30-01-17

2017...

Het nieuwe jaar is vertrokken... Wij ook maar nog es. 9 januari ging de derde chemo door, en de 13e februari staat volgende gepland;

Het is niet de Kerstvakantie geworden waar we aan gewoon waren, of op hadden gehoopt. Maar we hebben - zoals altijd - het beste proberen van maken. Veel zijn we niet buiten kunnen komen, de winterwandelingen van vorige jaren lijken nu precies wel volledig verleden tijd.

Ik hou niet - meer - van de Kerstperiode. Sinds mijn beide grootmoeders zijn gestorven stierven de familietradities en en warme gezellige dagen mee. Vandaar dat mijn blog hier even stil is gevallen. Mijn hoofd had het te zwaar met de oorlog die het aan het voeren was : mooie maar te pijnlijke herinneringen, 16 dagen je hartje thuis maar hem niet de mama kunnen geven die je hem zou willen geven, de afhankelijkheid van anderen die in zo'n periode nog veel meer opvalt, want iedereen heeft het te druk met kadootjes gaan kopen, feestjes bij te wonen en eens de solden starten te gaan jagen... Iedereen moet overal zijn, en voor jezelf was dat vroeger ook zo, maar nu niet meer. Indien niemand je uit de nood helpt je mee naar buiten te nemen, blijf je binnen, simpel. Dus even niet geblogd neen, want ik was niet zo lief, niet zo begrijpend, en eigenlijk helemaal mezelf niet.

Ondertussen is het ergste voorbij. En ook de temperaturen gaan stilletjesaan de lucht in, de zon komt ons wat meer vergezellen, dus er is weer hoop naar betere dagen.

Wat absoluut niet went daarentegen is het afscheid nemen elke zondagavond van mijn hartje, de blue monday's die erop volgen elke week, de eeuwige stilte in huis op weekdagen en er leren mee omgaan dat je nooit nog iets kan plannen want je nu gevangen zit in een lijf waar je geen baas meer over bent en erop uit lijkt je in alles wat maar mogelijk is te dwarsbomen. 

But that's life... It is what it is... 

Vorige week zat ik even zo diep dat ik de innerlijke oorlog even van me af heb geschreven in een paar gedichten.  Of ik ze nog zal bloggen weet ik nog niet, want ze zijn zwart, en zwart is niet mijn ding. Het zijn ook momentopnames, van de zwaarste momentjes die ik kan hebben, en even later weer overwaaien. Wel hebben ze geholpen, weekten ze de tranen los die ik elke keer opnieuw weiger te laten lopen. Nu mochten ze drie dagen buiten... Een echte goeie huilbui ken ik al een paar jaar niet meer, maar was met de tijdelijke plaatselijke buitjes achterna ookal tevreden. Het luchtte toch iets op, en iets blijft nog steeds beter dan niets... 

Sinds een paar dagen kreeg ik bovenop ook nog het hand - voetsyndroom kado. Dus winter of niet, naast het badverbod, warmemaaltijdverbod, warmedrankverbod, nu ook nog warmesloffenverbod en schoenenverbod. Maw : buitenkomen kan en mag, maar dan enkel op mijn zomersletskes of zoiets! Hahaha, ik zie het alweer zo voor me!!! Dikke muts, dikke jas, en dan zo'n espandrillekes of teensletskes gelijk ze zeggen. 

Tjah, ik denk dat verder alle thuis-bezig-blijf-mogelijkheden uit de kast zullen moeten worden gehaald tot er weer even een chemopauze komt... als er nog ene komt...  Nog zo'n gedachte dat me af en toe probeert te komen pesten, en ik de ene keer makkelijker uit mijn warhoofd kan stampen dan de andere. 

Crea lukt nog, in slow motion, maar dat gaat. Eten kan ik ook nog, dus we leven nog... En zolang er leven is, is er hoop, en hoop, hoop doet leven... 

CARPE DIEM!!! never forget!!! 

 

 

15:11 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad Veke, hoop doet leven en je hebt die toch nog altijd. Hoe zwaar de periode ook soms zijn. Hoop echt voor je dat het de goede kant weer uit gaat, dat je weer veel extra tijd bij krijgt en dat ze zo tijd winnen voor je om iets te hebben dat een betere stop toe roept. Ze zijn met zoveel bezig. Dikke knuffel alvast en blijf er voor gaan. Niet doemdenken maar 'k weet 't is makkelijker gezegd dan gedaan soms... Je bent een sterke madam maar ook bij een sterk iemand staat het pitjes soms heel laag.
En haal je sandaaltjes maar uit je schoenkast. Grapje hoor. Zo teensletskes dat trekt op niet veel ze.

Gepost door: linda | 30-01-17

Reageren op dit commentaar

Ik ben toevallig op jou blog gestuit. Ook ik ben een alleenstaande mama en heb vorige week te horen gekregen dat het beest zoals je het zo mooi noemt na 3 jaar terug is gekomen. Ik heb nog niet jou hele blog gelezen alleen van de laatste 2. Maar ik vind jou zo moedig. Het is ook zo ontzettend moeilijk en je wilt gewoon je kind zien opgroeien en zien dat hij zelfstandig en gelukkig is. Ik hoor vrijdag welke behandelingen ze gaan doen. Waarschijnlijk wordt het chemo maar nu zonder de bestraling omdat het ook verder is uitgezaaid. Heeel veel succes voor jou en je kleine en ik ga proberen om je hele blog te lezen. Veel liefs jane

Gepost door: jane | 08-02-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.