06-11-16

Reeks 6 staat aan de voordeur...

De zenuwen stapelen zich langzaam toch weer op de laatste dagen... 

Gelukkig hebben we'r een tamelijk vermoeide, rustige maar goeie herfstvakantie opzitten. Gaan wandelen zoals elke herfst zat er deze keer niet in, ik miste het bos, het paddestoelen spotten, de zalige geur van bos en blaadjes... Maar we probeerden er het beste van te maken op andere manieren. Een korte wandeling naar de stad, een warme choco, een pannekoekje...

Thuis lekker veel kaarsjes, de haard gezellig laten branden om dan in t-shirt te zitten in de zetel... :D Zalig!!! Lekkers - en toch gezond - op tafel zetten... 

De angst zit in mijn hart, dat met regelmaat nu wat sneller slaat bij de gedachte aan morgen. Steken op de borst van de angst nu ik voor de eerste keer zo kort op vorige kuur weer moet starten met chemo. Wat er me nu te wachten staat weer nog een grotere verrassing, aangezien de oxaliplatine op koude reageerde, en komende caelyx net op warmte. Met de winter aan de deur : geen warme dranken, dus geen hete chocolademelk, geen lekkere kom zelfgemaakte verse soep... Zou ik dan wel sloffen aanmogen of verhogen die ook het risico op het hand-voetsyndroom? ( Die verbrand je huid van binnen uit, tot blaren toe, getriggerd door warmte ) Mag de haard dan wel nog aan?

De sprong lijkt steeds hoger, de duik dieper... De laatste weken moesten zelfs mijn mooie stevige lange nageltjes het begeven, in een twee drie afgeknabbeld. Niet te geloven dat dat nog zou gebeuren! 

Reeks 6... Pffffffffffffffffffff, eigenlijk ben ik dat vergif meer dan moe. Kotsbeu zelfs... Maar opgeven zit er nog niet in, al had ik zelf nooooooooit gedacht het zo lang vol te houden, mijn limiet bij het opstarten in 2010 lag een pak lager. Maar dan zie je je kind opgroeien, tegen alle verwachtingen in zijn eerste communie doen, naar het tweede, derde, vierde en nu zelfs vijfde leerjaar vertrekken... De kleine jongen groeit in sneltempo uit naar een tiener. Opgeven is dus - nog steeds - geen optie... 

De band die we hebben is te sterk, het graag zien te groot... 

Wanneer zeg je nu "stop"? Wanneer is het "genoeg" geweest? Geen idee... Want ik had nooit gedacht dat ik dit zo lang zou kunnen volhouden... 

Een schrik die er momenteel heel erg inzit is of mijn lichaam ( vooral mijn hart dan ) de zesde gifaanval nog aankan. En de komende eenzaamheid weer...  Willen of niet, ik werd afgeschreven. Door werk, maatschappij... Maar ook door heel wat "vrienden". De grootste steun komt nog van een paar mensen, die je bijna op een hand kan tellen... De rest blijft puur virtueel. Gelukkig steekt dat ook nog wel een beetje een riem onder het hart, maar het doet de was niet, gaat niet om boodschappen, zet geen lekker maal voor je neus en vooral : het brengt je geen gezelschap tijdens de ellenlange dagen ( en soms nachten ) waarin het vergif je een ander mens maakt... 

Bij deze wil ik heel uitdrukkelijk de mensen in ons leven bedanken die er helemaal staan, waar we kunnen op rekenen, die het maar "een kleine moeite" vinden, en niet beseffen hoe groots die is in onze ogen... 

Straks vertrekt mijn engel weer naar zijn opvanggezin, maar met een veel kleiner hartje dan anders. Het afscheid zal niet simpel zijn straks. Ik betrapte me er al een paar keer op dat ik zit te kijken op het uurwerk "hoeveel tijd" er nog is. 

Even snel wat bloggen, terwijl Kyran naar TV kijkt. Hij liet de Chiro, want wil in mijn buurt zijn vandaag. We hingen net nog samen een wasje op, legden wat leuke spullen klaar om mee te nemen, en gaan straks samen wat een de crea... 

Op tijd eten ( zurkelpatatjes met worst en spruitjes vandaag ;) ) zodat ie klaar is als de bel gaat.

Een bel die deze keer - nog - harder gaat klinken, die onze adem even gaat afsnijden, en gegarandeerd traantjes zal meebrengen deze keer. 

Maar een keus is er niet : "Take your parachute, and jump"... So, we will... 

 

CARPE DIEM

YOU ONLY LIVE ONCE!!!! 

 

 

14:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |