03-08-16

Een chemoloze vakantie...

Onze eerste chemoloze vakantie in 6 jaar waarbij ik fysiek wat op de pootjes sta... Het stoppen van laatste kuur vanwege een zware allergische reactie voelde dubbel aan. Maar de gedachte aan een mooie vakantie samen, en het -eindelijk - ten tonele verschijnen van de zon hield de moraal wat op. Ondertussen zijn we al halfweg de schoolvakantie. 

Kyran had al de tijd van z'n leven. Een week balsportkamp waarbij hij elke avond naar huis kwam ( zo heb ik het toch het liefst! ;) ) 10 dagen Chirokamp met een hoop lol en bijhorende hoop was, een 2daags verlofje bij zijn Peter, en morgen een verrassingstrip met mama... Klagen kan hij dus niet! Er staat namelijk nog een koorkamp gepland van 10 dagen, en een house-cat-dogsitting voor vrienden in de buurt... Van verveling geen sprake dus, want ook het opruimen van zijn kamer stond op zijn to-do list... ;) 

Ook mama nam een break : house/doggysitting bij familie, even weg van alle beslommeringen die lopende waren, want die zijn er - naast de chemokuren en het ziek zijn - jammergenoeg ook. Alles wat bij een dagelijks leven komt kijken verdwijnt niet zomaar even omdat je kanker hebt.

Even eerst de mindere zaken "spuwen", ik eindig liever met de mooie en positieve zaken.... 

Burenlawaai, ondertussen voor het nachtelijk gedeelte opgelost door het aankopen van oordoppen op maat gemaakt, wat al een reuzegroot verschil maakt voor de broodnodige nachtrust... 

Rekeningen, autokeuring en andere papierrompslomp... Dat waar iedereen niet graag ziet komen... ;) Daar kregen we afgelopen maand ook een hoop van te verwerken. De vakantie was pas opgewarmd toen een brief in de bus viel van het FOD. Die meldde me de "eer" te hebben mij te mogen vertellen dat ik hun premie van een kleine 250 euro per maand was verloren. Ze hadden 6 maand nodig gehad die toe te kennen, slechts 2 dagen waren nodig die af te nemen. Na een telefonisch contact bleek dat dit te wijten was aan het feit dat ik vanaf nu aangetoond had niet meer te "willen" werken, aangezien mijn inkomen een vervangingsinkomen was geworden. Dat moment werd mij ook verteld dat ik daardoor mijn sociaal tarief op gas en elektriciteit daardoor ook zo wegvallen. Je kan je dus voorstellen dat dit een grote klap was. Meer dan de helft van mijn kinderloze dagen werden dus opgeslorpt door het informeren, dus ook telefoneren, online opzoeken, de juiste instanties contacteren voor eventuele hulp hierbij, en vooral ook een nieuwe budgettering opmaken om te zien hoe we nu verder konden met zo'n verlies op financieel vlak. Het feit dat ik altijd full-time heb gewerkt, en sinds het medisch ontslag sterk heb gebudgetteerd maakt dan ook dat ik geen sociale woning heb, noch aan het OCMW sta, noch onder budgetbegeleiding... ( Ik heb ondanks alles nog wel wat eer en trots, hoor... ) 

Ondertussen zijn de acties die konden ondernomen worden - het is dan ook verlofperiode - opgestart en kunnen we enkel maar afwachten en hopen... Hopen op een positieve uitkomst.

Ook tandproblemen blijven weer niet uit, ik kreeg 2 nieuwe tandjes, zodat ik weer mag lachen op een foto, spreken tegen mensen,... zonder daarbij te sterven van schaamte. Maar een kuur antibiotica werd het gevolg ervan, toen ik de ochtend erna met een dikke wang uit bed stapte. Initieel zag ik daar geen graten in. Veel geploeter aan die tanden, meer dan 2u op de "slachtbank", een paar vijzen in mijn bot... Maar ook de dag erna was nog minder : een dubbele portie wang werd me voorgeschoteld als ontbijt. Dus hoe groot m'n angst ook was voor tandartsen, ik had geen andere keus dan terug te gaan. Met een - nog lopende - antibioticakuur en bijhorende gevoeligheidssymptomen ( o.a. slapeloosheid, vermoeidheid, hartkloppingen... ) als gevolg. 

Een goede vriendin en lotgenote van me kreeg dan ook weer slecht nieuws, wat me setrk pakte, het is een optimistisch zonnetje, een dooral, die zelden het kopje laat hangen ondanks chemokuren sinds 2006. Heel confronterend dat mensen met zo'n mooi hart daardoor moeten, en als je om je heen kijkt en luistert, mensen ruziën om niks, discussies uitlokken voor een prul en gehinderd worden door de paardelappen van de huidige maatschappij nog te zien wat mooi is in het leven. If you read this, mijn lieve meid, weet dat we hier aan je denken, en jouw kaarsje hier brandt...  ( als we thuis zijn wel te verstaan! ;) ) 

Note : met die reden kijk ik dus al heel lang geen nieuws meer, er is ellende genoeg "naast onze deur", dat extra ellende van elders mij persoonlijk er teveel aan is, waarvoor mijn excuus... 

Het waren zware dobbers, zeker na een paar -heel onverwachte - leuke gebeurtenissen. Het bezoekje aan mijn roots en daardoor ook mijn kans om vrienden es zelf op te zoeken, deed wonderen voor mijn zelfbeeld. "Ik kon ook es weer iets betekenen voor mijn vrienden, ipv van zij voor mij" als je begrijpt wat ik bedoel... 

Toch lukte het me niet goed meer mezelf goed in m'n vel te krijgen. Er gebeurde teveel, te kort op elkaar en te onverwacht. Ik was weer even de grond onder de voeten kwijt, en vond de energie even niet meer terug. De emmer was volgelopen en stond op kantelen...

Een paar emotionele gebeurtenissen deden de emmer uiteindelijk kantelen... Het deed mij wankelen, deed me huilen als een klein kind, en in die mate dat ik het deze keer niet op tijd kon verbergen voor mijn tiener in huis... Maar deze nacht kwam tijdens het piekeren een wijs gezegde boven van een vroegere therapeut van me, een mens die ik nooit zal vergeten, altijd en eeuwig de rust zelve, op zijn sandalen... " Als iemand een aapje bij jou op de schouder plaatst, lijkt dat een klein, gewihtloos, lief, leuk diertje... Je kan het strelen, het lijkt zacht en speels. Dan plaatst een ander nog zo'n aapje, twee aapjes wegen al net iets meer, kunnen al ruziën en flink venijnig uit de hoek komen... Dan komt er nog een derde bij, vierde, vijfde.... De truc is dus : je mag het aapje even strelen, er even mee bezig zijn, even strelen. Maar je zet het kleine ding dan netjes terug op de schouder van de eigenaar. Want een bende aapjes die de uwe niet zijn, wegen al heel snel door, kunnen een ware oorlog ontketenen en je bijtwonden bezorgen die sterk aan het verzweren kunnen raken.

Deze morgen ben ik dus aan deze blog geslagen... Alle aapjes ondertussen bij hun eigenaars terug aan het plaatsen, en het gewicht van mijn schouders af te halen. Het zijn namelijk niet mijn aapjes, dus niet mijn verantwoordelijkheid, niet mijn zorg... Van dat laatste heb ik er zo al meer dan genoeg. 

En nu wil ik eindigen met zonlicht op deze blog, de zon die tussen de wolken vecht om ons nog wat broodnodige warmte te geven tussen de regenbuien en donderslagen door... 

Een vriend van me had me goed te pakken met een serieuze en pakkende verrassing. Tijdens mijn ziekenbezoekje aan hem, was ik het die het "kadootje" kreeg ipv hijzelf. Hij was recent jarig geweest. Ik kreeg een mailtje te lezen waarin zijn uitnodiging stond. Hoe verder ik las, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Bleek dat hij als kado aan zijn hechte vrienden had gevraagd een centje in een envelopje te doneren... tvv van ons. Met bijhorende voorwaarde dat het werd gebruikt om te genieten en niet werd opgespaard... Ik was behoorlijk van mijn melk. Een vriend "van toen" die ik zo'n 20 jaar niet meer zag, en terugvond via FB, net op dit moment... Je zou voor minder even niet weten wat gezegd! 

Dit pakkend kado, wat een envelopje opleverde met een- voor mij (ons) - serieus bedrag in, heeft me even dooreengeschud, ik wist niet waar ik dit aan verdiende, wist het ook niet meteen een "plaats" te geven... Meteen bloggen lukte me dan dus ook niet.

Wel heeft dit mooie gebaar ervoor gezorgd dat toen er een serieuze paniekaanval startte na het ontvangen van het FOD nieuws, ik na het plaatsen van het slechte nieuws, mezelf kon dwingen onze vakantie niet te laten vergallen, en die verder te zetten zoals gepland. Ik was tijdens Kyrans afwezigheid namelijk volop een verrassingstrip aan het voorbereiden, en even wou ik mijn riem meteen terug dichtsnoeren... 

Bovenop kwam daarnaast nog het nieuws dat een gezin - die reeds doneerde - een heel degelijke 2e hands fiets gratis wilden schenken aan Kyran, die met z'n huidig Freecycle fietsje - ondanks het opknappen ervan - teveel problemen bleef hebben. Mieke en Stefan : jullie hebben hem heel gelukkig gemaakt, hij zou in de gietende regen z'n fiets bovenhalen!!! 

Dus bij deze : Rieno : Van harte dank om me zo "bij m'n lepels" te hebben gehad. En een dikke dank aan degenen die zonder ons te kennen, zo gul zijn geweest om onze vakantie een zon te bezorgen tussen de donderwolken!!! Dit gaf ons weer een boost om de moed niet te verliezen, de kop niet te laten hangen, en door te gaan... 

De verrassingsuitstap, onze lichtgewicht grasmachientje, een paar nieuwe schoenen voor Kyran en ja, voor mama ook ( zoals bevolen, lol ) hebben we dus te danken aan dit mooie gebaar van jou en je vriendenkring. 

Ook mijn lotgenootje kwam ondanks haar zware behandeling richting Ieper, en bezorgde me een heerlijke namiddag waarbij we elkaar de oren van het hoofd ( en mss ook van anderen p het terras ) hebben gepraat bij het verorberen van een heerlijke verse pannenkoek. 

De paar dagen doggysitting deden letterlijk de wallen van onder mijn ogen verdwijnen. En tijdens datzelfde verblijf kon ik op bezoek bij een FB vriendin en een ex-collegaatje, lekker bijkletsen in de zon op hun terras.

Ook tijdens een verjaardagsparty in de familie was het genieten van de kleinkindjes in onze familie, die ondanks het grote leeftijdsverschil zo goed kunnen opschieten met elkaar... Wat is die kinderlijke onschuld toch o zo zalig om te ervaren als volwassene! 

Ook het negatieve nieuws van FOD zorgde voor een positieve kant : ik haalde al mijn ontgoocheling en woede boven om die te gebruiken tgo mijn garage. Die nu nog niet helemaal op punt staat, maar al een pak leuker is om binnen te stappen na bijna een jaar verhuisd te zijn. Wat we niet meer konden gebruiken zette ik aan de voordeur, gratis mee te nemen, en ook op die manier kon dan weer iets positief uit het negatieve worden gewrongen : wat wij niet meer konden gebruiken, maakte anderen dan weer blij... ;) Donderwolken versus Vé : 0-2.

Nu staat augustus voor ons klaar... En heb ik al mijn moed samengeraapt om onze vakantie willens nillens toch weer een positieve draai te geven, kostte wat kost. Donderwolken versus Vé : 0-3... En kostte wat kost gaan ook de aapjes back to sender, vijf poezen met karakter is al meer dan voldoende! ;) 

Nu ga ik onze valiezen klaarzetten, letterlijk en figuurlijk : knop op nul, op naar ontspanning, zorgeloze me-time met de zoon, natuur in al zijn pracht en glorie... Kortom : We gaan alles inpakken wat kan dienen "anti-stress"!!!  Mijn verstand laat ik dan best thuis... lol ;) 

Carpe diem blijft mijn lijfspreuk, al is het soms es Carpe Noctem ook.... 

 

 

 

11:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Een schitterende log schreef je hier...met vreugde en verdriet en met al je power die je in je hebt! Je bent een prachtig mens. Zeg dat ik het gezegd heb! Een heuse vechter Let een groot eerlijkheidsgevoel. Geniet van jullie uitje!! Wat zal Kyran 'blinken' van blijdschap!!
Een dikke knuffel en we blijven er samen voor gaan hè xxx

Gepost door: Lucretia | 03-08-16

Reageren op dit commentaar

Idd, met alle power in mij... Ik was nooit een gelover in "vechten tegen kanker" toen ik mijn diagnose kreeg. Mijns inziens was het geluk hebben met de onco, de chemo, de bijverschijnselen... Nu weet ik na 6 jaar dat het wel vechten is, niet echt tegen de kanker, maar DOOR de kanker, vechten tegen het onbegrip, de kortzichtigheid, tegen het verlies van je zelfwaarde, tegen veel te veel... Het gevecht tegen alles wat naast de kanker komt kijken bovenop de alledaagse beslommeringen is pakken zwaarder dan het vechten tegen het stomme beest... Maar idd, Luceke, wij laten ons niet pakken, wij zijn sneller dan Pietje!!! ;) xxx

Gepost door: Véke | 03-08-16

Reageren op dit commentaar

Deze heeft me enorm gepakt. Je blijft niet bij de pakken zitten, ondanks alle moeilijkheden die je nog er bovenop krijgt.
Geniet samen van deze vakantie.
Mvg
Carine

Gepost door: Carine | 03-08-16

Reageren op dit commentaar

Weer gelezen met de tranen in de ogen..... maar toch blij en gelukkig voor je dat je zo goede vrienden om je hebt en je dankzij hen toch weer kan genieten van jullie vakantie samen. Blij te lezen dat je ook in alles het positieve nog kan zien en blijft uithalen. En zoals je zelfs zegt blijft vechten tegen alles wat je er onderdoor kan halen. Proficiat dat je de kracht blijft zoeken om door te zetten en zo op die manier toch verder kan. Respect !

Gepost door: linda | 04-08-16

Reageren op dit commentaar

Genieten jullie nu maar van de vakantie, en ongelooflijk tof van je vriend er zijn nog mensen met een gouden hart !
Veel respect voor je ! Xx

Gepost door: Annie | 04-08-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.