13-10-16

Bericht....

Deze mail kreeg ik een dezer in de bus van een lezer van deze blog. De identiteit van de persoon hou ik achterwege... 

Bericht:

"De freinetschool : je kind heeft later niet alle kansen die hij misschien zou willen; door de manier van 'lesgeven' is het kind bvb niet voorbereid voor universitaire studies. Al veel ingenieurs en dergelijke geweten die freinet gevolgd hebben? Ik geen enkele! "

Met vriendelijke groet,

 

Bij deze mijn antwoord dat ik privé dan heb doorgestuurd naar de persoon in kwestie : 

Beste ...., 

Mijn blog gaat over ons leven met kanker die niet meer te genezen valt... 
Bij deze is het huidige geluk van mijn kind - die pas in het vijfde leerjaar zit - veel belangrijker dan zijn "universitair" diploma!
Hij zat in een Katholieke school waar hij tegen zijn zin zat en doodongelukkig was : wat denk je dat dit zou veroorzaken naar "schoolmoeheid" toe??? 
Ik ben als oudste van 6 kinderen behandeld als een dweil, mijn ouders bepaalden mijn leven ( of het gebrek eraan ) alsook mijn studiekeuzes.
Desondanks ben ik aan mijn 18 verder gaan studeren : op eigen kosten, en thuis vertrokken met een lege valies, geen rooie duit en mijn fietske.
Mijn zoon wordt begeleid op alle vlakken, hoeveel kinderen van drinkende ouders - zelfs werkende ouders -  krijgen hulp bij hun huiswerk, begeleiding bij hun keuzes??? 
Voor mij is het psychische en mentale geluk van een kind nog steeds de grootste basis om er later te geraken. Indien zijn zelfvertrouwen er is, zijn kunnen wordt bevorderd,  zijn identiteit de zijne mag zijn raakt hij later waar hij ook maar wil!!!
Na mijn 18 haalde ik nog meerdere diploma's en getuigschriften - tussen alle therapieën om het verleden te verwerken door, dit zonder warm nest, zonder zelfvertrouwen en op mijn eentje. Zelfs na de geboorte van mijn zoontje studeerde ik nog een vol jaar en slaagde als ambulancier, dit met een baby, een huishouden en woon-werkverkeer van meer dan 100 km per dag... 
 
Een ander gezinslid daarentegen kwam met punten naar huis om "u" tegen te zeggen, volgde een veel hogere opleiding dan mezelf, en kreeg dan ook de meeste kansen daarin. Na drie - verloren - pogingen verdere studies te gaan doen, werkt ze nu al jaren in de horeca ( en ook dat doet ze super )... Om maar een vb te geven hoe onnozel zo'n idee eigenlijk is.... 
 
Dus ik denk niet dat zijn leven zal beperkt worden door de Freinetschool : op twee weken leerde hij al confituur maken, ging hij gaan hepen bij bejaarden, mindervaliden en verstandelijk beperkte mensen... Wel, zoiets : dat is leven, dat is warmte, dat is REALITEIT!!! 
 
En weet je : van mij mag ie worden wat hij wil, maar dan liever een schrijnwerker, brandweer, verpleger, noem maar op met een groot warm hart en een doorsnee inkomen dan een goed verdienende ingenieur, dokter, noem maar op, die er nooit staat voor zijn gezin en de leden ervan het dan maar moet stellen met luxe die je wel kan kopen, en de echte luxe in het leven - die helemaal niet te koop is - te moeten missen! ;) 
 
Carpe diem! 
 
 
 
 
MVG, 
 
 
Bij deze... Veel meer woorden uitleg hoeven hier volgens mij niet... Hier en daar is in "mijn antwoord" iets aangepast vanwege de privacy naar anderen toe. O.a. ook omdat ik - zelfs in mijn blog - over mijn verleden een spreekverbod ben opgelegd, waar ik me momenteel aan hou voor de "lieve vrede". Al werden die in "draft" opgesteld - want ook dat is therapie en verwerking - en enkel zichtbaar ( tot nu toe ) voor mezelf. Of ze ooit openbaar komen, ben ikzelf nog niet aan uit. 
 
Een andere vorm van blog vandaag dan gewoonlijk. Maar een heel mooi voorbeeld dat kanker hebben niet zomaar "ziek zijn" is... Dat mensen uiteindelijk nog steeds vinden dat ze zich mogen moeien in je "reedsgecompliceerdgenoeg" overblijvende leventje. Dat het echte "leven" niet stopt aan je voordeur omdat er een plakkaatje hangt "hier geen miserie meer, we hebben onze handen al vol" 
 
Sommigen zullen dit nu mss gemeen vinden - al hou ik de identiteit geheim en heeft ieder recht op zijn eigen mening ook al strookt ze niet met die van mij - anderen gaan zich boos maken of er een drama rond creëren. Don't. Is niet mijn bedoeling. Ik wou gewoon meer "realiteit" in de blog steken, zoals beloofd. Om mensen die het moeten "leven" een hart onder de riem te steken dat ze niet alleen zijn, en anderen die het willen begrijpen die kans dan ook te gunnen. 
Geloof me vrij dat deze nog een heel braaf mailtje was, er zijn al ergere reacties op mail gezet, tot een hele resem verwensingen toe. 
 
Maar... Mijn zesde chemokuur staat voor mijn deur... Nieuwjaar is ook in zicht : dan ben ik zo'n 6 jaar overdatum, heb ik zes jaar langer het leventje van mijn zoon mogen mee be-leven... Dus wat heb ik in godsnaam te verliezen, hé? 
 
Ik ben - dankzij de ziekte zelfs - al even ( al was het proces 2 stapjes vooruit, eentje of soms zelfs 2 weer achteruit ) het kleine, bange onzelfzekere kindje niet meer....  DAT kreeg de kanker WEL al kapot, en daar ga ik dus niet om huilen.
 
Het heeft mij een paar keer herval gekost om te leren relativeren,  om te zien wie ik ben, wat ik waard ben en wat ik ondanks alles heb bereikt...  ( al het lukt nog steeds niet elke dag, hoor! ) Dus Mister "Big C " : Tot nu toe kreeg je me nog niet klein... Je maakte me enkel  STERKER en GROTER!!! Eat this! :p :p :p  
 
Voor alle lezertjes, verzender van de mail inclusief ( zelfs : vooral!!! ) :
 
CARPE DIEM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
 

11:11 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Mijn kinderen ook freinet gedaan. Mag een kind nog kind zijn mag het leren op een open beleefde manier zijn mening zeggen mag het zich ontplooien op andere vlakken dan alleen maar verstandelijk. Mag creativiteit talenten ontwikkelen in deze maatschappij ook nog aan bod komen om geen gefrustreerde kinderen te hebben op jonge leeftijd. Laat onze kinderen kind zijn. Niet ieder kind is gemaakt om dokter of advocaat te worden maar geloof me degene die die talenten hebben komen ook met freinet aan bod. Ik ken er heel veel die hogere studies gedaan hebben ja zelfs advocaten enz. Ik spreek uit ervaring van de leeftijdsgroepen van mijn kinderen. Een warm hart respect en vooral kind kunnen zijn opgevangen worden zoals het moet dit komt aan bod in freinet. Heb zelf een dochtertje verloren die in freinet zat en de manier waarop de zus werd opgevangen kan je alleen maar van dromen in vele scholen. Dus wie oordeelt over freinet denk vooral goed na. Een kind een kind laten zijn is het mooiste wat er is. Dus CARPE DIEM

Gepost door: marleen | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

Net mijn mening ook, Marleen! Toen hij na de eerste week doodleuk zei : "ik verlang naar school" sprong mijn hartje omhoog van geluk, want DAT was maar zo'n 6 jaar geleden!!! Het eerste moment had ik zelfs een schuldgevoel "had ik maar eerder.... " Het is ZALIG om in die school te komen, zonder veroordelingen, met een warme welkom, ongeacht je outfit of beroep... Zo zou het OVERAL moeten zijn : een betere fundering kan je als kind niet hebben volgens mij...

Gepost door: Véke | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

dag mevrouw,

mag ik u troost en vriendschap wensen, moed en sterkte.
Ik besef dat dit makkelijk geschreven is door mij.
En kan alleen maar hopen op de kracht van woorden.

Tijdens mijn annus horribilis - 2009- was ik dankbaar voor
elke blijk van verbale steun.
En ook ik kreeg toen harde woorden te verwerken. Van lezers
zonder enig begrip of mededogen. Voor mijn situatie.

Daarom dus dit eenvoudige teken.
Het ga je goed!


PS.
Misschien was die opmerking over de school niet slecht bedoeld.

Gepost door: uvi | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

Indien die niet verkeerd was bedoeld, kon het alvast een pak minder onbeschoft en bot... En - nochtans zat ik in het Katholiek onderwijs - maar Annus Horibilis... Geen idee wat dat is??? ;)

Gepost door: Veke | 13-10-16

Ach Véke, gewoon laten gaan, sommige mensen zijn nou eenmaal niet slimmer.. Trouwens, alsof elke universitair afgestudeerde aan iedereen vertelt of ie al dan niet Freinet heeft gedaan?!?

Gepost door: Rita | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

O, maar lig ik niet wakker van... Niet meer... Ik heb enkel geantwoord omdat IK dat wou, en omdat IK daar zin in had... Had ik dat niet gehad, had ik het ook volledig genegeerd...

Gepost door: Veke | 13-10-16

Véke,

Mijn kinderen zijn beiden in een freinetschool begonnen. De oudste deed dat uitstekend, leerde heel veel op alle vlakken, van eten maken tot alles over dino's. Hij was een blij kind met een gezonde nieuwsgierigheid naar alles wat het leven te bieden had. De jongste was doodongelukkig ... zat steeds in een hoekje .. alleen ...had geen vrienden. Scoorde heel lag op testen enz. In het begin begreep ik niet wat het probleem was met als gevolg dat hij toch 2 jaar op die school gebleven is. Toen hij naar het 1ste leerjaar moest heb ik hem dan naar een traditionele school gestuurd ... mijn zoon veranderde van een stil schuw kind naar een "haantje de voorste", kreeg een paar vrienden voor het leven. Tot op heden heb ik die keuze dus nog niet beklaagd.
Ik ben dus niet voor die school of die andere ... Ik heb gekeken naar mijn kind en dat zouden alle ouders moeten doen in plaats van iemand zijn keuze van school op te dringen.
Véke laat ik je dit nog zeggen ... Jij doet het heel goed .. Doe zo verder, je bent een fantastische mama !!!

GRTS, je vroegere collega, Petra

Gepost door: Petra | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

Idd, Petra. Want zijn kleuter waar hij eens startte voor we in Ieper woonden, was geen Freinet, en vond ie zalig... Hij is "te anders" ( voor traditioneel onderwijs dus een "lastig kind" zoals ik altijd werd genoemd... ) Ik leerde met ogen en oren, net als hij nu ook doet... Boeken zijn bijzaak als je de essentie niet snapt, al leer je ze van buiten... Ik weet nu dat voor Kyran - hoe slim hij ook is, want lage punten had ie absoluut niet - dit een beter systeem is ondanks het feit dat hij gerust het hoge niveau in het Lyceum aankon. Hij mocht daar niet "zijn", voelde zich niet thuis, en zat naast z'n vel...

Gepost door: Veke | 13-10-16

Véke, ik reageer niet vaak op je blog noch op je Facebook posts, terwijl je in mijn hart een immense grote plaats hebt. Ik bewonder enorm je positiviteit. Je zorg voor je kind in het heden en voor een eventuele toekomst zonder jou is de echte zorg van een betrokken en liefhebbende ouder die verder kijkt dan zijn neus lang is. Niemand heeft daar commentaar op te geven. Raad en commentaar zijn niet altijd hetzelfde, is het niet ? en inderdaad, een gelukkig kind met een normale dosis zelfvertrouwen, is dat niet wat we allemaal willen voor onze kinderen ?
Je doet het fenomenaal goed Véke, doe zo voort, en laat je van niemand iets anders zeggen.
veel liefs, Caroline

Gepost door: Caroline | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

De raad komt er idd continue in overvloed... Dagelijks zelfs. De daden daarentegen... Meeste de er staan met raad, en effectieve daad, zie je weinig "openbaar" op FB en co. Die staan aan mijn deur, zonder veel tamtam...

Gepost door: Veke | 13-10-16

Reageren op dit commentaar

Véke, je slaat de nagel op de kop: binnen het traditionele onderwijs is Kyran een lastig kind, zowel in de klas als naar zijn klasgenoten toe. In Freinet laten ze hem meer zijn gang gaan, zijn goesting doen. Uiteraard bloeit hij hierdoor open.

Gepost door: Claudine Declercq | 14-10-16

Reageren op dit commentaar

Dit is misschien juist wat ze bedoelt, maar ongelukkig uitdrukt : hij mag zijn goesting doen, maar in het hoger onderwijs, universitair of gewoon hoger, is er geen sprake meer van eigen goesting, dus dan zal de aanpassing groter zijn

Gepost door: Tineke | 16-10-16

Hij mag helemaal zijn "goesting" niet doen : het is een FREINETSCHOOL, geen STEINER.... Hij heeft DEZELFDE boeken als van zijn vorige school ( een lyceum ) met DEZELFDE leerstof... En ze bedoelde dit helemaal niet, want ondertussen kreeg ik nog een email van dezelfde persoon en nog een pak ongemanierder!!! Zelfs daarnet nog een niet te schatten email ontvangen, wss van een kennis van haar, waar ik mee naar de politie stap... Ik kan er niet bij hoe laag mensen kunnen gaan zelfs zo'n commentaren te zenden. Indien dit verder zo gaat, stop ik compleet met de blog, en wordt hij helemaal verwijderd.

Gepost door: Véke | 17-10-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.