23-09-16

Pijn op eender welk vlak...

Hier gaan we dan... 

Sommigen die volgen op FB zijn al druk aan het speculeren. Maar eerst moest er vanalles op orde gezet worden alvorens een blog open te gooien voor het "publiek"... Het is ook helemaal niet evident voor mij om deze blog te schrijven... ( het doosje kleenex raakt de laatste weken sneller leeg dan ooit ) Maar ik moest een stap zetten voor mijn kind, en mezelf opzij zetten voor zijn welzijn. 

Er breken harde tijden aan voor ons gezinneke. Niet enkel de nakende chemokuur die me staat te wachten, maar ook de andere beslissingen die werden genomen zullen heel hard zijn.

Zowel voor Kyran als voor mezelf. 

Kyran is al , startte net het vijfde leerjaar, en heeft al  jaar geen andere keus dan om te gaan met een zieke mama en een afwezige papa. Sinds het laatste verdikt van het - alweer - opstarten van chemo na pas 4 maand, hebben we na heel veel praten een keuze gemaakt. Kyran vertrekt naar een andere school, waar hij zich thuis zal voelen en een goed opvangnet zal genieten. Aan die beslissing hangt nog een tweede - wel zware - beslissing vast. Hij gaat namelijk van zondag tot vrijdag bij zijn toekomstig pleeggezin gaan logeren... 

Die keuze is hem niet opgedrongen, hij kende de school, en zijn toekomstig pleeggezin is dat van zijn doopmeter die tot nu toe altijd heeft klaargestaan voor hem. En nu ook weer. We hebben alles heel goed uitgelegd, oplossingen gezocht ( en aan het zoeken ) om de verandering zo minimaal mogelijk te maken, het voorstel "even" in de la gelegd, en hem zelf laten beslissen wanneer hij de la wou opendoen ( lees praten of vragen stellen ) of even dicht laten. Hij gaf dat dan - tot onze grote verwondering - heel goed aan. 

Uiteindelijk heeft hij zelf beslist het plan uit de lade te halen en op te starten, tegen alle verwachtingen in heel snel zelfs.

Het houdt in dat hij tijdens de week bij zijn meter gaat "logeren" om zo naar zijn nieuwe school te gaan. De weekends en vakanties komt hij zo lang mogelijk nog steeds naar huis, want ook hier staat nog zijn opvanggezin van de laatste 4 chemokuren paraat. Ook de Chiro gaat verder, het koor loopt verder, en ook voor zijn volleybal die hij veel te graag doet om het af te nemen zijn we op zoek naar een oplossing zodat hij de vrijdag op tijd in Ieper raakt om de training verder te kunnen volgen zodat hij in de weekends ook matchen zal kunnen meespelen als hij daar klaar voor is. 

Ik sta natuurlijk niet meteen te springen van geluk... Maar op dit vlak komt Kyrans welzijn op de eerste plaats. Mijn grootste reden is dat een kind een kind moet kunnen zijn. Een kind moet kunnen spelen, een kind moet kunnen lachen, zorgeloze dagen hebben zolang mogelijk. Mijn fysiek laat dit amper nog toe. Na 6 jaar kuren en operaties ziet hij meteen de pijn, vermoeidheid... Hoe hard ik ze soms verstop. Dat is zo als je 24u op 24u bij elkaar leeft... Mensen die het niet meemaken kunnen het blijkbaar helemaal niet begrijpen hoe intens onze band is. Als hij niet thuis kan slapen, hij weent dat hij zijn mama mist... Al heeft hij net een dag plezier en verwennerij achter de rug. Hij was vier... Een klein ventje van vier... Toen al mijn haren op 10 dagen verdwenen. Toen zijn mama zo maar even 3 volle weken het ziekenhuis in moest, en 12 kilo lichter buitenkwam in een rolstoel. En toen ik smaakverlies had en niet kon eten zei "een hapje voor mij, en dan eentje voor jou, mama! " ( Daar ga je dus aan kapot!!! ) Nu, zes jaar later, snapt hij het veel beter dan zelfs vele volwassenen die het zouden moeten snappen... En hij is pas 10... Dit hoort niet!

Ondertussen zit mijn energie zo laag dat ik door enkel en alleen het opstaan voor school tegen het weekend niks energie meer overheb... Net dat moment heeft hij tijd, hoeft er geen wekker... Dan willen we samen dingen doen, we plannen, en de zaterdag is mama een zombie. 

Dus nu de zesde chemokuur moeten opstarten : voor mij is het genoeg geweest. Hij moet kunnen genieten, spelen, lachen, gek doen... Hij moet thuiskomen en van aandacht kunnen genieten, geen "thuisverpleger" worden om 16u. Geen huishoudhulpje of boodschapper... Hij is 10, hij is een kind, hij moet KIND kunnen zijn. 

De situatie nu laat dit niet meer toe. Nu zetten we alle hoop dat door het ( uit)rusten in de week, hij de vrijdagavond weer even een mama heeft, liefst de zaterdag ook nog... Dat als de wekker de ganse week niet moet rinkelen voor mama, er meer energie zal overzijn voor het weekend... Hem dan alle aandacht kunnen geven, liefst 100, of nog beter, 200%... 

Voila, de beet in de zure appel is gebeurd... 

De laatste maanden ondervond ik meer en meer "nadelen" aan mijn optimisme en doorzetting. Door te weinig de negatieve zaken open en bloot te gooien, de waarheid net iets te veel te verbloemen om lezers niet te choqueren, begon ik heel heel pijnlijke reacties te krijgen. Men zag op de duur enkel nog de leuke foto's... De "leuke" vakantie... Wat ze niet zagen wat die leuke momenten opeisten, hoe lang het duurde eer ik er was van gerecupereerd, de pijn die ik ervoor verbeet... Maar welke mama zou nu niet door vuur gaan voor zijn kind, zelfs al gaat ze kapot van de pijn...??? ( Adrenaline van geluk helpt ook wel echt!!! :p ) 

Bij deze : "open en bloot" de pijn in ons gezin... 

Want het draait niet alleen rond de kanker, de chemo, de pijn,het ziek zijn... Alle andere ellende waar andere gezinnen doormoeten zonder de big C, stopt niet aan onze drempel omdat ik ziek ben... De rekeningen passen - jammergenoeg - ook nog steeds door onze brievenbus. En ook Jantje staat laat je niet met rust, hoor, integendeel... Ziekenkas, FOD, belastingen, noem maar op... En ZELFS het - eeuwige - roddelen en veroordelen van mensen stopt ook niet voor ons gezin, noch de stalkster die al sinds 2011 onverstoorbaar doorgaat met bellen en neerleggen ( momenteel zo'n 4 tot 7 keer per dag ) Echt niet, hoor, ook wij krijgen de rest van alle "shit" nog verder te slikken. Dus voor degenen die dat groene ventje op hun schouder hebben gespot, of hoorden fluisteren in hun oor na het meevolgen van onze vakantie : Steek hem maar terug in z'n bokaal! ;) 

 

Hier heerst de pijn op alle vlakken : fysiek, psychisch, emotioneel, financieel, familiaal... 

Zondagavond start mijn - zoveelste - hel : Afscheid nemen van mijn hartje, van zondagavond tot vrijdagavond... 

Dus voor degene die de blog enkel volgen om gaan rond te kletsen ( sorry voor degenen die dit helemaal niet doen, don't take it personal : wie het schoentje past zal het wel aantrekken ) denk in het vervolg zo efkes " wat had het ik en mijn kind geweest "... Dat groene ventje gaat meteen gaan hardlopen! 

 

Voor alle anderen : as usual : CARPE DIEM!!! Laat uwe was liggen, ie loopt niet weg! Laat die pc dicht, morgen staat die er echt wel nog! Laat die dweil staan : je hebt een tafel en bord om van te eten, van de grond eten hoeft echt niet! En die afwas : ga een goeie vaatwas kopen! ;) GENIET!!!! 

En nu ga ik me - nog chemoloos voor even - voorbereiden op een gans weekend met mijn tiener! 

 

 

 

 

17:17 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

Commentaren

RESPECT , RESPECT , RESPECT en heel veel courage Véke!

Gepost door: Gerda | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Veke respect en nog eens respect. Wat jij doet voor je zoon diep respect.hij verdient het natuurlijk om een onbezorgd leven te leiden. Wat mooi dat je hem daarin ook laat meebeslissen. Hij heeft een moedige sterke mama, hij heeft levenswijsheid die hij altijd zal meedragen. Maar vooral gaat hij altijd kunnen terugblikken op de prachtige tijden die jullie hadden en nog steeds zullen hebben. Je bent zo moedig maar vooral een wijze mevrouw een mama uit de duizend. Ik vind er geen reden voor alleen maar Waw prachtig

Gepost door: marleen | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Respect Véke, respect.

Ik kon je blog niet uitlezen zonder te huilen, voor alle verdriet dat jullie hebben, alle beslissingen die jij en je kind hebben genomen...
Wat een sterke vrouw ben jij, wat een sterke zoon heb je! Ik hoop dat jullie het weekend ten volle kunnen benutten om te genieten van elkaar.
En wat die negatieve mensen en pesters betreft; ik hoop dat ze eens diep in hun eigen ziel kijken en zichzelf schamen, echt.

Gepost door: Veerle x | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Ik heb heel veel respect voor jou en Kyran.
Kyran, moet kind kunnen blijven.
Dit is een beslissing die jullie hebben gemaakt.

RESPECT!

Gepost door: Carine | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Ik wens je heel erg veel sterkte toe in de komende weken! wish you were here (zoals gepland). Gelukkig heeft Kyran een doopmeter zoals er maar weinig kinderen hebben! Hopelijk toch een troost voor je. Knuffel x

Gepost door: Linda | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Véke, eerlijk ? Wat kan ik daarop zeggen ? Doffe ellende eh. Hartverscheurend. Ik heb het zien doen door mijn eigen moeder, het verbijten van de pijn. Toen zij er wou over praten, over hoe het na haar verder moest, wou ik het niet weten, niet horen. was er niet klaar voor, heb de deur in haar gezicht, figuurlijk dan, toegeklapt. Kon het niet aan dat ze kwetsbaar was, vergankelijk. De beslissing die je nu neemt begrijp ik, da's liefde eh. En tegelijk voel ik hoe verscheurend, rauwe pijn van binnen. Dikke tranen, liters voor mijn part, als het helpt om overeind te blijven. Ik wens je heel veel moed, rust wanneer het nodig is, steun van mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat ze je mee willen dragen. We kennen elkaar niet, niet live althans. Je verhaal pakt me, kanker was ook in ons leven hier heel erg aanwezig. En evenzo de hoop, het gewoon doen, want ziek of niet, elke dag doet er toe. Ik stuur je voorzichtig wat good vibrations - jij weet zelf best wat jij nodig hebt - big bisous, Mariechristine

Gepost door: Mariechristine | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Véke ontzettend veel respect voor jullie beslissingen .
Weet uit ervaring dat mensen altijd roddelen . Laat dit langs u heen gaan .
Gelukkkig dat hij naar zijn doopmeter kan .
Heel veel sterkte voor de komende tijd .
Dikke knuffel voor u en Kyran .
xxxxx

Gepost door: Emelda Vaes | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Veke enkel respect en stil.
Stil word ik hiervan en mijn respect was al groot maar stijgt telkens weer wat ben je een "grote" madame waar zeer veel mensen alleen maar van kunnen leren in hun "kleine" zijn!

We support you always xxx

Gepost door: Pietje | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Kippenvel ...
Welke moedige, sterke, warme en goede mama ben jij !
Heel veel courage en veel prachtige weekends gewenst !
Alien x

Gepost door: Alien | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Lieve Véke,
Je bent zo'n ontzettend straffe madame! En ok, je hebt niet veel keuze, je MOET leven voor Kyran maar de manier waarop onderscheid je van vele! Je vechtlust, moed, optimisme en humor zijn zo aanstekelijk dat velen moed halen uit je blog, chapeau daarvoor. Laat je vooral niet uit je lood slaan door mensen die nooit meer meegemaakt hebben dan een dooie vlieg. Enkel Kracht halen uit mensen die je energie geven en niet afnemen! Dikke kus x

Gepost door: Hilary | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

We hebben het er zondag al over gehad... ik heb heel veel respect voor jullie beslissing! Heel veel sterkte en een dikke knuffel!

Gepost door: Reinie | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

We hebben het er zondag al over gehad... ik heb heel veel respect voor jullie beslissing! Heel veel sterkte en een dikke knuffel!

Gepost door: Reinie | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Beste véke

Tranen schieten tekort bij het lezen van u heel triest verhaal.
Ik wens jou en je zoontje kyran alvast heel veel sterkte en moed bij het nemen van deze heel moeilijke beslissingen in jullie leven

Gepost door: Nistje | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Beste véke

Tranen schieten tekort bij het lezen van u heel triest verhaal.
Ik wens jou en je zoontje kyran alvast heel veel sterkte en moed bij het nemen van deze heel moeilijke beslissingen in jullie leven

Gepost door: Nistje | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Véke ik lig van tverschot genageld in bed!
Jij verdient miljoenen teder zachte pluimen!
Ik sta niet achter mààr nààst jou en jullie!
Rita

Gepost door: Rita | 23-09-16

Reageren op dit commentaar

Harde noten worden hier gekraakt.Maar moedig, heel moedig. Respect.
Knuffel. L.

Gepost door: Lucretia | 24-09-16

Reageren op dit commentaar

Respect Veke zeer moedige beslissing sterkte dikke knuffel xxx

Gepost door: Annie | 25-09-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.