03-07-13

Zomervakantie begonnen...

Hij is gestart, de langverlangde vakantie voor Kyran en mij, de eerste in 3 jaar waar we effectief samen kunnen genieten van uitstapjes zonder teveel in te leveren door fysieke problemen of vermoeidheidsklachten. Die zijn niet weg, maar zijn veel minder en laten meer toe nu. Eindelijk!!!

Vandaag nochtans wel wat afgemat na een zalige en leuke 3-daagse uitstap naar Verviers. Vorig jaar 2 musea gedaan en onverwachts een koers meegemaakt , dit jaar weer 2 andere musea gaan bekijken en weer nieuwe plaatsjes ontdekt om van te genieten. We hebben ons beide echt geamuseerd, en Kyran had het geluk dat er toevallig kermis was !!! Ook de solden begonnen net, en ons held kocht zich een piraten T-shirt, met - ja, hoor, bijhorende ooglap !!! Ook kon ie een T-shirt met Dino en bijhorende flikkerlichtjes op de kop tikken en mama de rekening voorschotelen, hahaha ! Voor herhaling vatbaar dus, als het ons nog is toegestaan...

Bij het - nogal laat - thuiskomen de mails gecontroleerd, en er eentje gelezen van onze Killroy - die op mijn aanvraag de merker die vorige week onvoorzien werd genomen - had doorgestuurd. Hij zit nog steeds neutraal ( onder de 35 ) maar is weer gestegen. Van 10 naar 12, erna naar 14 op 16 mei, nu - nog geen 2 maand later - naar 20. 't Is dus wss wel weer wakker, en in opmars...

Minder goed nieuws dus, maar aan de andere kant ben ik wel gewaarschuwd... Er kunnen heel veel zaken nu geregeld worden alvorens hij door het dak gaat, en zo verlies ik minder tijd. Doordat ik wat "te gezond" was, begin ik ook weer vanalles uit te stellen, af te stellen en op mijn centen te gaan zitten... "want zie dat ik te lang "gezond" bleef ( de woorden van de voorzitter van de sociale dienst "is die nu nog niet dood " hangen er nog wel in!!! ) en er te weinig reserve zou zijn bij medisch pensioen en zo "...

Een gewaarschuwd vrouw is er 4 waard : dus genieten van die vakantie is de boodschap, en de reserve moet wel, maar moet gematigd blijven. Ik heb nogal de neiging teveel te luisteren naar anderen die panikeren in mijn plaats en mij op die manier ongerust maken, terwijl dat helemaal niet nodig is. Deze vakantie MET Kyran MOETEN we pakken, nu ik op de been ben...

Nu is het afwachten, op wat komt. Volgende afspraak ergens in augustus ( datum weer vergeten ) en kijken wat het geeft. Proberen focussen op de vakantie : wat daguitstapjes plannen volgens budget en feeling, Kyrans verjaardagsfeestje op poten zetten tegen 24 juli... En mss nog es in de mate van het mogelijke naar een B&B. ( Met vier in bed maakt da manneke zijne kop zot, en doet mama ook wel kwijlen! ;) ) We deden dat eerder al es, maar daar heeft hij geen herinneringen meer van, dus zou wel leuk zijn mochten we dat ook nog es kunnen doen. Maar we zien wel. Onze eigen tuin is ook leuk, maar die loopt niet weg, de mogelijkheid uitstapjes te doen kan wegvallen, dus...

Een stapje met de keer en het lukt dan wel weer!!!



16:15 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-13

Voor Kyran...

I'm not the perfect mom,

I'm affraid I'll never be...

I've made a lot of mistakes,

and there are more to come.

I doubt a lot of decisions,

and sometimes make the wrong ones...



I'm not a perfect mom,

I'm sure I'll never be...

But one thing I AM sure of,

And that's the everlasting love

for you 

my son!!! ♥

11:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-13

Een - heel erg nodige - boost...

Na een week - mss iets meer - van heel wat pijn en tegenslagen een boost. Gisteren was een heel pijnlijke en triestige dag. 's Morgens een begrafenis, van een heel lieve nicht van mij, Heidi, die plots amper een week na haar 40e verjaardag thuis stierf, en bij het thuiskomen een pracht van een poes moeten afstaan aan de poezenhemel... Onze Tijger, die pas 2 jaar bij ons was, lag aan de overkant van de weg... Onze vriend, onze brombeer, ons specialleke... Stil en onbeweeglijk langs de kant van de weg... Tranen met tuiten huilde ik, de wangen nog niet droog van de gebeurtenis net ervoor.

Maar :

Na de prachtige en pakkende begrafenis liep ik 2 chiroleidsters van mij tegen het lijf. ( Lijdsters toen in die tijd... ) Ze hadden gehoord dat ik er was, en eentje van hen kwam me zoeken. Het was - voor zo'n triestige dag - een heerlijk terugzien!!! Dank je wel, hiervoor, Heidi, ik ben ervan overtuigd dat jij daar een beetje voor tussenzit!!! ;)

De laatste weken wogen zwaar door, de laatste dagen deden me aan mezelf twijfelen en ik zag even de zon niet maar, al was het meer dan 25 graden buiten. Die in mijn hart was even zoek.

En net als het echt niet meer is te dragen, gebeurd zoiets. De woorden die ze tegen me hebben gesproken, de herinneringen die ze hebben opgehaald, en hoe ze vertelden wat voor hen achterliet... Dat gaf me een boost niet te omschrijven. Dank je wel, hiervoor, dank je wel dat ik woorden, die je meestal pas te horen krijgt op je eigen begrafenis mocht horen terwijl m'n hartje nog klopt. Dit is een onbetalbaar kado, en dan nog te krijgen op een moment waar je net op het punt staat op te geven, te breken, en alles te laten gaan...

Dit een een kado van onschatbare waarde, die weinigen is gegund te beleven voor het " te laat" is!!! Dit ga ik koesteren, warm houden en proberen bij te houden in dat schamele geheugen van me, al heb ik zo het idee dat mijn hart dit wel zal opslaan als mijn geheugen het vertikt.

Mijn hart was dat moment gebroken, gestoken, en in stukjes aan het brokkelen. Wel, voor mij was dit - al was het (te ) kort - gesprek, sterker dan cement. Het bouwde in die luttele tijd met die zalige woorden diect een stutting en startte het herstel...

Het zorgde voor een boost die me een diepe nachtrust bezorgde, een morgen zonder zware benen en zelfs weinig ochtendhumeur. Ik vond gisteren mijn verloren zon terug... Ik zou het willen uitschreeuwen : DANK JE WEL !!!! Dat ik dit mocht horen, terwijl dit nog kon, mocht ervaren terwijl dat nog kon, te beleven met hart en ziel terwijl ik er nog ben!!!!

Dank je wel, voor deze o zo dringend nodige boost... Dank je wel, dank je wel, dank je wel!!!!

Ik kan het zingen, ik kan het roepen...

Daarnet startte ik een soort boek, erna nam ik mijn nieuwe tetro bikini - die niet gans mijn litteken wegsteekt!!! - , haalde ik mijn favoriete kleedje uit de kast en draaide dotjes in mijn - resterende - haartjes met radio 2 op de achtergrond. Ik kan zingen, dansen, springen als een clowntje uit pure vreugde.

Na regen komt zonneschijn, en of!!!

Dank je wel, aan degenen die me de laatste dagen zo hebben gekwetst, pijn gedaan en vernederd. Dank je wel aan de tegenslagen van de laatste weken. Zonder jullie had ik dit overweldigende allesoverheersende vreugdegevoel niet gehad, de tranen zorgden voor een diepe slaap, de leugens voor het weer opmerken van de waarheid, het kleinmaken voor het besef dat het helemaal niet zo is.

De woorden van die 2 schatten van leidsters, die me niet waren vergeten, brachten me herinneringen aan anderen die hetzelfde deden in het verleden, en hadden net het omgekeerde effect van alles wat net was gebeurd : Het werd een opeenstapeling van goede herinneringen, eerder uitgesproken mooie woorden en belevenissen en zorgde voor een plotste ommekeer van 180 graden in gevoel.

De tranen van die dag en de slaap van deze nacht liet hun betekenis druppelsgewijs doordringen...

Van pijn naar vreugde, van verdriet naar een mooie lach, van het nietig gevoel naar "waw, dat was en ben ik"... Van klein naar weer "groot" ( voor mijne meter 60 toch )


DANK JE WEL              DANK JE WEL              DANK JE WEL




11:51 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |