel van hem maken, op een enkel schoonheidsfoutje na dan.
Desalniettemin hoop ik dat we elkaar nog eens zien.

Gepost door: Monika | 03-12-15

Reageren op dit commentaar

Hoi Veke,
Het is alweer een paar jaartjes terug dat ik Jou en je zoontje leerde kennen, op vakantie. Beiden alleenstaande moeders, sterke, liefdevolle vrouwen. Er was een groot verschil, mijn ergste nachtmerrie was jouw waarheid. Ik had bewondering voor jouw levenslust, de manier van omgang met die rotziekte.
We hebben gelachen samen en plezier gehad. Binnen een week zat je in mijn hart, ik lees in een zekere mate met vrees met jouw verhalen mee en weet uit ervaring dat een mens goed aan voelt hoe het is gesteld. Ik hoop echter dat jij het mis hebt en de tijd nog lang niet daar is, voor jou en Kyran, om afscheid te nemen. Ik heb wel het idee dat jij en Kyran voor een leven lang herinneringen hebben aangemaakt en jullie hechte contact een prima kerel van hem maken, op een enkel schoonheidsfoutje na dan.
Desalniettemin hoop ik dat we elkaar nog eens zien.

Gepost door: Monika | 03-12-15

Reageren op dit commentaar

Hoi Véke sommige mensen kletsen er maar wat op los .
En idd die tranen kunnen soms voor opluchting als je het al zo kunt noemen zorgen .
Als het echt hoog zit mag je altijd bellen he .
Als je mijn nr kwijt bent stuur je maar een pb .
Ik weet hoe je je voelt nu .
Hier gaat het lampje stilletjes uit .
Ik hoop dat ze toch nog iets voor u kunnen doen .
Dikke knuffel lieve meid xxxx

Gepost door: Emelda Vaes | 04-12-15

Reageren op dit commentaar

Ik weet niet wat ik moet zeggen...
Je bent een geweldig mens, dat staat als een paal boven water.
Als wetenschapper houdt mij de vraag wel bezig hoe het komt dat de scans niets aantonen terwijl de merker en je gevoel het tegendeel aangeven.
En dan kan de optimist in mij niet nalaten om te denken: misschien valt het allemaal toch nog wel mee? Misschien is het gewoon de tol van de vele zware behandelingen die begint te wegen en trekt het wel weer voorbij?
Ik hoop het zo.
En ik denk aan je.
Liefs,
Elke.

Gepost door: Elke Vandeputte | 05-12-15

Reageren op dit commentaar

Lieve Véke,

Je gevoelens en tranen toelaten, moet echt kunnen meid.... hoe je het ook draait of keert, het lucht op... en je krijgt terug meer lucht, letterlijke ademruimte.... Als je het blijft opstapelen... je sterk houdt, dat is echt niet goed voor je, het doet te veel pijn, en als het ontploft, kan je heel diep zakken....
laat je gevoelens toe, op elk moment..... laat de angst, verdriet, boosheid etc niet opstapelen binnenin je...

Inderdaad, mensen kijken vaak enkel naar je buitenkant, nemen geen tijd om echt stil te staan bij anderen, om meer te zien van wat er binnen in iemand om gaat.... maar gelukkig zijn er in je nabijheid mensen die dat wel doen, mensen die jou graag zien, die weten dat jij een ontzettend sterke vrouw bent! Dat je een enorme vechter bent..... de anderen zijn jouw vriendschap niet waard....

Wat fijn die gezellige kerstsfeer! En zelfs hier toon je wie je echt bent, iemand die anderen blij en gelukkig wil maken! Ik wou dat ik eens aan je raam voorbij kon wandelen... neen toch niet, ik zou zeker aan de deur bellen, om je een héél dikke knuffel te geven xxxxx

Gepost door: Hilde Vee | 05-12-15

Reageren op dit commentaar

Véke

Af en toe lees ik hier wat over jou en je lieve zoon . Ik moet dan even slikken , waar haal je de kracht en gedrevenheid. Ik bewonder je in al wat je doet , je bent een super mama en een mooie vrouw met vele positieve kwaliteiten die je op de juiste momenten weet te gebruiken .
Blijf positief en het negatief commentaar van sommige zal je wel verdrijven . Ik weet het doet op dat moment pijn...hou je sterk en negeer zo mensen ..
Een dikke gemeende knuffel

Gepost door: Nadine Devacht | 12-12-15

Reageren op dit commentaar

Véke

Af en toe lees ik hier wat over jou en je lieve zoon . Ik moet dan even slikken , waar haal je de kracht en gedrevenheid. Ik bewonder je in al wat je doet , je bent een super mama en een mooie vrouw met vele positieve kwaliteiten die je op de juiste momenten weet te gebruiken .
Blijf positief en het negatief commentaar van sommige zal je wel verdrijven . Ik weet het doet op dat moment pijn...hou je sterk en negeer zo mensen ..
Een dikke gemeende knuffel

Gepost door: Nadine Devacht | 12-12-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.