06-04-16

Oxaliplatine nummer 2...

De tweede zit erop. 

De voorafgaande stress was deze keer immens, vanwege de harde aanval van de eerste. Ik kreeg ferm "klappen", en had dus helemaal geen zin die nog es te doorstaan.

Toen ze de kamer inkwamen om aan te prikken, hing ik al meteen boven het toilet! Ook toen het chemo-infuus bijna was doorgelopen, begon alles in mijn lijfje te draaien en ben ik hevig beginnen overgeven. In die mate dat het leek alsof er liters zouden uitkomen, mijn ganse lichaam schokte, maar uiteindelijk kwam daar zo goed al niks uit. Er werd dan bovenop de litican ( tegen de misselijkheid ), die dus bij mij helemaal zijn werk niet doet, nog zofran intraveneus toegedient.

Vandaag nog voel ik de spierpijn van maandag, al is dat al een pak beter dan gisteren. Ook de bijsymptomen zijn een pak minder, volgens mij puur door de zofran - waarvan ik nu heb gevraagd die elke keer te geven ipv litican. De misselijkheid is er, maar in heel verdraagbare mate, zolang ik me maar kalm en rustig hou. Het prikken van vooral voeten, handen en huid is een pak meer, maar dat vind ik zelf "verdraagbare" pijn die je makkelijk kan verbijten. Deze keer nies ik wel veel, lol, een raar bijverschijnsel lijkt me! 

MAAR!!! Zet u neer, lieve lezertjes, want de klappen die ik kreeg, kreeg het beest OOK!!! De merker zakte van 3980 maar liefst naar 667!!!! * vreugdedansje* ( Al moet ik dat uitstellen tot ik daar toe in staat ben hehehe ) 

Never stop believing in HOPE,

because

MIRACLES happen

everyday.... 

Deze spreuk staat vooraan in mijn dagboekje over deze chemoreeks... ;)

Voorlopig gaan jullie het met dit klein, maar reuzenieuwsje moeten doen, want typen vraagt een sterke inspanning van mijn concentratie, en dus veel energie... 

Keep on seezing that day!!! Everyday!!! xxx

12:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |