10-05-16

Chemo nummer drie...

D-Day 3 van 2016... Off we go. A misselijk bij het binnenkomen in de kamer, dat beloofd alweer. Nierbekken dus al in de aanslag, want de verpleging komt nog maar aanprikken en het is al van dat. Mijn neus is immens overgevoelig geworden, ik ruik vanalles van kilometers ver, er heb natuurlijk dan ook meteen reactie op de kar die vol staat met meds. 

Vandaag is Killroy dan es aanwezig, en ik loop hem in de gang even tegen het lijf. Ik kan et dan ook niet laten te vragen wat ie vind van de merker... Meer dan 3000 naar beneden, dat is volgens mij toch een ferm mirakel. Zijn reactie was aan zijn kant heel wat minder, en heel voorzichtig probeert ie me te waarschuwen dat ik niet mag schrikken dat de merker deze keer weer stijgt... Je ziet van hier dat ik daar natuurlijk weer om moet lachen. Ocharme die vent... Hij lijkt het echt niet meer te weten noch te snappen. Zijn hoop op enige werking is reeds langer opgegeven dan die van mij. Volgens mij klopt het uiteindelijk toch dat sommige patiënten hun eigen oncoloog worden! ;) :D  Mijn antwoord was dan ook kort op de bal : "niks van, eerst zo sterk zakken om dan weer te stijgen, geloof ik de ballen van... " Op z'n Vé's... :D Maar hij kent me natuurlijk al een beetje ( veel ) na 6 jaar... Ik herinner hem dan ook meteen aan ons eerste gesprek - waar hij ook zo van z'n sokken was geblazen - toen ik hem cordaat antwoordde op de palliatieve diagnose dat hij me "nog niet kende"... :p

En ookal komt hij even de kamer binnen voor mijn buurvrouw, de dag zal alweer langer duren dan doorsnee. Niet alleen herken ik een gezicht van de "trage ploeg", maar ook Killroy verdwijnt en komt niet meer terug. Mijn vaste gewoonte is dus : chemo niet starten want van de premedicatie ( voor zover ik ze nog toelaat te geven ) zak ik teveel weg om nog mijn vragen te kunnen stellen, laat staan de antwoorden "op te slaan"... 

Wachten geblazen dus, tot zijn buikie gevuld is en hij naar mijn kamer geschopt wordt door de verpleging, lol :D Bij het binnenwandelen kijkt hij beteuterd : "ik heb verloren, jij wint alweer " Madam "traag van begrip" reageert weer "heu" ? Maar dan toont hij het scherm met de bloeduitslagen. Niet alleen staat daar niks rood tussen wat betreft het bloedonderzoek, terwijl dat laatste keer op 4 puntjes wel - al was het licht - zo was, maaarrrrrrrrrr....  Bij de merker staat maar even 121 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Uitslag van de 2e (!!! ) chemo! Niet te geloven gewoonweg. Ook Killroy eet niet eer wat zeggen of hoe te reageren. Hij bekent zelfs dat hij helemaal geen hoop had/ heeft bij deze kuur. Uiteindelijk duurt het meer dan een uur - dankzij continue telefoon en zelfs na een tijdje het serieus storende binnenkomen van verpleging om vragen te stellen. Zo is het lastig om het gesprek normaal verder te laten lopen en bij de leest te blijven... Maar uiteindelijk raakt grootste deel van de vragen opgelost, en kan de chemo opstarten. 

Waar een wil is, is een weg... Alweer bewezen dat het "koppeke" toch ook heel veel doet... Nu natuurlijk heel erg benieuwd naar volgende merker. 

Wel heel moe, en ondertussen mijn concentratie kwijt, maar het belangrijkste staat er weer op, hé!!!

Carpe Diem!!! <3

 

 

12:12 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

He ferme madam,
je blijft doorzetten ongelooflijk het lukt je en het zal je ook blijven lukken gewoon doorzetten zoals je bezig bent sterk van U.....
dikke kus aan een volhouder,je zoontje zal ook content zijn....
Isabelle

Gepost door: Isabelle Vandermoere | 10-05-16

Reageren op dit commentaar

Je ziet dat je beter je lichaam kent. Blij voor je in ieder geval is toch weer een tijdje bij zeg ik dan. Laat ze maar denken je bent een sterke madam zo te zien. Houden zo

Gepost door: Van verdegem | 10-05-16

Reageren op dit commentaar

Fantastisch Véke , je bent een uiterst sterke vrouw !
Respect !

groetjes
Gerda

Gepost door: Gerda | 10-05-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.