04-10-16

Kyran en zijn nieuwe leven.

Velen zijn ook nieuwsgierig naar het verloop van alle veranderingen voor onze grote kleine jongen.

Wel, ik ben trots. Echt trots!!! Dat heb ik hem dan ook eerlijk gezegd. Dat ik trots was op hem, dat iemand perfect is, en iedereen minkantjes heeft, hij ook ( anders zou hij gaan zweven ;) ) Maar dat ik o zo trots ben op zijn mooie kantjes : zijn empathie naar anderen toe, zijn overgrote hart, zijn sterke en sociale karakter. Ik meende dan ook elk woord van wat ik zei. Mijn antwoord was een "reuzen"knuffel... 

Hij doet het heel heel goed : zowel bij zijn opvanggezin, zijn nieuwe school, als alles een plaatsje geven en het verwerken. Hij houdt zich immens sterk... Kan echt al zeggen wat het mindere momentje is van de dag ( 's avonds dus ) maar dat meteen ook relativeren door er de positieve tegenaan te zetten... Het vertrouwen naar volwassenen - inclusief mezelf - lijkt zich stilletjesaan te herstellen, een heel grote opluchting ook, want dat is in zijn geval heel belangrijk en wantrouwen kan heel wat schade aanrichten. ( Ik spreek van ondervinding ) 

In de eerste schoolweek slaagde hij erin de ganse klas te vriend te krijgen, al wat voetbalvriendjes op de speelkoer te pakken te krijgen... Hij maakte al zelf confituur, deed mee aan een schoolcross en loopt komend weekend de Reuzenrun mee... 

Als het lot even in ons voordeel mag vallen dit weekend, zoden we samen zijn eigen nieuwe kamertje gaan afwerken, daar overnachten om dan samen naar de Reuzenrun te gaan. Hopelijk werkt de vermoeidheid niet tegen en haal ik de rit... Maar misschien helpt de adrenaline dat samen te willen doen daar in mee.

Zaterdagavond zei hij spontaan dat hij verlangde naar school de maandag... 

Mijn hart maakte een vreugdesprong. Hij stelt het dus goed, hij gaat graag, amuseert zich... Ik vond dat enthousiasme terug die hij had voor school van voor ik ziek werd... Man, wat een OPLUCHTING!!! Ik denk dat dat moment ook weer een pak kilo's van mijn schouders zijn gevallen... 

Wat niet wil zeggen dat er geen mindere momentjes meer zullen komen... Gisteren had hij het wel even lastig bij Skype, maar hebben het meteen opgevangen door hem vandaag na het huiswerk ook even te laten skypen... Af en toe twee keer per dag kan geen kwaad, maar daar willen we - bewust - een routine van maken, omdat dit bij opstart van volgende chemokuur niet altijd zal kunnen. 

Het aanpassen voor mama ligt nog steeds heel moeilijk. Voordeel deze week is dat de week al is onderbroken door tekenles en kalligrafie waardoor ik toch even de gedachten opzij kan zetten en onder mensen kom.

Dagje per dagje, komen we er samen wel... 

En om het op z'n Kyrans te zeggen : " Mama, we zijn een echt team en met teamwerk lukt alles!!! " 

Trots, o zo trots dus, op mijn 10-jarige o zo wijze kerel... 

Zondag l.l. werd hij dan ook beloond met een verrassingsbezoekje van zijn beste schoolvriendinnetje ( lees spekkeliefje ;)  ) sinds het derde kleuter. De twee amuseerden zich rot, ze straalden. En daar doe je het dus voor... Blinkende oogjes, rode wangen en een stralende lach "van links naar rechts"... ;) 

 

13:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dag Véke,

Je mag terecht trots zijn op je zoontje!
En je mag zeker fier zijn op jezelf hoe jij Kyran opvoedt !
Proficiat Véke , proficiat Kyran voor jullie aanpak

Groetjes
Gerda

Gepost door: Gerda | 04-10-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.