29-09-16

Week 1 na de grote stap...

Donderdag... Gisteren de eerste dag sinds zondag dat ik een beetje kon eten zonder me al te veel te dwingen, de eerste dag dat ik even buiten kwam, en mijn zetel in de namiddag leeg bleef... De emotionele klap had ik verwacht, dat hij zo hard zou aankomen dat ik een paar dagen letterlijk niet meer functioneerde had ik niet zien komen... De grond van onder mijn voeten, en ja, zelfs veel harder dan toen ik mijn eerste diagnose kreeg... Want tegen het beest kon ik vechten... De gevolgen - op elk vlak - daarentegen sta ik machteloos tegenover.

Stiekem tijdens de dag es skype openen, goed wetend dat Kyran op school zit dat moment en hij zowieso niet kan inloggen zonder toezicht... Enkel om es te piepen op wat hij de dagen ervoor doorzond, z'n naam even te zien staan, het beeld van de avond ervoor nog es op te roepen... Gisteren kreeg ik de ingeving om tijdens de skype een screenshot te nemen. (en dat voor een complete pc/tablet-leek... )

Het zijn ellenlange seconden, minuten, uren, dagen... Uitkijkend naar het sms-je "tijd voor skypiewypie?" 

En dan zie je dat stralende blije gezichtje, met pinkelende oogjes, en een smile van het ene oor naar het andere... Dan gaat voor zo'n 20-25 minuten de hemel open, en schijnt de zon volle bak, ookal is het al donker buiten... Voor even verdwijnt alle ellende, alle stress en alle pijn. Ligt-hangt-zit ie in z'n bedje, ronduit aan het vragen en vertellen, en krijg je zin om door het scherm bij hem in bed te gaan kruipen. 

Het doet immens pijn, maar dat moment zie en hoor je dat je de juiste beslissing voor hem hebt gemaakt. De structuur doet hem goed, z'n vangnet op school voelt hij al duidelijk aan. De routine van z'n nieuwe stekje verloopt zonder enig probleem, hij eet goed, amuseert zich, heeft amper tijd om zich te vervelen. En dit nog maar in de eerste week. Wat ben ik trots op dat kereltje!!! Niet te geloven hoe sterk hij is, hoe hij van alles het beste maakt... 

Ik vraag hem voorzichtig naar "mindere momentjes". Het antwoord klinkt heel rustig "Soms, even voor het slapengaan, maar dat is normaal, hé, mama, het is ook nog maar de eerste week... Ik moet nog wat wennen, hé! " 10 jaar is ie... 10 jaar en zo wijs... 

Wat hou ik zo van hem... Niet alleen van die mooie grote blauwe eerlijke ogen, en die stralende lach, maar van dat overgrote hart van dat kleine grote ventje, zijn inzicht in dingen - die zelfs volwassenen hun ganse leven niet inzien -, zijn onvoorwaardelijke liefde voor mens en dier...

Ik kreeg weinig in de schoot geworpen in mijn leven, moest knokken van kidsafaan, makkelijk heb ik het nog nooit gehad...

Maar dit, dit "koop" je zomaar niet in een of andere winkelketen. Dit, dit is een onbetaalbaar kado... En ik, simpele ik, kreeg dit kado... Hm, ik zit me net te bedenken : misschien vandaar al de jaloezie rondom ons... Want van wat wij hebben, doe je niet zomaar even een "copy-paste", je loopt niet snel even naar de bank om een leningetje te doen voor zoiets, en zelf pikken lukt niet.

Wat wij hebben, is van ons... En niemand, ook dat rotte kankerbeest of zelfs ons Magere hein, pakt dit ooit nog af.

Wat wij hebben, valt niet te doden, te kopen, te stelen, te kopiëren... 

Een rots zo hoog krijgt de grootste vulkaanuitbarsting zelfs niet stuk!

CARPE DIEM

 

 

 

12:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Véke, ik verschiet daar niet in dat Kyran uitgroeid als een wijze kerel.
Als peutertje bij ons zag je al dat hij een vechterje was een knaapje die zich niet ging laten doen maar een knaapje met een hart van goud... Die liefde die hij toen al uitstraalde was zo schoon.
Jullie zijn twee vechters, twee hartjes die in elkaar smelten en samen een geheel maken!
Kyran zal een sterk persoon worden met een hart van goud!
Dikke kus ❤️

Gepost door: Ingeborg | 29-09-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.