08-02-16

Het verwerken...

De vakantie is begonnen... Gisteren met Kyran een zalige luilekkerdag ingelast, in pyama, eigenlijk van moeten omdat mijn lijf - alweer - was uitgeblust. Deed deugd, was genieten, en tegelijk pijnlijk.

Sinds we weten dat de vijfde reeks op komst is, en dit in combinatie - tot tegenstelling van alle vorige keren - met de dagelijkse pijn en vermoeidheid die er nu bijhoort, heeft genieten een nog grotere dubbele kant gekregen. Blij dat we nog kunnen genieten, met tegelijk de angst voor hoe lang nog.

Kyran wil zichzelf troosten met het opnoemen van zaken in de toekomst. Dat ik de oma van zijn kindjes zal zijn later, en misschien ook de meter. Dat ik geen peters en meters moet zoeken voor de poezen, want dat hij ons huisje gaat verder huren en ze allemaal bij hem mogen blijven... 

Vrijdag kregen we een heerlijke verrassing. Bezoek van Tante en Nonkeltje, die als verrassing ons Tanteke van 94 jaar hadden meegebracht. 's Avonds zei Kyran - en dat doet ie dat altijd langs de neus weg - dat als ik even oud ga zijn als mijn Tanteke, hij ook al 59 jaar zal zijn, dus ik ook al achterkleinkindjes zou hebben... Slik... Wat antwoord je dan....??? 

Toen ik es heel voorzichtig zei dat met mijn ziekte dat niet echt een optie zou zijn, antwoordde ie "dikke zever, alles is nog mogelijk"... De lieverd... Ik hoop dat hij gelijk krijgt, al vrees ik daar wel voor... 

Zo'n momenten wordt het genieten pijnlijk. Of hij valt in slaap met z'n hoofdje op z'n schoot, en het bijna 10-jarig stoere ventje veranderd in een klein, onschuldig wezentje die z'n mama nog zo broodnodig heeft, en het binnenkort weer met een "halve" mama zal moeten doen... Wat doet het pijn je eigen kind zo te zien piekeren en lijden... 

Het blijft niet evident het kopke continue omhoog te houden, zeker nu het lijf het zo laat afweten, en je minder opties hebt je gedachten nog te proberen verzetten op een actieve manier. Al doen we ons best natuurlijk dat wel te doen. Je weet wat kan komen, en dat is niet altijd een voordeel... 

Je wil nog zoveel doen - alles tegelijk - waardoor er uiteindelijk een oorlog in je hoofd ontstaat en je er helemaal niet meer aan uitraakt wat eerst... Zorgen dat alles op papier staat, zorgen dat alles is "geregeld", de dagelijkse beslommeringen erbij te nemen, tijd in je kind steken,... Al die beslissingen te nemen, zwaar voor 1 hoofdje, die dan nog maar 1/4 van de dag wil werken, en op goede dagen es 1/3 of met wat geluk 1/2... 

Tot nu toe altijd het gouden lot getrokken met elke chemokuur. Het beest kreeg elke keer klappen... 4 gouden lotjes... Zouden er deze keer ook nog in dat gelukspotje zitten??? 

Hoop doet - gelukkig - leven... <3

 

09:53 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Jij hebt minstens recht op 7 levens gelijk de katten..... we hopen in ieder geval met je mee dat je na de last weer zal kunnen genieten van een hele tijd erbij. Je blijft positief en dat scheelt al een heel pak.
Goede moed, meer kunnen wij je eigenlijk niet wensen.

Gepost door: linda | 08-02-16

Reageren op dit commentaar

Lieve Veerle,

Ik wens jou en Kyran een fijne vakantie toe. Ik hoop dat je lichaam het toelaat om te kunnen genieten, misschien doen jullie maar kleine dingen... maar ik ben er zeker van dat zowel jij als Kyran daarvan genieten, het fijn vinden....

Ik wens jou van ganser harte nog een gelukslotje toe... je verdient het

Dikke knuffel,
Hilde

Gepost door: hilde vee | 08-02-16

Reageren op dit commentaar

lieve veerle,persoonlijk ken ik u niet maar wens je heel veel sterkte toe en hopelijk toch nog een leuke vakantie samen met je zoontje mijn 2 kleinzonen zijn hier nu op vakantie 14jaar en 10 jaar ik wens je veel sterkte in deze moeilijke periode weeral ik duim zeker voor jou en ook het kaarsje brand hier voor jou ook al is het in pyjama geniet van de vakantie met je kleine man dikke knuffel

Gepost door: liliane | 08-02-16

Reageren op dit commentaar

Lieve Véke probeer te genieten van Kyran op uw tempo .
Hij snapt het wel .
Moet vreselijk zijn voor U en Kyran .
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het gelukslotje uw kant opkomt .
Hier brand altijd kaarsje voor u .

Heel veel sterkte en dikke knuffel van Emelda xxx

Gepost door: Emelda Vaes | 08-02-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.