21-09-16

Trein 6...

Dinsdag 13 september... Controlescan nummer zoveel... Rv met onco nummer zoveel... Angsten en slapeloze nachten : nummer zoveel... Scan lijkt helemaal clean ( al weet je bij dit beest nooit, want het meeste is zelden te zien ) buiten een "klein" letsel in de lever. Zoals gewoonlijk vraag ik Killroy weer de pieren uit de neus. Want ik heb tintelingen, al weken, in handen en voeten, en als ik de nek naar beneden plooi nog meer. Dit hoort hij niet graag. Vraagt me verder uit en neemt onmiddellijk telefoon voor aan afspraak NMR. Waarom dringt niet meteen tot me door.  

En dan de bom : vermoeden van een bijkomende secundaire kanker. NMR : vrijdag in de late namiddag... Doe er dus nog maar een paar slapeloze nachten en piekerdagen bij. 

Neen : knop op nul, want je hebt er nog eentje van 10. Pak dus al de energie in je lijf dat er is, en hou je recht.

Iets in me zegt dat hij verkeerd is. De volgende ochtend klinkt het idd nog duidelijker in mijn hoofd : de symptomen hebben niks te maken met die *kl...* kanker. Helemaal overtuigd gaat de switch dus op nul. Pak de dag, nu, en snel! 

Vrijdag... NMR... Rotsvast overtuigd dat Killroy ernaast zit. Ik hang het kieken uit met de verplegers, lig op m'n gemakske in een komiek harnas en stap erna "dood"gerust naar de wachtzaal... Killroy's schema loopt alweer goed uit, maar ik ben er gerust in en heb een boekske bij. Maar ik krijg gezelschap van Kyrans psychologe, dus boekske niet nodig... Ze zijn alweer aan't panikeren alvorens ik dat zelf doe. We weten nog geen merker, en hebben nog niks resultaten NMR. Ik moet me inhouden niet te lachen met het bezorgde "begrafenisgezicht". Menskes, ge zijt nog nie van mij af ze... 

Meer dan een uur later dan gepland - en scheel van de honger ondanks de net opgepeuzelde boterham - kan ik binnen. Killroy moet dat moment nog gaan kijken naar de resultaten NMR, heeft blijkbaar nood aan een "beentje strek" en wandelt even weg. Wat mij betreft, had hij me dan even een pauze extra mogen geven buiten die vier ijskoude muren van zijn bureau, maar soit... 

Even later komt hij terug, staart wat op het scherm, raakt er niet aan uit en moet nog es gaan verifiëren met de radioloog.  Het koekje dat ik vroeg mee te brengen was ie vergeten! :D 

Eerst de opluchting : geen onbehandelbare agressieve meningitis carcinoma ... Maar voor mij niet echt nieuws. Ik reageer prompt dat ik dat toch wist. Een vreugdedansje zit er dan toch niet in, want meteen vraag ik verder over het zogenaamde "kleine" letsel in de lever... 

En dan de klap : aangezien de plaats van het "letsel" ( ik vind dat maar een raar woord voor zo'n kwaadaardig ding, want dat klinkt meer als een sneetje in de vinger ) en het felle stijgen op te korte tijd van de - ondertussen bekende - merker ( die boven de 500 is uitgelopen op 3 maand) luidt het verdict terug starten met chemo. De grootste slag daarentegen is dat dit ASAP moet... "Niet meteen, hoor" klinkt het. Als ik vraag "wat is niet meteen" ten laatste binnen 3 weken... Heu.... Drie weken : en dat noem jij "niet meteen"??? 

De grond gaat onder m'n voeten uit... Heb ik nu geen zin in, de laatste is pas 3 maand geleden... ik sta pas terug op mijn voeten, mag ik niet uitstellen, zijn er geen andere opties, wat zijn mijn opties, kan er geen behandeling die minder agressief is, waar ik minder ziek van wordt...???? Het regent plots vragen.

Drie voorstellen : Caelix ( omdat ik na die kuur lang stabiel bleef ) of pilletjes. Een waarvan de werking te traag gaat naar zijn zin, of een hormonenpilletje waarvan geen werking verzekerd. Kansen : 10%, net zoals elke kuur al gehad, maar die statistieken golden toen duidelijk niet voor mij... Op de vraag "wat raad jij aan?" krijg ik meteen : zeker en vast de caelix... Ik walg van het idee alleen al : want die verbrandde mijn keel en slokdarm waardoor ik zo'n kleine maand niks kon eten en amper kon drinken, zelfs water leek een glas vol kopspelden... 

Dus nu staan we er - alweer - voor... Reeks 6...

Het zorgt voor een hele stofwolk die nu is opgewaaid, aangezien de opties...

Wordt dus nog vervolgd...  

 

 

 

09:51 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.