31-12-15

2015 op zijn eind...

2015 laat zijn laatste adem... 2016 wordt straks geboren...

En we zijn er nog... steeds! :D 

Nog geen vijfde chemokuur gestart, dus daar zijn we ook weer in geslaagd...

Ik moet steeds denken aan de woorden zo'n 5 jaar geleden : " Met heel veel geluk, eind 2011..." "Bereid je voor op het ergste, en leef elke dag alsof het je laatste is... " 

Maar blijkbaar heb ik gouden engelbewaarders, die - net als ik - vinden dat de tijd nog niet rijp is!!! 

Dus bij deze : Al hou ik niet van al die verplichte commerciële feestdagen, ben ik toch heel dankbaar dat ik 2015 mag zien sterven, en bij de geboorte van 2016 mag zijn... ;)

Dankbaar voor alle vrienden die ik mocht binnenlaten in ons leven, elke dag die we mochten omarmen, elk gevecht die gewonnen werd.

Hoe het ook loopt in 2016, we hebben er 2015 weer bij gehad... <3

Voor al degenen met haast : vergeet de dag niet te plukken!!!

Een heel gelukkig nieuw....jaar!!!!  

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-12-15

Kerst

Kerst komt eraan... De gezelligheid troef. Ook bij ons in huis. Maar enkel omdat het gezellig is, en om mijn zoontje dit door te geven. Binnenin sterf ik. Ik hou niet van die moreel verplichte toestanden, de gemaakte liefdoenerij,  het "vrede" wensen aan iedereen terwijl er gemoord wordt, niemand nog respect toont voor de ander in dagelijks leven ( zie maar naar het verkeer, of ga es shoppen zonder ijzeren "hielen",... ), ieder leeft voor zichzelf en wie dat niet doet en leeft om anderen te helpen de cementen muur van heel dichtbij leert kennen.

"Zalige kerst", terwijl zoveel mensen zelfs geen centjes hebben om dat te vieren, anderen zich eenzaam en alleen voelen. Voor velen is dit geen "mooie" tijd, maar 2 weken waar ze "door moeten", al hun moed moeten samenrapen, en een maskertje van "geluk" opzetten, omdat dat zo hoort.

Mijn - recht uit het hart - kerstwens :

Dat mensen beginnen inzien dat :

Een leven echt veel rijker is als je het kan delen met anderen. 

Dat het stoppen aan een zebrapad om iemand over te laten je dag kan goed maken, een deur openhouden voor een oudje, een simpele goeie morgen aan een passant, iemand een gemeend complimentje geven... je een - helemaal gratis - lach op je gezicht kan toveren en je goed kan doen voelen voor de rest van de dag. 

"Geen tijd" hebben dikke zever is... Als je voor een begrafenis kan tijd maken, kan dat ervoor ook voor prettiger zaken... 

" Doen alsof" een grote energievreter is die je beter elimineert en eerlijk jezelf zijn soms veel meer loont...

Dat 's morgen je ogen opendoen en het genieten van een nieuwe mooie dag niet iedereen weggelegd is...

Kortom, dat mensen weer mensen worden.

Simpel... 

Aan iedereen die hier alleen door moet, wens ik de moed het ook dit jaar weer aan te kunnen, of beter : dat het dit jaar es niet hoeft! <3

 

Prettige niet-eenzame, warme, eerlijke kerst... voor iedereen... xxx

 

 

11:08 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-15

42

3 weken na het slechte nieuws over de merker 42 geworden, bleek een emotionele bedoening achteraf die heel wat los heeft gemaakt. Bij het krijgen van het nieuws twee dagen van mijn stuk, en dan de knop omgedraaid "eerst jarig zijn en feesten, en dan weer piekeren" Kon ik dat moment weten dat het effectief zo zou zijn.

Na een heel leuk weekend met vrienden en een beetje familie, heerlijke taart van mijn BFF ( lol ) en zelfgemaakte supergeslaagde lasagna's ( had beter opgeschreven hoe ik ze ineen stak :D ) kwam de maandagmorgen...

Dipjeeeeeeeeeeeeeeeeeee... En een ferm. Door wat gebeurtenissen in het gewoon dagelijks leven die die de laatste weken wat opstapelden, en slaapgebrek door het telkens gewekt worden midden in de nacht door mijn Roemeense - heel luidruchtige - buren, liep de emmer plots over en crashte ik die dag 's avonds.

Na zelden nog een traan te laten, kwamen die nu boven bij het minste. Iemand die te zorgzaam sprak, hup, vertrokken. Mooi zielig liedje, hup vertrokken... Ook de dinsdagmorgen bleven ze maar komen, eens Kyran afgezet aan school, liepen de tranen los over de wangen tijdens het naar huis rijden.

De ganse dag nog was ik van slag. Ben " gaan lopen" naar een vriendin waarvan ik wist dat ze me perfect zou kunnen afleiden, in de namiddag plots onverwachts leuk bezoek met een bloemetje, en de wolken dreven - heel traag, maar... - weg.

Door bepaalde opmerkingen die dagen "je ziet er super uit", "en wat jij allemaal doet, je bent toch wel heel goed voor een kankerpatiënte", "je zou niet zeggen dat je ziek bent"... Besefte ik hoe mensen afgaan op het uiterlijke, en niet verder kijken dan hun neus lang is. Je ziet er goed uit, omdat je een maske opzet, dmv verzorgd voorkomen, wat make-up, en een "happy face" in de buurt van anderen. Dat je elke dag kamp met pijn - zowel metaal als fysiek - zien ze niet. Ookal loop je scheef, al waggelend of zet je af en toe een stap verkeerd... Kom je aan geen kanten op je woorden als je praat of raak je je zin compleet kwijt als meerdere praten of je onderbroken word... Het besef dat als je wil dat mensen rekening houden met dit alles, je je moet laten gaan, vodden aan het lijf doen en het sukkeltje uithangen... Want ziek zijn en knokken om er te blijven staan, strooit zand in de ogen van de vredelievende gezonde burger die niet beter weet? 

De woensdag klaarde de lucht onder mijn hersenpannetje dan weer een heel stuk op. Oef!!!

Eigenlijk huil ik te weinig... Het heeft blijkbaar deugd gedaan es de tranen los te krijgen, want ook bij slecht nieuws de laatste vijf jaar, nog nooit verder geraakt dan "natte ogen", als je begrijpt wat ik bedoel.

Voor het eerst in vijf jaar behandeling voel ik het beest dagelijks, het zit overal nu... De scan toont het niet, maar ik, ik VOEL het... De moed opgeven doen we nog niet ( behalve af en toe es een dipje, hé... ) maar ergens diep vanbinnen weet ik dat mijn liedje bijna is uitgezongen. Nu maar hopen dat die laatste noten wat langdradig zijn... ( beter toch verhuisd naar de Limburg, hihihi ) 

Vannacht eindelijk es een paar uur kunnen doorslapen, zonder om 4-5u uit mijn slaap gehaald te worden door de buren, die ik eerder op de avond dmv wat bonken op de muur- mss begrijpen ze die taal dan wel, aangezien ze - ondanks al enkele jaren "belg" te zijn geen engels, frans noch Nederlands kennen, noch begrip tonen naar houding naar buren toe )  duidelijk heb gemaakt dat het welletjes is geweest. Na een harde boenk terug, werd het toch wel wat stiller, dus ook op dat vlak "hoop doet leven - of is't slapen? :D 

Gisteren dan toch - heel rustigweg met rugpijn - de kerstsfeer in huis gehaald. Op een dagje lukt me zoiets niet, ik vermoed tegen het weekend klaar te zijn. Maar ben best wel trots op het resultaat tot nu toe. Het grootste raam in huis is blijkbaar mijn persoonlijke "etalage" van gezelligheid geworden, waar elke voorbijganger duidelijk van  geniet, en dat doet deugd... Weer een van die kleine dingen die het doen : het gezicht van de passant van strak en stug zien veranderen in een glimlach of brede lach. Zalig, gewoon!!! 

Al bij al, we hebben er weer een - heel dankbaar - jaartje bij, dat ze ons niet meer kunnen afpakken... 

 

Carpe diem!!! <3

 

 

 

 

 

09:43 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |