28-01-16

Chemoreeks 5...

Na de scan en merkerafname van maandag leek het er even op dat de chemo nog niet voor meteen zou zijn, ookal was de "ziekte" weer actief...

Tot gisteren een mailtje in mijn inbox verscheen... :( 

Bij het voorleggen aan de MOK waren ze tot het besluit gekomen toch te starten. Cisplatin. Broertje van die van 2010, die toen heel goed zijn werk deed, maar me door een hel heeft doen gaan. Zenuwpijnen, nierproblemen, smaakverlies ( dat laatste is in mijn ogen het ergste wat er is aan chemo )... Doordat ik me innerlijk al min of meer had gesetteld bij het idee dat de volgende controle pas zou doorgaan op 18 april, was dit dus een harde klap in het gezicht, waar ik even niet goed van was.

Het voorstel morgen al te starten heb ik meteen afgeketst. Als ze de 6-wekelijkse controle eerst rekken door "tijdsgebrek" naar bijna 12 weken, zal het op geen twee weken aankomen nu, dus eerst nog even een krokusvakantietje meepikken... 

Alles komt terug boven nu, en mijn mood swingt op en neer. Van up naar down en terug... 

Voor de eerste keer rijzen er twijfels, en eigenlijk door comments van anderen. " Hé, ga jij echt NOG es beginnen met chemo..." " Heeft het nog nut toch nog es te starten..." Doen me nu twijfelen, terwijl het voor mij geen "punt" was, maar "normaal" voor iemand met een zoontje van nog geen 10 jaar... Initieel was mijn reactie dus "tuurlijk, geen idee waarom ik niet zou starten, Kyran is er nog... Maar erna betrapte ik mezelf erop dat ik zelf nu ook begin te twijfelen... Probleem is dat niemand een glazen bol heeft. Plus ik heb al vier kuren achter de rug die met heel weinig of behandelbare complicaties, waar anderen dan dikwijls veel meer pech in hebben. Waar ik wel van wakker lig, is mijn lijf. Mijn hoofd kan er waarschijnlijk wel nog even tegen, maar wat met dat lijfje van amper 46kg. Kan dat nogmaals het minder eten aan, het smaakverlies, het vergif...??? 

Wanneer maak je die keuze "stop, het is genoeg geweest? " Of komt die automatisch, ergens een signaal van mijn lijf die een klein vogeltje zend??? 

Er gaat heel wat door het hoofd nu. Normale zaken zoals het knopen van losse eindjes tot heel lugubere gedachten als je een momentje in de zetel zit, rondkijkt, en je afvraagt of er andere meubeltjes van andere huurders gaan staan binnen een paar maand... 

Mijn benen hebben de laatste tijd moeite mijn lijf te dragen. Het lijkt meer en meer in protest te gaan. Ik moet me houden aan rustige - meestal zittende - activiteiten. Toch probeer ik die symptomen nog toe te schrijven aan het feit dat ik onlangs ziek was, het slechte weer en de "periode van het jaar" en verwacht ik elke morgen dat ik fitter zal zijn dan de dag ervoor... 

Het is vijf voor 12... Nu kunnen we enkel nog hopen dat die klok daar even stilvalt, en dat nog een tijdje zo blijft... Noch ik, noch Kyran zijn namelijk klaar voor "het slaan van 12u" en zullen dat waarschijnlijk nooit echt zijn. Er is nog zoveel te doen, te vertellen, te beleven, te "leven"... 

Don't take life for granted... 

Carpe Diem!!! 

 

09:19 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

oooo meid wat leef ik nu met u mee de moed erin houden maar ja makkelijker gezegd dan gedaan he .En zeker met je kleine prins in je gedachten ik duim voor jou en geniet nog maar van de krokusvakantie hoop zo dat je je wat beter ga voelen dikke knuffelxxx

Gepost door: liliane | 28-01-16

Reageren op dit commentaar

Véke,
al drie keer ben ik herbegonnen met te reageren en het komt er niet uit. Toch niet hoe ik het wil zeggen. De onmacht, de afhankelijkheid en vooral de onzekerheid die er nu is moeten zeer zwaar te dragen zijn. Niemand weet wat de beste oplossing is maar ik weet 1 ding en dat is dat je nu uw gevoel, uw hart moet volgen. Kyran is het allerbelangrijkste in jou leven, wel een mens is sterker dan hij denkt te zijn en dat komt door die mooie oprechte liefde, die geeft je meer kracht dan wat dan ook. Ik bewonder jou al lang en ik hoop uit de grond van mijn hart dat je de kans krijgt om nog heel veel mooie vakanties te beleven met jou schatje. Heel veel liefs en ik duim voor jou xxx

Gepost door: carine | 28-01-16

Reageren op dit commentaar

Liefste meid,
Hoe graag zou ik je nu wille helpen.
Hetmoet onmenselijk moeilijk zijn voor jullie maar jullie hebben al zoveel zware storm doorstaan dat ik bijna durf zeggen hier slaan jullie zich ook wel door.
Maar ik weet ik heb gemakkelijk praten maar wat zijn juiste woorden .wat zijn juiste adviezen.ik wens jullie ongeloofelijk veel kracht en doorzetting.lieve knuffel

Gepost door: isabel | 28-01-16

Reageren op dit commentaar

ooo lieve schat van mij
wat vind ik dit vreselijk voor jou,maar hoe vreselijk is het wel niet voor jou??
hoe kunnen we die enge fase stoppen,en gewoon een blad omslaan,waarop te lezen staat dat heel die tijd maar een nachtmerrie was.
hoe sterk ben jij in het dragen van je engste droom? geniet van de vakantie die komt,en van iedere dag ,ik leef zo met je mee!!dikke knuffels !

Gepost door: papegaey verena | 28-01-16

Reageren op dit commentaar

Dappere véke,

Ik lees hier zonet jou bericht....geergerd!
Weke,wat denk je,je kunt alleen maar jou hart volgen op dit moment om een beslissing toenemen of nog beter de stap te zetten maar jou hart heeft ook al zoveel meegemaakt dat het makkelijk zeggen is voor de buitenwereld!
Maar jij moet het nogmaals weeral doen!
Wat je ook gaat doen of niet doen ik denk en bid voor jou dat het misschien toch nog allemaal goed komt.
Dikke kus voor jouen je zoontje.
Liefs,
Isabelle

Gepost door: Isabelle Vandermoere | 28-01-16

Veerle, dat vind ik zo verschrikkelijk voor je!
Ik denk dat je intuïtie , je gevoel je zal leiden naar de beslissing die jij vanuit jezelf verkiest

Gepost door: hilde vee | 28-01-16

Reageren op dit commentaar

Lieve véke, ik vind het erg te lezen dat mensen zulke commentaren geven van stop ermee.Niemand kan en mag beslissen in jou plaats,dat moet jezelf doen , en eventueel bespreken met kyran.Het leven heeft altijd verrassingen in petto. heb jezelf ook al gemerkt.Dus als die nieuwe chemo je langer bij je zoontje kan houden, zou ik zeggen doen,als het niet veel zin heeft, probeer dan zolang mogelijk goed te blijven ,zodat je nog een mooie tijd met kyran kan beleven.Maar Véke jij moet beslissen, en mijn gebed heb je zeker en vast, veel sterkte

Gepost door: nadinehillewaert | 29-01-16

Reageren op dit commentaar

Ik weet zeker dat je zelf nog voelt dat je er nog een keertje tegenaan kunt gaan. De dag dat je het echt niet meer aan kan zal je wel zelf goed aanvoelen en dan pas zal je zeggen dit kan niet meer. Maar zoals het nu nog in je hoofd zit moet je de kans grijpen. De doemgedachten even opzij zetten want waarom zou het na die kuur niet weer een paar maanden goed gaan? 't is je al iedere keer gelukt en de wetenschap staat nog altijd niet stil. Mensen van de zijlijn hebben makkelijk spreken. Je moet doen waar jij van denkt dit kan ik nog aan of dit moet ik nog doen. Goede moed want het zullen waarschijnlijk wel weer zware weken worden....

Gepost door: linda | 30-01-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.