17-01-14

De laatste nieuwtjes!

Er zijn ook andere - leukere - redenen waardoor de blog het een beetje moest bekopen...

Op korte tijd is er heel veel gebeurd. De merker is wakker geworden, de onderzoeken en scans weer op gang gezet...

Maar we hebben vakanties gehad, feestdagen, verjaardag...

Even een update van onze - vermoeiende - maar zalige momenten!

Een herfstvakantie in de Ardennen was te kort, supermooi, een een herinnering voor het leven. Hopelijk nog voor herhaling vatbaar, maar toch alweer een geschrapt item op de wishlist. Durbuy is prachtig, en voldeed aan al mijn mooie herinneringen die ik er nog van had uit mijn lang vervlogen kindertijd. Diezelfde wou ik kunnen doorgeven aan Kyran... Mission succesfully completed!!! :D

Eind november kwam ie er dan tegen alle verwachtingen dan ook aan : De nieuwe voordeur... 40 jaar, een kaap voor velen, voor mij en Kyran nog veel meer... De droom van een groot feest moest ik wel laten gaan. Ik kon het noch financieel- noch organisatorish aan... Het was een klein, gezellig, leuk en intiem, zelfs alcoholloos feestje, met een paar van de zussen, mijn 2 broerkes en mijn beste vriendin. Die droom? Een grote fuif geven met alle vrienden erbij, en nog es goed uit de bol kunnen gaan, dansen, springen, kortweg : lol maken... Nu ja, een mens kan het niet allemaal willen... Ik wil soms mss wel een beetje te veel, hoor! ;)

Nog niet helemaal bekomen van de 40- stempel, stonden we al met onze neus voor de deur van de Kerstvakantie... Het begon toch wel iets door te wegen al, want ook voor Kyran werd het tijd voor een schoolpauze, en de ene gebeurtenis na de andere eiste wel wat zijn tol. De planning voor de kerstvakantie werd nog - alvorens het starten ervan - helemaal overhoop gegooid op de koop toe. Het werd een heel drukke, al was het een superleuke , vakantie. Maar met iets teveel uitstapjes, kerst, nieuw, onvoorziene overnachtingetjes in mijn geboortedorp, die uiteindelijk hun tol eisten de laatste dag ervan en mij velden...

Maar we hadden een FB- maatje eindelijk es ontmoet IRL, ik had Mechelen nog es gezien - ook iets van mijn wish-list dat ik nu kon schrappen - en er echt van genoten... De markt de zaterdagmorgen, heerlijk ontbijtbuffet, in het brubbelbad met Kyran, gaan hoppen, cinemake gaan doen... Een superheerlijke avond met fondue, overnachting en ontbijtbuffet bij onze lieve Nini en haar man Dirk - waarvoor nogmaals van harte dank, jullie beide!!! Zalig zalig zalig!!! Jammergenoeg net iets te veel van het goeie bleek achteraf...

Ik zou kunnen blijven vertellen over de 14 dagen, waarvan we amper 3 of 4 nachtje thuis hebben geslapen, maar dan kan ik wel nog even bezig blijven, en zou de blog iets te lang worden vrees ik...

 

11:13 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Teken van leven... ;)

Ik ben er nog, voor degenen die niet meevolgen op de FBpagina ... :D

Door een combinatie van te veel willen doen, zowel in huis, met Kyran en voor mezelf, ben ik hier wat verdwenen... De inspiratie lag ook wel wat plat, winter... De grijze, sombere, natte dagen werken elk jaar opnieuw op het gemoed! ze brengen hier en daar een dipje mee en wat pijn. De taxol heeft in 2010 niet alleen goed zijn werk gedaan, maar ook wel het een en het ander aangetast, wat elke herfst/winter weer heel goed te voelen is. En zelfs weer voor wat onrust zorgt. Nu de merker traag maar gestaag, weer stijgend is, sta je sneller stil bij een pijntje hier of daar, willen of niet.

De laatste twee weken kreeg ik te kampen met een serieuze verkoudheid, die maar niet wil wijken. Na bijna 8 dagen dan maar toch geplooid zoals ze zeggen en de dokter gaan bezoeken. Een zware bronchite blijkt nu. Antibiotica, pijnstillers ( die ik wel heb gehaald maar tot nu toe liet liggen ) en hoestsiroop, die ik dan wel neem als ik 't niet vergeet... :D

Het grote nadeel eraan - voor mij persoonlijk toch - is dat ik dan fysiek heel zwak sta, en weinig kan doen, wat dan weer voor gevolg heeft dat het piekeren even weer de overhand neemt...Ook de symptomen lijken zwaarder dan bij de doorsnee mens. Ik heb een beetje "chemogevoel"... Het lijf doet pijn, zowel botten als spieren, mijn smaak is niet je dat, ik voel me enorm zwak, en heb zelfs geen zin in of energie om te koken...

En als je dan niks anders kan doen dan in de zetel hangen, dwalen de gedachten net iets te veel af. Naar mijn indruk is het de zeurende pijn die een beetje ongerustheid zaait. Wat als... Wat als de scan niks toont, de merker nog niet overdreven hoog zit, maar die onzichtbare uitzaaiingen binnenin al de boel op stelten aan het zetten zijn... Wat als mijn optimisme iets te hoog ligt? Wat als ik Kyran vroeger moet achterlaten dan ikzelf dacht? Noch dokter, noch oncoloog kunnen erbij dat ik er nog steeds ben, en in die conditie dan nog... Ze lijken ongeruster dan ikzelf. Al kan niemand zeggen hoe het nu zal gaan, of lopen...

Een constante is het niet, maar het moet ergens broeden, want ik vind de zorgen al terug in mijn dromen. En af en toe neemt tijdens de dag ook een plotse brainstorm compleet mijn gedachten in beslag. Niet alle rommel die wegmoet is al weg, er is nog zoveel te doen. Zou ik dan toch niet beter de vissen - waar ik zo van geniet - al wegdoen? De konijntjes en cavia's - wat Kyrans hartje zou doen breken, en't mijn eigenlijk ook... Wat als anderen mijn rommel moeten opruimen? Het schockerende beeld van iemands appartement vlak voor het overlijden nog steeds in het achterhoofd... Moet ik dan toch een "stop" zetten achter bepaalde zaken in mijn/ ons leven? Het is niet simpel, niet als je niet weet wat komt, en vooral : wanneer...

*zucht* Hoe doe je dat nu, hoe bepaal je wat je schrapt uit je leven en wanneer... Op zo'n momenten zou ik een laddertje willen nemen en het even vragen aan mijn lotgenootjes... Maar ik kwam er nog geen enkel tegen die er alleen voor stond... Het klinkt mss cru, geen idee, maar heel diep binnenin wens ik soms er eentje tegen te komen die het weet, wat het is, die het snapt, wat je doormaakt als alleenstaande ouder, ongeneeslijk ziek, met een minderjarige in huis die je kost wat kost goeie herinneringen wil nalaten, een leuke kindertijs wil bezorgen, supermama voor wil zijn...

Al die vragen... Vermoeiend...

 

 

10:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-11-13

Het verwachte hamertje komt toch wel hard aan...

Dat de merker aan het stijgen was, wist iedereen. dat hij zou blijven stijgen, ook. Dat ik nu al zou verdubbelen... had ik niet verwacht. Na het - tot nu toe - fantastisch mooie 2013 komt het dus hard aan de boodschap te lezen dat de merker niet alleen is gestegen, maar is verdubbeld en dus ook niet meer neutraal staat. Op dit eigenste moment zit ik dus te schrijven met een kloppend hart in de keel, trillende handen en geen klank. Al zou ik willen luid janken en schreeuwen, er komt geen kik uit.

Er raast nu vanalles door het hoofd, te veel om op te noemen. Ik wou alles in orde voor de chemo startte, on mooi Belgisch weertje blijft toch maar de storende kletsnatte factor uithangen om buiten dingen nog af te werken. Maar ook mijn 2 handen schieten tekort. Beschouw het maar als een soort nestdrang zoals een toekomstige mama in zich heeft tijdens de zwangerschap.

Het alarm is natuurlijk nog niet van dringende mate, waarmee ik bedoel dat ze de eerste 3 maand - normaalgezien toch - niet gaan starten met een behandeling. Ik ga dus zeker en vast alles plannen wat me financieel en fysiek nog ter machte ligt om nog zoveel mogelijk samen te kunnen doen met Kyran.

Het grote vraagteken is namelijk welke behandeling... De zware chemo's die voorbij zijn hadden nl. hun tol geëist. Niet enkel de vermoeidheid en chemobrein hield ik eraan over, maar ook een allergie aan de chemo die hielp en de kanker klein kreeg, al was het maar voor even... Wat er nu zal gebeuren is dus een vraagteken. Ja, er is mss wel nog een andere chemo ( voor deze soort bestaan er nl. heel weinig ) maar zal die dan aanpakken, that's the big question... Ik besef dat het mij nu toch iets minder moed geeft de strijd nog es, voor de derde keer nu, aan te gaan. Want na het eerste herval wist ik dat de chemo zijn werk zou doen en was het vertrouwen ook veel groter. Ook aan de eenzaamheid die gepaard gaat met de chemobehandelingen mag ik niet denken. De ergste hel die er is vind ik persoonlijk. Het thuis zitten, alleen, met enkel de poezen en de TV als gezelschap... Een klein jaar gaat eraan verloren, zomaar voorbij. De hel. En die staat me nu voor de 3e keer op 3 jaar tijd te wachten... Damned, klote!!!

Ik ben dus heel blij dat ik - na zo hard twijfelen uit schrik voor commentaar - de beslissing nam voor een week naar de Ardennen te trekken met de zoon. Superblij dat ik naar mezelf heb geluisterd, en raad van goede vrienden die me zeiden : "doen, leven doe je nu, vandaag... " O zo blij dat we dat kleine weekje ook weer op zak hebben.

De traantjes zitten me momenteel in de ogen, maar durf ze niet te laten rollen, zelfs al speelt Kyran op zijn kamertje, net aangepast aan een stoere zevenjarige, met zijn flipperkast.

Morgen vind ik mezelf en de moed wss wel weer terug... En anders overmorgen wel, of de dag daarna. Maar vandaag even niet, eventjes ben ik hem kwijt mijne vriend den doorzetter. Hangt mss ergens op cafe nu met een stuk in z'n kraag dat ie er weer continue zal moeten staan... ;)

We willen nog zoveel, mijn kleine man en ik. We zijn verliefd op de Ardennen, twee "rooiers" zoals mijn maatje zaliger zou zeggen, die zo graag op stap gaan. Nu hij eindelijk groot genoeg is, ben ik maar een halve mama meer van wat ik toen was. We hoopten in de paasvakantie nog es terug te kunnen gaan, om met wat droger weer es de "aap uit te gaan hangen" en de Adventureparcours te gaan uittesten, ook de chocoladefabriek staat nog op de planning en gaan zwemmen in de Ourthe... Nu word alles weer een onzekerheid. ( Dikwijls gepaard met hier en daar een verwijt uit onwetendheid )                                   Geen vastheid meer voor even, wat zo'n deugd heeft gedaan, geen vaste planning, geen vaste afspraken... Twijfel, vraagteken en misschien komen terug uit hun diepe, korte slaap.

Moest het even kwijt, ben het even kwijt ook... Morgen een nieuwe dag, de nacht brengt mss wat raad. Het optimisme heeft vandaag mss efkes verlof, maar da's enkel om energie op te doen voor de komende periode... ;)




14:40 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |