23-12-16

Weer een jaartje erbij...

23 december... Vanavond mijn grootste schat thuis voor zo'n 16 daagjes!!! Can't wait!!! 

Zaterdag samen met z'n tweetjes kerstavond vieren. Zondag Kerst. Dan al snel Oudjaar en Nieuwjaar. Zal raar doen, zo met z'n tweetjes... Maar we hebben elkaar, en staan SAMEN voor de deur van een nieuw jaar... Dus wat moeten we klagen! We hebben er weer een jaartje bij. Ik hoor het Kyran straks alweer zeggen op oudjaar bij klokslag middernacht : 6 jaar "overdatum, en nog niet beschimmeld, hé, mama!!! "

Wel al kuur zes, maar we zijn er nog... Wat moeten we meer hebben? 

9 januari een sterk gedaalde merker en nog wat onbeschimmelde jaartjes "overdatum" bij, graag!!! Zowat onze enige wens. We hebben er - natuurlijk - meer dan eentje, maar deze is toch wel de grootste, en maakt ook het meeste kans op uitkomen... De andere diepe wens lijkt mission impossible, dus gaan we met z'n twee voor deze en zien we wel weer wat de toekomst ons brengt... 

Onze wens voor jullie : ook nog heel wat gezonde jaartjes, natuurlijk!!! Met veel warmte, liefde en al wat centjes NIET kunnen kopen... ;) :p 

En deze natuurlijk : 

CARPE DIEM!!! ;)  xxx

11:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-12-16

Round six, Take 2 : uitgesteld...

28 november... 43... Weer een jaartje erbij. Niemand zal me horen janken dat ik ouder word! Zaterdag nog een gezellig feestje gehouden thuis. Broerke, zussie, metekindje, wat vrienden... Vermoeiend maar super! 

Toevallig was die dag ook chemo voorzien, maar ik voelde me verschrikkelijk. Hoofdpijn, keelpijn en een maag die overstuur was sinds de eerste caelyx. Ik hoopte dan ook stiekem op een mindere bloeduitslag zodat ik een weekje uitstel in de wacht kon slepen...

Toch kwam Killroy melden dat de waarden oké genoeg zaten om de chemo toe te dienen. maar toen ik hem vertelde hoe het zat en hoe ik me voelde, kreeg ik mijn weekje bij. Al was dat niet zonder eerst te kijken welke invloed dat zou hebben op ons kerstverlof! Bleek dat een weekje uitstel perfect was om dan "Take 3" na de kerst te laten vallen. Plus op die manier konden we zelfs op een verjaardagsfeestje zijn van een klein nichtje die -al- 5 wordt. Gaat Kyran meteen ook super vinden! 

Ondertussen startte hij niet alleen met kinderyoga, maar ook met speltherapie. Beiden doet hij gelukkig heel graag en voelt hij zich goed bij. Hoe we dat allemaal gaan betalen zien we dan weer wel... De gezondheid van mijn kind gaat voor alles...

Want daar houdt het eigenlijk niet meteen op. Binnen zes maand zouden ze kunnen kijken om te starten met een beugel - door een blunder van voorgaande tandarts die veel te lang wachtte met de voorste tandjes te trekken, staan er vier verkeerd - om zijn gebitje weer recht te trekken. Dus ik vraag info over Dentalia aan via mijn ziekenfonds.

Gisteren kreeg ik een telefoontje : ik mag Kyran niet aansluiten bij Dentalia zonder mezelf ( aan verhoogd tarief omdat ik 40+ ben, en nog es verhoogd tarief omdat ik nog niet aangsloten was in 2011 bij Dentalia!!! ) ook aan te sluiten... Maw : Ik word verplicht een bijkomende tandverzekering aan te sluiten waar ik 0.0 gebruik zal van kunnen maken. Want met wat de chemo aanrichtte met mijn tanden is de enige optie alles trekken en een vals gebit, waar ik 1. de centen niet eens voor heb en 2. niet eens kan doen door de te dichte opvolging van de chemokuren... 

Dus alweer : opzoekwerk naar andere opties ipv van te genieten van mijn vrije tijd. Ja, idd, ik hoor sommigen al denken "wat houdt zoiets nu in, toch zo gepiept?" Maar met een chemobrein, een aanslepende vermoeidheid en alle andere dagelijkse bekommernissen is dit voor mijn hoofd geen "peanuts". Sommige zaken moet ik telkens hernemen, zelfs soms met een dag pauze tussen, waarbij de info van de dag ervoor weer gaan lopen is via de gaten in mijn hersenen. ( Of wat daar nog van overblijft, lol ) Zelfs bloggen kost me soms enkele uren, waarbij ik die o.a. opnieuw moet lezen om te zien waar ik weer mijn letters omdraaide, of ik plots een black-out ervaar en pauze moet nemen...

Eigenlijk heb je het op zo'n moment wel "even gehad"... 

6 jaar kuren, 6 jaar ziek zijn, 6 jaar aftakelen... Ze noemen het "vechten". Ja, maar niet tegen de kanker : dat doen dokters en de chemo ( met wat geluk ) Maar het wordt wel een gevecht als je daar bovenop nog na elke kuur de nieuwe ravage aan je lijf ontdekt. Als je tegen het ganse systeem moet opboksen, en zelf moet gaan zoeken wat je rechten zijn en als je die wil krijgen ( plus houden ) een hoop papier krijgt te slikken. Als je minder en minder je telefoon hoeft op te nemen, je voordeur moet gaan opendoen, en minder en minder buitenkomt. Als je continue moet rekenen en tellen en elke cent in twee moet bijten, maar elk jaar nog harder je riem moet aanspannen, terwijl die eigenlijk geen "gaatjes" extra meer heeft, want die raakt al sinds je 18 amper wat "losser". ( En durf je dat een keertje toelaten, heb je nog geen dag later spijt... ) Als bovenop dit alles nog verwijten moet slikken van mensen die niet beter weten - waar ik dan eigenlijk bijna medelijden mee krijg - of net denken dat ze het allemaal wel beter weten terwijl ze je adres of telefoonnummer niet eens kunnen "onthouden", of je "te ver" woont al doen ze onderhoud van hun auto op 3 km van uw deur... 

Dus ja, dan wordt het een gevecht,  en zo nu en dan heb je het even gehad... 

Op zo'n momenten gaan er zwarte gedachten door je hoofd : Euthanasie zou alles oplossen, de ganse rompslomp voor degenen die er wel staan, niemand meer tot last zijn, gedaan met alle zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat mensen zelfs die oplossing kiezen omdat ze geen andere uitweg meer zien. Nu begrijp ik dat, meer dan een beetje zelfs!!! 

Nu, een andere optie is mss een moord plegen... :p Kan ik in de gevangenis knutselen à volonté, wordt me m'n eten voorgeschoteld, kunnen ze gaan wandelen met mij in de rolstoel, en vallen alle zorgen weg... Plus 't is dan gratis. ge zou precies zin krijgen even een bankje te gaan overvallen, en dan nog liefst zonder masker!!! 

Op zes jaar amper stilgestaan bij het starten van een kuur, maar nu, nu mag ik me GELUKKIG prijzen dat ik bovenstaande opties niet als optie KAN beschouwen, voor Kyran...

Mensen zeggen me dikwijls : je hebt een reden om te vechten, maar ik hield zo van het leven, dat ik dat ook zonder hem zou hebben gedaan. Maar nu, nu heb ik het even gehad, met alles... En JA!!! Nu mogen de mensen wel zeggen "je hebt toch nog je zoon", want had die er NU niet geweest... Zat ik hier alvast niet meer te bloggen. Zou ik reageren naar anderen zoals ik zelf - grotendeels - wordt behandeld : zonder respect, met een hoop vooroordelen en een schop in de kont als extraatje... 

Ondertussen zijn we al een paar uur verder, en zag mijn dag tussen dit bloggen door er zo uit vandaag : bellen, mailen, bellen, wachten om teruggebeld te worden...

Maw, de ganse dag weer kwijt aan rompslomp van papieren en achterloop... Sociale diensten? Heu? Wat is dat....??? 

But as allways : we sluiten af met een positieve noot : Kyran deed het super deze week op school vernam ik net, en dat maakt weer o zo veel goed... Nog anderhalf uurtje en hij is weer thuis voor even. Het is weekend : DUSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS :

 

CARPE DIEM!!!!! 

 

 

 

 

12:07 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-16

Reeks 6 staat aan de voordeur...

De zenuwen stapelen zich langzaam toch weer op de laatste dagen... 

Gelukkig hebben we'r een tamelijk vermoeide, rustige maar goeie herfstvakantie opzitten. Gaan wandelen zoals elke herfst zat er deze keer niet in, ik miste het bos, het paddestoelen spotten, de zalige geur van bos en blaadjes... Maar we probeerden er het beste van te maken op andere manieren. Een korte wandeling naar de stad, een warme choco, een pannekoekje...

Thuis lekker veel kaarsjes, de haard gezellig laten branden om dan in t-shirt te zitten in de zetel... :D Zalig!!! Lekkers - en toch gezond - op tafel zetten... 

De angst zit in mijn hart, dat met regelmaat nu wat sneller slaat bij de gedachte aan morgen. Steken op de borst van de angst nu ik voor de eerste keer zo kort op vorige kuur weer moet starten met chemo. Wat er me nu te wachten staat weer nog een grotere verrassing, aangezien de oxaliplatine op koude reageerde, en komende caelyx net op warmte. Met de winter aan de deur : geen warme dranken, dus geen hete chocolademelk, geen lekkere kom zelfgemaakte verse soep... Zou ik dan wel sloffen aanmogen of verhogen die ook het risico op het hand-voetsyndroom? ( Die verbrand je huid van binnen uit, tot blaren toe, getriggerd door warmte ) Mag de haard dan wel nog aan?

De sprong lijkt steeds hoger, de duik dieper... De laatste weken moesten zelfs mijn mooie stevige lange nageltjes het begeven, in een twee drie afgeknabbeld. Niet te geloven dat dat nog zou gebeuren! 

Reeks 6... Pffffffffffffffffffff, eigenlijk ben ik dat vergif meer dan moe. Kotsbeu zelfs... Maar opgeven zit er nog niet in, al had ik zelf nooooooooit gedacht het zo lang vol te houden, mijn limiet bij het opstarten in 2010 lag een pak lager. Maar dan zie je je kind opgroeien, tegen alle verwachtingen in zijn eerste communie doen, naar het tweede, derde, vierde en nu zelfs vijfde leerjaar vertrekken... De kleine jongen groeit in sneltempo uit naar een tiener. Opgeven is dus - nog steeds - geen optie... 

De band die we hebben is te sterk, het graag zien te groot... 

Wanneer zeg je nu "stop"? Wanneer is het "genoeg" geweest? Geen idee... Want ik had nooit gedacht dat ik dit zo lang zou kunnen volhouden... 

Een schrik die er momenteel heel erg inzit is of mijn lichaam ( vooral mijn hart dan ) de zesde gifaanval nog aankan. En de komende eenzaamheid weer...  Willen of niet, ik werd afgeschreven. Door werk, maatschappij... Maar ook door heel wat "vrienden". De grootste steun komt nog van een paar mensen, die je bijna op een hand kan tellen... De rest blijft puur virtueel. Gelukkig steekt dat ook nog wel een beetje een riem onder het hart, maar het doet de was niet, gaat niet om boodschappen, zet geen lekker maal voor je neus en vooral : het brengt je geen gezelschap tijdens de ellenlange dagen ( en soms nachten ) waarin het vergif je een ander mens maakt... 

Bij deze wil ik heel uitdrukkelijk de mensen in ons leven bedanken die er helemaal staan, waar we kunnen op rekenen, die het maar "een kleine moeite" vinden, en niet beseffen hoe groots die is in onze ogen... 

Straks vertrekt mijn engel weer naar zijn opvanggezin, maar met een veel kleiner hartje dan anders. Het afscheid zal niet simpel zijn straks. Ik betrapte me er al een paar keer op dat ik zit te kijken op het uurwerk "hoeveel tijd" er nog is. 

Even snel wat bloggen, terwijl Kyran naar TV kijkt. Hij liet de Chiro, want wil in mijn buurt zijn vandaag. We hingen net nog samen een wasje op, legden wat leuke spullen klaar om mee te nemen, en gaan straks samen wat een de crea... 

Op tijd eten ( zurkelpatatjes met worst en spruitjes vandaag ;) ) zodat ie klaar is als de bel gaat.

Een bel die deze keer - nog - harder gaat klinken, die onze adem even gaat afsnijden, en gegarandeerd traantjes zal meebrengen deze keer. 

Maar een keus is er niet : "Take your parachute, and jump"... So, we will... 

 

CARPE DIEM

YOU ONLY LIVE ONCE!!!! 

 

 

14:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |