17-01-14

Teken van leven... ;)

Ik ben er nog, voor degenen die niet meevolgen op de FBpagina ... :D

Door een combinatie van te veel willen doen, zowel in huis, met Kyran en voor mezelf, ben ik hier wat verdwenen... De inspiratie lag ook wel wat plat, winter... De grijze, sombere, natte dagen werken elk jaar opnieuw op het gemoed! ze brengen hier en daar een dipje mee en wat pijn. De taxol heeft in 2010 niet alleen goed zijn werk gedaan, maar ook wel het een en het ander aangetast, wat elke herfst/winter weer heel goed te voelen is. En zelfs weer voor wat onrust zorgt. Nu de merker traag maar gestaag, weer stijgend is, sta je sneller stil bij een pijntje hier of daar, willen of niet.

De laatste twee weken kreeg ik te kampen met een serieuze verkoudheid, die maar niet wil wijken. Na bijna 8 dagen dan maar toch geplooid zoals ze zeggen en de dokter gaan bezoeken. Een zware bronchite blijkt nu. Antibiotica, pijnstillers ( die ik wel heb gehaald maar tot nu toe liet liggen ) en hoestsiroop, die ik dan wel neem als ik 't niet vergeet... :D

Het grote nadeel eraan - voor mij persoonlijk toch - is dat ik dan fysiek heel zwak sta, en weinig kan doen, wat dan weer voor gevolg heeft dat het piekeren even weer de overhand neemt...Ook de symptomen lijken zwaarder dan bij de doorsnee mens. Ik heb een beetje "chemogevoel"... Het lijf doet pijn, zowel botten als spieren, mijn smaak is niet je dat, ik voel me enorm zwak, en heb zelfs geen zin in of energie om te koken...

En als je dan niks anders kan doen dan in de zetel hangen, dwalen de gedachten net iets te veel af. Naar mijn indruk is het de zeurende pijn die een beetje ongerustheid zaait. Wat als... Wat als de scan niks toont, de merker nog niet overdreven hoog zit, maar die onzichtbare uitzaaiingen binnenin al de boel op stelten aan het zetten zijn... Wat als mijn optimisme iets te hoog ligt? Wat als ik Kyran vroeger moet achterlaten dan ikzelf dacht? Noch dokter, noch oncoloog kunnen erbij dat ik er nog steeds ben, en in die conditie dan nog... Ze lijken ongeruster dan ikzelf. Al kan niemand zeggen hoe het nu zal gaan, of lopen...

Een constante is het niet, maar het moet ergens broeden, want ik vind de zorgen al terug in mijn dromen. En af en toe neemt tijdens de dag ook een plotse brainstorm compleet mijn gedachten in beslag. Niet alle rommel die wegmoet is al weg, er is nog zoveel te doen. Zou ik dan toch niet beter de vissen - waar ik zo van geniet - al wegdoen? De konijntjes en cavia's - wat Kyrans hartje zou doen breken, en't mijn eigenlijk ook... Wat als anderen mijn rommel moeten opruimen? Het schockerende beeld van iemands appartement vlak voor het overlijden nog steeds in het achterhoofd... Moet ik dan toch een "stop" zetten achter bepaalde zaken in mijn/ ons leven? Het is niet simpel, niet als je niet weet wat komt, en vooral : wanneer...

*zucht* Hoe doe je dat nu, hoe bepaal je wat je schrapt uit je leven en wanneer... Op zo'n momenten zou ik een laddertje willen nemen en het even vragen aan mijn lotgenootjes... Maar ik kwam er nog geen enkel tegen die er alleen voor stond... Het klinkt mss cru, geen idee, maar heel diep binnenin wens ik soms er eentje tegen te komen die het weet, wat het is, die het snapt, wat je doormaakt als alleenstaande ouder, ongeneeslijk ziek, met een minderjarige in huis die je kost wat kost goeie herinneringen wil nalaten, een leuke kindertijs wil bezorgen, supermama voor wil zijn...

Al die vragen... Vermoeiend...

 

 

10:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-11-13

Het verwachte hamertje komt toch wel hard aan...

Dat de merker aan het stijgen was, wist iedereen. dat hij zou blijven stijgen, ook. Dat ik nu al zou verdubbelen... had ik niet verwacht. Na het - tot nu toe - fantastisch mooie 2013 komt het dus hard aan de boodschap te lezen dat de merker niet alleen is gestegen, maar is verdubbeld en dus ook niet meer neutraal staat. Op dit eigenste moment zit ik dus te schrijven met een kloppend hart in de keel, trillende handen en geen klank. Al zou ik willen luid janken en schreeuwen, er komt geen kik uit.

Er raast nu vanalles door het hoofd, te veel om op te noemen. Ik wou alles in orde voor de chemo startte, on mooi Belgisch weertje blijft toch maar de storende kletsnatte factor uithangen om buiten dingen nog af te werken. Maar ook mijn 2 handen schieten tekort. Beschouw het maar als een soort nestdrang zoals een toekomstige mama in zich heeft tijdens de zwangerschap.

Het alarm is natuurlijk nog niet van dringende mate, waarmee ik bedoel dat ze de eerste 3 maand - normaalgezien toch - niet gaan starten met een behandeling. Ik ga dus zeker en vast alles plannen wat me financieel en fysiek nog ter machte ligt om nog zoveel mogelijk samen te kunnen doen met Kyran.

Het grote vraagteken is namelijk welke behandeling... De zware chemo's die voorbij zijn hadden nl. hun tol geëist. Niet enkel de vermoeidheid en chemobrein hield ik eraan over, maar ook een allergie aan de chemo die hielp en de kanker klein kreeg, al was het maar voor even... Wat er nu zal gebeuren is dus een vraagteken. Ja, er is mss wel nog een andere chemo ( voor deze soort bestaan er nl. heel weinig ) maar zal die dan aanpakken, that's the big question... Ik besef dat het mij nu toch iets minder moed geeft de strijd nog es, voor de derde keer nu, aan te gaan. Want na het eerste herval wist ik dat de chemo zijn werk zou doen en was het vertrouwen ook veel groter. Ook aan de eenzaamheid die gepaard gaat met de chemobehandelingen mag ik niet denken. De ergste hel die er is vind ik persoonlijk. Het thuis zitten, alleen, met enkel de poezen en de TV als gezelschap... Een klein jaar gaat eraan verloren, zomaar voorbij. De hel. En die staat me nu voor de 3e keer op 3 jaar tijd te wachten... Damned, klote!!!

Ik ben dus heel blij dat ik - na zo hard twijfelen uit schrik voor commentaar - de beslissing nam voor een week naar de Ardennen te trekken met de zoon. Superblij dat ik naar mezelf heb geluisterd, en raad van goede vrienden die me zeiden : "doen, leven doe je nu, vandaag... " O zo blij dat we dat kleine weekje ook weer op zak hebben.

De traantjes zitten me momenteel in de ogen, maar durf ze niet te laten rollen, zelfs al speelt Kyran op zijn kamertje, net aangepast aan een stoere zevenjarige, met zijn flipperkast.

Morgen vind ik mezelf en de moed wss wel weer terug... En anders overmorgen wel, of de dag daarna. Maar vandaag even niet, eventjes ben ik hem kwijt mijne vriend den doorzetter. Hangt mss ergens op cafe nu met een stuk in z'n kraag dat ie er weer continue zal moeten staan... ;)

We willen nog zoveel, mijn kleine man en ik. We zijn verliefd op de Ardennen, twee "rooiers" zoals mijn maatje zaliger zou zeggen, die zo graag op stap gaan. Nu hij eindelijk groot genoeg is, ben ik maar een halve mama meer van wat ik toen was. We hoopten in de paasvakantie nog es terug te kunnen gaan, om met wat droger weer es de "aap uit te gaan hangen" en de Adventureparcours te gaan uittesten, ook de chocoladefabriek staat nog op de planning en gaan zwemmen in de Ourthe... Nu word alles weer een onzekerheid. ( Dikwijls gepaard met hier en daar een verwijt uit onwetendheid )                                   Geen vastheid meer voor even, wat zo'n deugd heeft gedaan, geen vaste planning, geen vaste afspraken... Twijfel, vraagteken en misschien komen terug uit hun diepe, korte slaap.

Moest het even kwijt, ben het even kwijt ook... Morgen een nieuwe dag, de nacht brengt mss wat raad. Het optimisme heeft vandaag mss efkes verlof, maar da's enkel om energie op te doen voor de komende periode... ;)




14:40 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-10-13

Frustraties alom...

De laatste maanden, sinds ik weet dat de merker weer stijgt, ondervond ik wel dat alle frustraties opnieuw de kop opsteken. Ondertussen heb ik gewerkt aan die waar ik kan aan werken. Maar dan zijn er nog die je helemaal niet meer kan aanpakken, omdat het niet in je eigen handen ligt. Hoe ga je daar dan mee om? 

Je kan items verwijderen uit je leven, je kan werken aan jezelf hoe je bepaalde situaties veranderd of anders mee omgaat... Maar wat als het een situatie is die je niet zelf kan veranderen : zaken zoals de merker, de financiële gevolgen van de ziekte, zaken die tot Kyrans leven behoren en ik niet vind dat ik die mag beïnvloeden maar het er wel supermoeilijk mee heb. Daar ben ik dus nog niet aan uit, en bezorgt je jammergenoeg toch nu en dan wat stress...

Ik hoop ook daarvoor een trukje te vinden om het me makkelijker en draagbaarder te maken, ik wil gewoon geen beslissingen nemen waarvan ik vind dat mijn kind dat zelf moet mogen en kunnen. Ookal vreet het me kapot en bezorgt het me dikwijls slapeloze nachten en onrustige dagen. Er moet iets zijn, een trukje, een methode om de knoppen die ik niet leuk vind op "af" te zetten. Een manier om zoals een eend zaken over me heen te laten lopen zonder dat ze blijven kleven, ze moet er zijn, en ik vind ze wel!!!!

Tips zijn natuurlijk altijd welkom.... :D


10:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |