06-11-16

Reeks 6 staat aan de voordeur...

De zenuwen stapelen zich langzaam toch weer op de laatste dagen... 

Gelukkig hebben we'r een tamelijk vermoeide, rustige maar goeie herfstvakantie opzitten. Gaan wandelen zoals elke herfst zat er deze keer niet in, ik miste het bos, het paddestoelen spotten, de zalige geur van bos en blaadjes... Maar we probeerden er het beste van te maken op andere manieren. Een korte wandeling naar de stad, een warme choco, een pannekoekje...

Thuis lekker veel kaarsjes, de haard gezellig laten branden om dan in t-shirt te zitten in de zetel... :D Zalig!!! Lekkers - en toch gezond - op tafel zetten... 

De angst zit in mijn hart, dat met regelmaat nu wat sneller slaat bij de gedachte aan morgen. Steken op de borst van de angst nu ik voor de eerste keer zo kort op vorige kuur weer moet starten met chemo. Wat er me nu te wachten staat weer nog een grotere verrassing, aangezien de oxaliplatine op koude reageerde, en komende caelyx net op warmte. Met de winter aan de deur : geen warme dranken, dus geen hete chocolademelk, geen lekkere kom zelfgemaakte verse soep... Zou ik dan wel sloffen aanmogen of verhogen die ook het risico op het hand-voetsyndroom? ( Die verbrand je huid van binnen uit, tot blaren toe, getriggerd door warmte ) Mag de haard dan wel nog aan?

De sprong lijkt steeds hoger, de duik dieper... De laatste weken moesten zelfs mijn mooie stevige lange nageltjes het begeven, in een twee drie afgeknabbeld. Niet te geloven dat dat nog zou gebeuren! 

Reeks 6... Pffffffffffffffffffff, eigenlijk ben ik dat vergif meer dan moe. Kotsbeu zelfs... Maar opgeven zit er nog niet in, al had ik zelf nooooooooit gedacht het zo lang vol te houden, mijn limiet bij het opstarten in 2010 lag een pak lager. Maar dan zie je je kind opgroeien, tegen alle verwachtingen in zijn eerste communie doen, naar het tweede, derde, vierde en nu zelfs vijfde leerjaar vertrekken... De kleine jongen groeit in sneltempo uit naar een tiener. Opgeven is dus - nog steeds - geen optie... 

De band die we hebben is te sterk, het graag zien te groot... 

Wanneer zeg je nu "stop"? Wanneer is het "genoeg" geweest? Geen idee... Want ik had nooit gedacht dat ik dit zo lang zou kunnen volhouden... 

Een schrik die er momenteel heel erg inzit is of mijn lichaam ( vooral mijn hart dan ) de zesde gifaanval nog aankan. En de komende eenzaamheid weer...  Willen of niet, ik werd afgeschreven. Door werk, maatschappij... Maar ook door heel wat "vrienden". De grootste steun komt nog van een paar mensen, die je bijna op een hand kan tellen... De rest blijft puur virtueel. Gelukkig steekt dat ook nog wel een beetje een riem onder het hart, maar het doet de was niet, gaat niet om boodschappen, zet geen lekker maal voor je neus en vooral : het brengt je geen gezelschap tijdens de ellenlange dagen ( en soms nachten ) waarin het vergif je een ander mens maakt... 

Bij deze wil ik heel uitdrukkelijk de mensen in ons leven bedanken die er helemaal staan, waar we kunnen op rekenen, die het maar "een kleine moeite" vinden, en niet beseffen hoe groots die is in onze ogen... 

Straks vertrekt mijn engel weer naar zijn opvanggezin, maar met een veel kleiner hartje dan anders. Het afscheid zal niet simpel zijn straks. Ik betrapte me er al een paar keer op dat ik zit te kijken op het uurwerk "hoeveel tijd" er nog is. 

Even snel wat bloggen, terwijl Kyran naar TV kijkt. Hij liet de Chiro, want wil in mijn buurt zijn vandaag. We hingen net nog samen een wasje op, legden wat leuke spullen klaar om mee te nemen, en gaan straks samen wat een de crea... 

Op tijd eten ( zurkelpatatjes met worst en spruitjes vandaag ;) ) zodat ie klaar is als de bel gaat.

Een bel die deze keer - nog - harder gaat klinken, die onze adem even gaat afsnijden, en gegarandeerd traantjes zal meebrengen deze keer. 

Maar een keus is er niet : "Take your parachute, and jump"... So, we will... 

 

CARPE DIEM

YOU ONLY LIVE ONCE!!!! 

 

 

14:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-10-16

Bericht....

Deze mail kreeg ik een dezer in de bus van een lezer van deze blog. De identiteit van de persoon hou ik achterwege... 

Bericht:

"De freinetschool : je kind heeft later niet alle kansen die hij misschien zou willen; door de manier van 'lesgeven' is het kind bvb niet voorbereid voor universitaire studies. Al veel ingenieurs en dergelijke geweten die freinet gevolgd hebben? Ik geen enkele! "

Met vriendelijke groet,

 

Bij deze mijn antwoord dat ik privé dan heb doorgestuurd naar de persoon in kwestie : 

Beste ...., 

Mijn blog gaat over ons leven met kanker die niet meer te genezen valt... 
Bij deze is het huidige geluk van mijn kind - die pas in het vijfde leerjaar zit - veel belangrijker dan zijn "universitair" diploma!
Hij zat in een Katholieke school waar hij tegen zijn zin zat en doodongelukkig was : wat denk je dat dit zou veroorzaken naar "schoolmoeheid" toe??? 
Ik ben als oudste van 6 kinderen behandeld als een dweil, mijn ouders bepaalden mijn leven ( of het gebrek eraan ) alsook mijn studiekeuzes.
Desondanks ben ik aan mijn 18 verder gaan studeren : op eigen kosten, en thuis vertrokken met een lege valies, geen rooie duit en mijn fietske.
Mijn zoon wordt begeleid op alle vlakken, hoeveel kinderen van drinkende ouders - zelfs werkende ouders -  krijgen hulp bij hun huiswerk, begeleiding bij hun keuzes??? 
Voor mij is het psychische en mentale geluk van een kind nog steeds de grootste basis om er later te geraken. Indien zijn zelfvertrouwen er is, zijn kunnen wordt bevorderd,  zijn identiteit de zijne mag zijn raakt hij later waar hij ook maar wil!!!
Na mijn 18 haalde ik nog meerdere diploma's en getuigschriften - tussen alle therapieën om het verleden te verwerken door, dit zonder warm nest, zonder zelfvertrouwen en op mijn eentje. Zelfs na de geboorte van mijn zoontje studeerde ik nog een vol jaar en slaagde als ambulancier, dit met een baby, een huishouden en woon-werkverkeer van meer dan 100 km per dag... 
 
Een ander gezinslid daarentegen kwam met punten naar huis om "u" tegen te zeggen, volgde een veel hogere opleiding dan mezelf, en kreeg dan ook de meeste kansen daarin. Na drie - verloren - pogingen verdere studies te gaan doen, werkt ze nu al jaren in de horeca ( en ook dat doet ze super )... Om maar een vb te geven hoe onnozel zo'n idee eigenlijk is.... 
 
Dus ik denk niet dat zijn leven zal beperkt worden door de Freinetschool : op twee weken leerde hij al confituur maken, ging hij gaan hepen bij bejaarden, mindervaliden en verstandelijk beperkte mensen... Wel, zoiets : dat is leven, dat is warmte, dat is REALITEIT!!! 
 
En weet je : van mij mag ie worden wat hij wil, maar dan liever een schrijnwerker, brandweer, verpleger, noem maar op met een groot warm hart en een doorsnee inkomen dan een goed verdienende ingenieur, dokter, noem maar op, die er nooit staat voor zijn gezin en de leden ervan het dan maar moet stellen met luxe die je wel kan kopen, en de echte luxe in het leven - die helemaal niet te koop is - te moeten missen! ;) 
 
Carpe diem! 
 
 
 
 
MVG, 
 
 
Bij deze... Veel meer woorden uitleg hoeven hier volgens mij niet... Hier en daar is in "mijn antwoord" iets aangepast vanwege de privacy naar anderen toe. O.a. ook omdat ik - zelfs in mijn blog - over mijn verleden een spreekverbod ben opgelegd, waar ik me momenteel aan hou voor de "lieve vrede". Al werden die in "draft" opgesteld - want ook dat is therapie en verwerking - en enkel zichtbaar ( tot nu toe ) voor mezelf. Of ze ooit openbaar komen, ben ikzelf nog niet aan uit. 
 
Een andere vorm van blog vandaag dan gewoonlijk. Maar een heel mooi voorbeeld dat kanker hebben niet zomaar "ziek zijn" is... Dat mensen uiteindelijk nog steeds vinden dat ze zich mogen moeien in je "reedsgecompliceerdgenoeg" overblijvende leventje. Dat het echte "leven" niet stopt aan je voordeur omdat er een plakkaatje hangt "hier geen miserie meer, we hebben onze handen al vol" 
 
Sommigen zullen dit nu mss gemeen vinden - al hou ik de identiteit geheim en heeft ieder recht op zijn eigen mening ook al strookt ze niet met die van mij - anderen gaan zich boos maken of er een drama rond creëren. Don't. Is niet mijn bedoeling. Ik wou gewoon meer "realiteit" in de blog steken, zoals beloofd. Om mensen die het moeten "leven" een hart onder de riem te steken dat ze niet alleen zijn, en anderen die het willen begrijpen die kans dan ook te gunnen. 
Geloof me vrij dat deze nog een heel braaf mailtje was, er zijn al ergere reacties op mail gezet, tot een hele resem verwensingen toe. 
 
Maar... Mijn zesde chemokuur staat voor mijn deur... Nieuwjaar is ook in zicht : dan ben ik zo'n 6 jaar overdatum, heb ik zes jaar langer het leventje van mijn zoon mogen mee be-leven... Dus wat heb ik in godsnaam te verliezen, hé? 
 
Ik ben - dankzij de ziekte zelfs - al even ( al was het proces 2 stapjes vooruit, eentje of soms zelfs 2 weer achteruit ) het kleine, bange onzelfzekere kindje niet meer....  DAT kreeg de kanker WEL al kapot, en daar ga ik dus niet om huilen.
 
Het heeft mij een paar keer herval gekost om te leren relativeren,  om te zien wie ik ben, wat ik waard ben en wat ik ondanks alles heb bereikt...  ( al het lukt nog steeds niet elke dag, hoor! ) Dus Mister "Big C " : Tot nu toe kreeg je me nog niet klein... Je maakte me enkel  STERKER en GROTER!!! Eat this! :p :p :p  
 
Voor alle lezertjes, verzender van de mail inclusief ( zelfs : vooral!!! ) :
 
CARPE DIEM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
 

11:11 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

04-10-16

Kyran en zijn nieuwe leven.

Velen zijn ook nieuwsgierig naar het verloop van alle veranderingen voor onze grote kleine jongen.

Wel, ik ben trots. Echt trots!!! Dat heb ik hem dan ook eerlijk gezegd. Dat ik trots was op hem, dat iemand perfect is, en iedereen minkantjes heeft, hij ook ( anders zou hij gaan zweven ;) ) Maar dat ik o zo trots ben op zijn mooie kantjes : zijn empathie naar anderen toe, zijn overgrote hart, zijn sterke en sociale karakter. Ik meende dan ook elk woord van wat ik zei. Mijn antwoord was een "reuzen"knuffel... 

Hij doet het heel heel goed : zowel bij zijn opvanggezin, zijn nieuwe school, als alles een plaatsje geven en het verwerken. Hij houdt zich immens sterk... Kan echt al zeggen wat het mindere momentje is van de dag ( 's avonds dus ) maar dat meteen ook relativeren door er de positieve tegenaan te zetten... Het vertrouwen naar volwassenen - inclusief mezelf - lijkt zich stilletjesaan te herstellen, een heel grote opluchting ook, want dat is in zijn geval heel belangrijk en wantrouwen kan heel wat schade aanrichten. ( Ik spreek van ondervinding ) 

In de eerste schoolweek slaagde hij erin de ganse klas te vriend te krijgen, al wat voetbalvriendjes op de speelkoer te pakken te krijgen... Hij maakte al zelf confituur, deed mee aan een schoolcross en loopt komend weekend de Reuzenrun mee... 

Als het lot even in ons voordeel mag vallen dit weekend, zoden we samen zijn eigen nieuwe kamertje gaan afwerken, daar overnachten om dan samen naar de Reuzenrun te gaan. Hopelijk werkt de vermoeidheid niet tegen en haal ik de rit... Maar misschien helpt de adrenaline dat samen te willen doen daar in mee.

Zaterdagavond zei hij spontaan dat hij verlangde naar school de maandag... 

Mijn hart maakte een vreugdesprong. Hij stelt het dus goed, hij gaat graag, amuseert zich... Ik vond dat enthousiasme terug die hij had voor school van voor ik ziek werd... Man, wat een OPLUCHTING!!! Ik denk dat dat moment ook weer een pak kilo's van mijn schouders zijn gevallen... 

Wat niet wil zeggen dat er geen mindere momentjes meer zullen komen... Gisteren had hij het wel even lastig bij Skype, maar hebben het meteen opgevangen door hem vandaag na het huiswerk ook even te laten skypen... Af en toe twee keer per dag kan geen kwaad, maar daar willen we - bewust - een routine van maken, omdat dit bij opstart van volgende chemokuur niet altijd zal kunnen. 

Het aanpassen voor mama ligt nog steeds heel moeilijk. Voordeel deze week is dat de week al is onderbroken door tekenles en kalligrafie waardoor ik toch even de gedachten opzij kan zetten en onder mensen kom.

Dagje per dagje, komen we er samen wel... 

En om het op z'n Kyrans te zeggen : " Mama, we zijn een echt team en met teamwerk lukt alles!!! " 

Trots, o zo trots dus, op mijn 10-jarige o zo wijze kerel... 

Zondag l.l. werd hij dan ook beloond met een verrassingsbezoekje van zijn beste schoolvriendinnetje ( lees spekkeliefje ;)  ) sinds het derde kleuter. De twee amuseerden zich rot, ze straalden. En daar doe je het dus voor... Blinkende oogjes, rode wangen en een stralende lach "van links naar rechts"... ;) 

 

13:58 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |