06-03-16

Tomorrow D-Day, again...

Na een heerlijke maar vermoeiende dag gisteren op de hobbybeurs, een gezellige avond gecreëerd voor Kyran. De ganse week erin geslaagd zo weinig mogelijk te denken aan morgen, en in een "bubbel" gekropen van crea, was en opkuis...

Maar weglopen kan je niet blijven doen. Zes weken uitstel, nu MOET het gewoon, geen uitstel meer. Dik tegen de goesting.

Deze keer besef ik waarom ze het "vechten" noemen. De vijfde reeks op 6 jaar, idd,  nu is het vechten. En niet meer voor mezelf, deze keer doe ik het grotendeels nog voor Kyran, want had die er niet geweest, zou ik niet meer starten vermoed ik. Al weet je dat nooit zeker.

Mijn lijf beeft letterlijk en figuurlijk, van kop tot teen. Mijn hoofd is chaos. Morgen oxaliplatin. Wat staat ons deze keer te wachten? Welke hel moeten we nu weer door? Hoe zwaar gaan de bijwerkingen deze keer doorwegen? Hoe lang kan mijn kleine vel-over-been-lijf dit nog aan? Zal de behandeling nog aanpakken? Hoe bokst Kyran zich hier ook weer door? 

Ik haat het beest, ookal heb ik heel heel mooie ervaringen opgedaan en veel geleerd net dankzij het beest. Nu haat ik het en wens ik het naar de maan.

De laatste maanden heb ik heel hard ondervonden wat het is om van een heel actief onafhankelijk persoontje, vol leven, over vijf jaar te veranderen in een schim van jezelf op mindere dagen. Hoe die "fysiek mindere" dagen van sporadisch overhand krijgen naar nu en dan een "goeie" dag... Dagen waarop je vroeger toch nog vanalles kon doen, die nu enkel betekenen dat je es een wasje kan doen, wat opruimen, creatief zijn, maar je afhankelijk blijft voor elke stap buiten je deur van anderen.

Wat het is om van een mooi gespierd gezond lijf nog een hoopje pijnlijke botten en vel over te houden na 4 chemokuren, en je wegloopt van elke spiegel. Om dan nog te zwijgen van het restantje tanden, of wat zo zou moeten worden genoemd, die ervoor zorgt dat je ook wegloopt van elk toestel die dat beeld vast zou kunnen leggen. En waardoor je bij het spreken tegen een persoon eerst hun mooie tanden ziet, en dan pas de persoon... 

Wat het is om te knokken je optimisme hoog te houden, omdat dat je echte "ik" is. Hoe hard het begint te worden grassprietjes te vinden om je hoofdje mentaal boven water te houden... Al lukt dat nog steeds, ook die "mindere" dagen groeien naarmate je lijf afbrokkelt en je meeneemt naar een wereld in isolement, waar je minder en minder kan aan ontsnappen omdat je afhankelijk bent geworden van de goodwill van anderen. 

Meneer Kanker : Voor u : Een welgemeende "FUCK YOU"!!! 

Voor mijn blogvolgertjes, zoals gewoonlijk : Geniet van elke dag, laat de kleine zorgen voor wat ze zijn, hou van jezelf, hou van het leven... Je kan het sneller verliezen dan je wil. Dus CARPE DIEM!!! Stel geen bezoekje aan vrienden uit, ook geen reisje voor je gezin, of een eerlijk maal omdat je daar zin in hebt. DOEN! LEVEN! NU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

12:46 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

weer mooi geschreven... en misschien valt het toch nog mee... beter zich aan het allerslechtste verwachten en dan het iets beter hebben en goede moed, zoals je zelf zegt Kyran, dat ventje verdient nog jaren een lieve mama die bij hem is. Ook al gaat het eens een paar dagen minder een mens leert er mee leven en ik ben zeker dat Kyran het toch liever zo heeft. Een vechtende mama! We duimen alvast met zijn allen dat het mee valt en op naar weer extra zo gegunde tijd..... Dikke knuffel.

Gepost door: linda | 06-03-16

Reageren op dit commentaar

Heel veel goede moed voor morgen en de volgende dagen en weken. Ik hoop dat het deze keer ook weer een meevaller mag worden voor jou en Kyran!
Vrijdag nog zag ik een auto met een nummerplaat die me aan jou deed denken :VEKE
Wetende dat jij er niet in zou zitten, keek ik toch wie er er achter het stuur zat!
Heel veel sterkte straffe madame! Ik duim voor je. Groetjes aan Kyran van Fleur. Xxx

Gepost door: kristin | 06-03-16

Reageren op dit commentaar

Komaan Veke!! Geef er een lap op! Het kan beter meevallen dan je denkt, ik zal alvast heel veel aan jou denken en wens je heel veel kracht en energie. Hoe meer mensen aan je denken, hoe groter de kans daartoe, daar ben ik zeker van. Dikke knuffel van ons xxx

Gepost door: Elke | 07-03-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.