18-03-16

Chemokuur 5 : hell on wheels...

Hij is gestart... Hell nummer 5...

En met een ferme Kick-off. Reeds bij het buitenkomen uit het ziekenhuis kwamen de ergste symptomen boven. Oxi reageert op kou, en daar kreeg ik ook meteen het bewijs van. Een stap buiten en elke ontbloot deeltje van mijn lijf begon te prikken alsof er 1000 kopspelden waren op afgevuurd. Tegen dat we aan de auto kwamen zat mijn rechtse oog al dicht door een koude-zenuwreactie. Eens thuis, zo goed als meteen de zetel in, en geen enkele eetlust meer. Alsof ik een baksteen had gegeten bij de koffie van die namiddag. 

7 dagen water, alles op kamertemperatuur, niks kouds, en bij buitenkomen wanten aan, muts op, al was dat maar in onze veranda. En slapen, immens veel slapen, met de - elke chemokuur terugekerende - ijldromen. Een onophoudelijke misselijkheid bij elke - hoe klein ook - beweging die meteen "nepovergeven" triggert. Je kan het maar vergelijken met een hevige overgeefbui, maar er komt niks naar buiten. Wel doet je ganse lijf achteraf zeer door de poging van je lijf die tevergeefs de baksteen uit je maag probeert te duwen.

Een droog krackertje en wat appelsap ipv water lukte daarna ook wat. Het werd weer een zoektocht te vinden wat smaakte en wat niet. Dat beloofd voor volgende sessies, als die zoals bij de andere kuren telkens wat erger worden... Zelfs TV kijken lukte pas de donderdag, tussen het slapen door... Geen kracht om de pc op te zetten, mails te checken, of zelfs een telefoontje te doen. Ook praten was er teveel aan. Toen ik de donderdag eindelijk es een telefoontje kon doen, en es een stem kon horen, leek het achteraf alsof ik een marathon had gelopen.

Uiteindelijk kon ik een kommetje soep binnenkrijgen gespreid over de dag, en af en toe een krackertje. Naar het weekend toe lukte wat zelfgemaakt tonijnsalade, als "snackje", het dagelijks kommetje soep in twee keer gespreid, en een krackertje of 4.

Na 9 dagen leek het - eindelijk - wat te beteren. Hoognodig, want ik begon eronderdoor te gaan. Als je niks kan doen behalve TV kijken en slapen, maakt je hoofd je gek. Vragen, angsten, ijldromen... Niet normaal kunnen eten zorgt meteen voor een humeur "metlinksebeenuitbedgestapt", ik was helemaal niet lief meer, en kroop in een "bubbel" om niemand te kwetsen of ongewilde ruzies te veroorzaken door lompe onbedachte uitspraken te doen. Helpt wel, al kost het dan moeite om eens het betert terug uit die veilige bubbel te kruipen... 

Ook je kind, elke keer hij na een uurtje bezoek komt, huilend zien vertrekken alleen al doet je hart samenkrimpen. De oogjes vol medelijden, angst en hulpeloosheid. De hartverscheurende pijn bij het horen van dat gebroken frêle stemmetje aan de telefoon 's avonds voor 't slapen gaan bij zijn opvangfamilie... Mijn hulpeloosheid naar hem toe, niet in de mogelijkheid de juiste woorden van troost te vinden, de onmacht zelf iets te kunnen veranderen aan de situatie waar hij nu al 6 jaar wordt in meegesleurd, willen of niet... Ik zou alles geven om die pijn bij hem weg te halen. Zelfs euthanasie lijkt dan een betere oplossing als "korte" pijn... Al besef je al snel dat het een pijn is die hij voor de rest van zijn leven zal moeten meedragen, en die wil je hem zolang je kan besparen, ondanks de chemohel.

Man, wat haat ik dit beest nu! En de media, die maar blijft melden dat "DE KUUR" tegen kanker is gevonden. Wel, waar is die dan??? Waarom vallen dan dagelijks nog slachtoffers - vrouwen, kinderen, mannen... van dit beest??? De medische maffia, die schrik heeft dat hun ziekenhuisvernieuwende en florerende kassa zou stoppen met rinkelen??? Geen nieuws meer voor mij, allemaal censuur en bijna even leugenachtig als elke reclame op TV. Loze beloftes naar mensen die dromen van "DE" kuur tegen elke kanker, patiënten, hun kinderen,familieleden en vrienden.

Ik kan maar hopen uit het diepste van mijn ziel, dat het op 4 april mag luid klinken dat de tumormerker evenveel klappen kreeg als ik de laatste 9 dagen... Indien niet... Dan weet ik het echt niet waar ik nog de moed ga vinden om op dat zielig restje kapotte tanden te bijten... 

Hij MOET naar beneden.

Geen andere optie.

Weg met dat rotbeest.

PUNT.

 

 

 

10:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Weer een heel verhaal,.... en inderdaad hopelijk kreeg het beest deze keer zo zware kloppen dat het voor een tijdje weg moet blijven... we duimen alvast met je mee en hopen dat het je deze keer ook weer lukt. De sterke madam krijgt ook af en toe eens klop maar weet er keer op keer weer bovenop te kruipen en euthanasie is inderdaad geen optie voor je kleine man. Er kan niks boven je mama, ook al is ze af en toe eens out, ze is er nog. Dikke knuffel.

Gepost door: linda | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Met tranen in de ogen je verhaal lezen , zo machteloos . Wij kunnen niks voor je doen , alleen je héél veel sterkte wensen . Sterkte voor jou maar ook sterkte voor Kyran en hopen dat het beest een beetje verslagen wordt . Courage meid !

Gepost door: Ella | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Hoi Veke,
Met vrees volg ik jouw blog.
Jij hebt mijn ergste nachtmerrie, ook als alleenstaande moeder. Maar wat ben ik trots op jouw, dat het jou keer op keer lukt om die hel door te gaan, veelal omwille van jouw mannetje, denk ik.
Ik hoop echt dat jij door deze kuur, het beest voorgoed weet te verslaan. Dat er inderdaad wel een echte oplossing komt ondertussen. Waarschijnlijk is dan ook de pijn voor Kyran te overzien. Ik wens jou heel veel liefde, sterkte en kracht toe om deze hel wederom goed door te komen.

Gepost door: Monika van Klinken | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Véke,ik wordt stil bij het lezen van je tekst. Je tekst maak mijn woordeloos.

Gepost door: Yvette | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

Beste Veke

Ik voel me zo machteloos, ik kan je geen echte knuffel geven. Ik woon zo ver.
Maar toch ik be sondering voor jou, je moed, je sterkte.
Je ben een goeie mama, ik wens je heel moed en sterkte toe, zowel voor jou, als voor je kleine man Kyran.
Ik denk aan jou ❤️
Carine

Gepost door: Carine Naessens | 18-03-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.