07-05-15

Mijn ups...

Wat houdt een mensje recht met een palliatieve diagnose... 

Dit :

Mijn zoon, mijn nummer een, mijn alles, mij wereld... ( en mijn spiegel, lol :D )

Mijn poezen, die zomaar van me houden, met al mijn fouten - en dat zijn er ne hoop! ;) - mijn gebreken en kuren... Ze zijn er, altijd, en enkel voor kost en inwoon... :D

Moeder natuur : de zon, de dieren, de bloemen en planten... 

Mijn "friends IRL" : die ik op 1 hand kan tellen, die er staan wanneer nodig, en die ik nooit genoeg kan bedanken...

Mijn bloglezertjes en FB- volgertjes : al oppeppertjes, hun steunwoordjes, hun begrip...

Mijn hoop, mijn dromen, mijn optimisme, die ik erfde, dat krijg je niet zomaar kado, of koop je niet gewoon in een winkel of online, je krijgt het kado bij je geboorte, en dat, dat is iets onbetaalbaar heftig mooi en waardevol...

De dag : met elk mooi moment erin, vandaag, dag per dag, minuut per minuut... Al start hij slecht, er is altijd wel iets aan die dag weer goed en oké, het veegt meteen het mindere van tafel...

Een gewone "dank je wel" of brede lach, van iemand die ik een plezier kon doen, van Freecycle bvb, onbetaalbaar, en heel dikwijls de redder en "mooimaker van de dag, die een lach op mijn gezicht tovert die niemand kan zien, maar ik wel voel en kan van genieten tot het slapen gaan... ( Hoe heet dat gedichtje nu weer, van Toon Hermans, dacht ik? ) 

Mijn creativiteit, gratis gekregen, die me door veel lege dagen sleept, samen met mijn grote liefde voor muziek... John Miles, uwe tekst klopt letter voor letter en woord voor woord!!! 

En niet te vergeten : mijn "overdatum", zonder te beschimmelen, die ervoor zorgde dat ik alles van hierboven nog steeds kan beleven... ;) 

Mijne Onco "Killroy" en 90% van het personeel van het intern dagziekenhuis van het Jan Yperman, die je altijd met een lach bijstaan, er staan, lopen en vliegen, om je een goed verloop van je behandeling te kunnen bezorgen, chapeau, jullie!!! Voor het feit dat je mijn naam kent, zelfs Kyrans naam, dat wij geen "nummer in de rij van zovelen" zijn en worden... DANK!!!! 

At last : alles wa'k momenteel vergeet... :D 

 

 

 

 

09:44 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Bijna halfweg...

Nummer 8 zit erop... Nu een week pauze, zaaaaaaaaaaaaaaaaalig!!!! Nummer 7 legde me lam, nam alle energie uit me weg, ik dacht dat het vanaf dan alleen nog erger zou worden, aangezien elke chemo blijft hangen in je lijf... Schrik dat Kyrans verrassing in het water zou vallen, het vanaf nu elke week minder goed zou beginnen gaan... Tot overmaat van ramp was ook de merker heel licht gestegen. De angst sloeg me rond het hart. Zou hij stilvallen, opgeven??? Kan niet, mag niet... Moet werken, moet aanpakken! 

Tot de zondag voor nummer acht nog steeds zwak, spaghettibeetjes, lusteloos en futloos. " En nu moet ik er weer één???" Aiaiai, ging het door m'n hoofd, me voorbereid op het ergste, een week plat, de moed in de schoenen en de schrik in de zware rugzak voor de merker, vertrok ik naar Jan Yperman, alweer te laat, want eigenlijk had ik liever niet vertrokken...

Bleek dat alles o zo vlot ging die dag. De merker liet sterk op zich wachten, mijn hartje kromp met de seconde en ik stortte me op et handwerk dat ik meehad, pulltje dichtnaaien, "kankermutsje" pimpen... De dag ging snel voorbij, sneller dan anders. De Litican zorgde zoals gewoonlijk dat ik weer even "weg" was, en in slaap viel. Tegen dat ik het goed besefte was de chemo doorgelopen, mijn pac gespoeld en stond mijn chauffeur er. Nog wat woezie mocht ik dan net ook dat moment horen dat ook de merker weer een goede klop had gekregen. OEF!!!  200kg van mijn rug af... De merker zo'n kleine 100 naar beneden.. 

Hij werkt dus nog!!! De hoop was er meteen terug, de moed stond weer paraat...

Tot overmaat van geluk, werd ik die avond ook niet misselijk, zelfs niet overgegeven. Woezie, draaierig en wel verplicht me rustig te houden, maar beter dan anders, beter dan de zondag zelfs. Niet te geloven!!!

Wooeeehooeeeeeeeeeeeeeeeew!!!!!

Eten lukt, de dinsdag kon ik al wat crea-madam spelen... Kyran supergelukkig en mama ferm opgelucht dat de verrassing zal kunnen doorgaan. 

Ik mag blij zijn, blij voor elke dag, voor zo'n goede momenten, dat ze me nog zijn gegund. Alweer een bewijs - voor mij persoonlijk - dat kanker krijgen nog steeds beter is dan zomaar overreden worden en het niet overleven. Daar ben ik van overtuigd, ik hoop dat ik hier geen lezertjes tegen de borst mee stoot. Maar bij deze ziekte weet je wat er komt, je ken je er - al is het maar deels en nooit volledig - op voorbereiden. Maar voor mij, liever zo, dan plots mijn "stekker uit" Echt, dit meen ik. Wat het leven me nu ondertussen sinds 2010 allemaal gaf en bijleerde, daar zijn woorden tekort voor en geen boek dik genoeg. 

Ik heb meer in mijn leven dan veel mensen die niet beseffen wat ze dagelijks weggooien door hun prioriteiten verkeerd in te stellen... Meer dan sommigen die reeds in pensioen zijn, een pak ouder dan mij dus, en de klepel nog steeds niet weten hangen... Jammer voor hen, maar goed voor mij, want wij, wij beseffen het wel! 

"Goeiemorgen, goeiemorgen, goeiendag... " Stanneke doet me er elke keer aan denken hoe blij ik mag zijn met elke dag... Content da'k weer leven mag... En dat ben ik, ondanks alles... Content! Voor elke dag, voor elke lach... Voor een betere week deze week.Geen woorden voor, maar dit liedje zegt alles! Ik pak het leven gelijk het komt, na regen komt altijd zon... heart-emoticon heart-emoticon heart-emoticon Goeiendag... wink-emoticon

Dit stond deze morgen te lezen op mijn FB-profiel, en op mijn FB blogje, en ik meen het meer dan ik kan uitdrukken. Gisteren besefte ik hoeveel geluk ik heb een hobby te hebben, creatief te zijn, en nu, tijdens de kuur, dit verder te kunnen doen. De dagen zouden ellendig lang zijn, eenzaam... Mijn wereld bevat namelijk mijn zoon, mijn poezen en de virtuele wereld van FB. De telefoon zwijgt sedert het herval veel meer dan anders, de deurbel hoeft geen nieuwe batterij meer... Mijn zoon houdt me recht, het wekelijkse goeie nieuws, mijn hobby's, mijn beestjes en gelukkig nog een paar NIET VIRTUELE vrienden, die ik immens dankbaar mag zijn dat ze er zijn. En FB, waar zovelen vanalles over weten, maar voor mij een raam is naar buiten, waar ik nog kan van het uitzicht en het "leven" meegenieten vanuit mijn kankercocon. Waardoor ik een heel klein beetje op de hoogte blijf van het reilen en zeilen in de wereld, die me nog lachbuien bezorgd met toffe mensen en hun droge humor, zelfs vanuit Afrika, hé, Kurt??? ;) 

Ik mag dankbaar zijn, ondanks de pijnen, ondanks de chemo's, de fysieke beperkingen, mag ik dankbaar zijn, want dat zijn maar een paar "gaten" in de weg ( en België ligt er ook vol van! :D  ) terwijl er nog zoveel ander moois is waar ik nog wel kan van genieten... 

Voor al wie gezond is en de belangrijke dingen in het leven vergeet : druk effe op pauze, sta es stil bij wat je allemaal al hebt in je leven, en wat je erin wil houden... Net met wat je "nog zou willen" ( dat zet je gewoon beter ergens op een wish-listje! ;) ) Geniet van wat er allemaal is, droom van wat er nog zou kunnen komen, maar vergeet wat je allemaal "nog niet hebt"... ;)

Seize the day, enjoy life, and live it NOW... Tomorrow comes anyway!!! ;)

 

08:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-03-15

Chemo drie 2015 zit er ook weer op...

Gisteren de derde van de 18 alweer kunnen schrappen... :D 

Vandaag dus wel ziekjes, mottig, en aangeraden de emmer niet te ver van me te houden. Een enkele beweging kan de maag doen keren, dus we houden het zo rustig mogelijk! :D Niet zo simpel voor eentje van mijn kaliber, maar ik doe mijn best!

Toch kreeg ik een heel grote boost gisteren. De marker, die voor het starten op 1010 stond, bleek op 1347 te staan. Even slikken was dat dus. Maar ik had ook pas 2 chemo's gehad, met bij de eerste een waterpunctie in de buik, dus dat kon beïnvloeden. Je kan dan ook geen mirakels verwachten van een enkele chemo, als het al de vierde reeks is. 

En dan toch : Toch goed nieuws!!!

Killroy komt muisstil met de vinger op de lippen een blaadje afgeven van het labo : de bloedresultaten MET een marker van 987... Mijn hart maakt een sprong : de angst kan zijn valies pakken, samen met het beest!!! Hij pakt, hij pakt, hij pakt!!!

Ik zou kunnen dansen, springen, huilen, tieren, roepen, zingen... Noem maar op! Wat een intense emoties razen nu door me heen!!!! Dit aan het schrijven voel ik het geluk van dat nieuws weer door me stromen... Ik zei het wel 10 keer na elkaar, luidop, met tranen in de ogen en een lach op het gezicht. HIJ PAKT AAN!!! Het beest krijgt klop!!! Joehoeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!! ( Gelukkig lag ik alleen op de kamer ) 

Initieel had ik erg veel zin om op het dak te gaan schreeuwen, maar aangezien ik niet echt zin heb daar op logement te moeten gaan op psychiatrie, dus hield ik het maar bij een innerlijke "ontploffing" :D 

Hoop doet leven, en nu leven weer - al is het mss maar enkele maanden - langer. We leven weer langer! Kyran wordt nog 9 met zijn mama bij hem, krijgt nog een paasvakantie met een mama die niet doodziek zal zijn, en wie weet staan we goed genoeg op de pootjes om een heerlijke zomervakantie te krijgen... 

Wat is het een heerlijk gevoel, extra tijd te winnen, om vanalles nog te plannen en te doen. Weer HOOP, de o zo belangrijke hoop... Ik drink geen redbull, maar heb het idee dat dit zo ongeveer het gevoel moet zijn? :D 

Bijna nam ik de telefoon om de school op te bellen, ik wou zo snel mogelijk Kyran het goede nieuws laten weten... 

Hij pakt aan, we gaan er weer voor, met dubbele moed nu, ziek zijn nemen we er iets liever weer bij... 

De pauze van volgende week gaan we dan ook zo laten, en doorgaan met de chemo, als de bloedwaarden het toelaten. Zo kunnen we mss een pauze inlassen in de paasvakantie, die anders zou deels aan behandeling verloren zou gaan. De vraag gesteld aan Killroy, en het zou kunnen... We "vergeten" de pauze en duwen even door!!! Net genoeg boost gekregen door dit goed nieuwsje. Moet kunnen! 

Bij deze zijn jullie weer goed up-to date met leuk nieuws, dus ga ik verder mijn hobbyke proberen doen nu, in de mate van het mogelijke. Nog wat scrapping doen! ;)

Have a nice day, and don't forget : CARPE DIEM!!!!!!  

 

 

12:00 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |