24-04-13

Lang geleden...

Er is nu een tijdje overgegaan dat ik nog weer heb geblogd... Het lukte me niet meer, het hoofd ( of brein ) wou niet mee.

Ook de reis waar we zo lang naar hebben verlangd, viel zowat grotendeels in het sop, waar ik nu niet echt veel ga over uitbreiden, aangezien de negatieve ervaringen nog steeds wat de bovenhand hebben en ik een - grotendeels - gegeven paard niet in de bek wil kijken. Na 5 uur vliegen - tussen wenende en tierende kids - hebben we wel de zon gehad, al hebben we die - in mijn opinie - duur betaald. Ook de ervaring niet elke dag te moeten koken is wel leuk, maar dan ben je ook getimed, iets waar ik in vakantie niet achter sta. Weekends en vakanties in ons gezin kennen geen klokken, "moeten" of dergelijke meer... :) Aangezien bij de terugreis dezelfde families ons vergezelden naar huis, was te heenvlucht even "gezellig en rustig " als bij het doorgaan, dus bij het thuiskomen waren de batterijen nog platter dan voorheen, al voelde ik de aangroei van de D- vitamientjes fysiek toch wel, zenne!!!

Voor de reis kroop alle tijd en energie in het aaneenrijgen van de losse knoopjes om het voogdijschap van Kyran in orde, op papier en gewettigd te krijgen. Intussen is ook dat weer een zorg minder. Tussendoor wat organisatie voor het vertrekken op reis en de cursussen calligrafie en aquarell die nog doorliepen. De blog moest het dus eventjes bekopen, mijn excuses hiervoor!

De voorbereidingen van de 1e Communie van Kyran vergen nu ook mijn " volle verstand " ( van nog een - verslapt - slablaadje groot ) en veel kan daar dus ook niet bij. En zoals iedereen wel weet draagt elk huisje zijn kruisje, en dat is bij ons niet anders en ook dat weegt wat door. De ene dag kan je daar veel beter mee om dan de andere. Voeg daar nog wat regelmaat aan slapeloze nachten bij, en dan snappen meesten ook wel meteen hoe het komt dat het hier eventjes stil is gebleven.

Ons leventje kabbelt nu dus weer verder,met hier en daar wat storm op zee, afgewisseld met vallen van de wind en nu en dan toch es weer wat golven, de ene dag wat grotere dan de andere...

Onze Kyran stelt het super en is een echte grote jongen aan het worden, zowel letterlijk als figuurlijk. Hij is gegroeid als kool, en soms komen er zinnen uit dat jongetje zijn mond om u tegen te zeggen!!! We praten nu ook veel, hij lijkt het stilletjesaan wat te verwerken binnenin. Ikzelf probeer het evenwicht telkens opnieuw terug te vinden op verschillende vlakken.

Sparen moet, maar met mate en dat moet ik nog onder de knie krijgen. Met het oog op wat nog kan komen ( medisch, financieel en andere vlakken ) zou ik elke euro opzij willen zetten en dan moet ik mezelf eraan herinneren dat er nog moet worden geleefd. Niet enkel voor Kyran, maar ook voor mezelf. Voor degenen die niet echt weten waar ik op doel even een voorbeeldje... Onlangs stond een ligzetel in reclame, en ging ik gaan kijken, aangezien ik er al 2 jaar zonder zit. Ik zag een goedkopere staan, en kocht uiteindelijk die met het idee dat het toch weer 25 euro minder uitgegeven was. Op weg naar huis begon ik alweer te "kauwen" : had ik niet beter nog wat gewacht... had ik niet beter nog ergens anders naar prijzen gaan zien, of op 2e hands gekeken... Dat bedoel ik dus!!!

Een ander voorbeeld : Onze buurvrouw zei dat het het moment was om even in de C&A binnen te wippen voor de midsales, dat het heel interessant was voor de kids. Het ene moment had ik zoiets "oja, maar we hebben alles wat we nodig hebben" Even Kyrans kast gecheckt en gezien waar hij nog iets kon van gebruiken en dat viel best wel mee ondanks het legen van 4/5 van zijn kast na de groeispurt. In een verloren moment wandelde ik toch es binnen - recht naar de kinderafdeling dus ( elke mama kent dat gevoel ) en nam ik toch zo'n paar dingen mee voor Kyran. Wat T-shirts, een lange lichte broek, en een "debardeurke" waar ie zo zot van is. Ik piepte even bij de zomerpyama's van de volwassenen, aangezien die van mij zo ongeveer old-timerkes zijn geworden. Initieel had ik de T-shirts met lange mouw teruggehangen omdat ik die niet dringend vond ( 2 voor 8 euro ) en ik nam een leuke streepjespyama mee voor de zomer. Tot ik op weg naar de kassa weer langs de kids passeerde, en besloot mijn pyama ( van 12,5 eurookes ) terug te hangen om toch de T-shirts voor Kyran mee te nemen...

Het financieel evenwicht vinden van wat kan en mag, en wat niet, ligt voor mij moeilijk...maar we raken er uiteindelijk wel aan uit, of dan maar niet! ;)

Een opmerking van een of andere instantie en van anderen - welke en wie zal ik wijselijk achterwege laten, al zou ik het in koeien van letters willen zetten - blijft namelijk in het hoofd hangen :

- Op het goede nieuws van het Wonderfonds hebben mensen - die het veel breder hebben dan Kyran en mezelf - gereageerd "Leuk zeg, op reis gaan op andermans kosten, zou dat ook wel willen!!!! "

- Bij een aanvraag voor tussenkomst bij een instantie werd door de "grote baas", die net een toekenning had gedaan aan een - waals - dossier 1000 euro te schenken om zijn slangen te kunnen behouden volgende opmerkingen gegeven : " Die is toch al ziek sinds 2010 en zou toch doodgaan, hoe lang gaat dat nog duren??? " Maar daar bleef het niet bij.  " Waarom gaat ze dan op reis als ze geen centen heeft??? " EN " Tja, die kleine moet dan maar zijn 1e Communie niet doen en ze moet maar geen feest geven, hé!!!"   

Lieve lezerkes, dit zijn woorden van een baas van een SOCIALE dienst!!!! Aub, de nieuwe mentaliteit van onze wereld. En ik heb aan de lijve ondervonden dat hij niet de enige is met zo'n reacties!!! Zolang je als patient in het ziekenhuis ligt en chemo krijgt, ben je in veel ogen patient. Eens de chemo stopt, is alle belangstelling verdwenen... want je leeft nog, hé!!! ;) Heel veel mensen denken dus zoals hij. En soms kan je het gewoon van de gezichten aflezen...

Ik durfde dus zelfs niet te bloggen over mijn ligzetelke van een kleine 60 euro, noch het op FB te zetten door deze opmerkingen. Tot ik ergens een spreuk las. Ben ze vergeten, maar het kwam erop neer dat JIJ moest leven, en NIET geleefd WORDEN. Het deed me dan ook beseffen dat het bloggen juist hielp om alles te verwerken, en het andere mensen ook helpt naar ik heb gelezen, dus dat ik de koe bij de horens moets vatten en niet geleefd worden, ook niet door mensen die - ocharme - niet verder kunnen kijken dan hunne neus lang is en het verkeerde beroep hebben gekozen volgens hun karakter.

Ook het werkbezoekje gisteren deed een duit in het zakje :

Dat bezoekje had ik erg lang uitgesteld, uit schrik voor het besef en de klap dat ik mijn functie daar echt voorgoed kwijt ben en omwille van nog andere redenen.  Toch trok ik na veel wijfelen toch maar de stoute schoenen aan gisteren en reed richting mijn vroegere postje bij DOVO. Bleek goed mee te vallen, tja, na alle slapeloze nachten blijkbaar al genoeg tijd gehad om innerlijk - grotendeels - het afscheid te verwerken. Hier en daar hoorde ik vallen dat ik ook stille lezertjes heb van mijn blog, en ook dat deed me deugd en bracht me weer tot besef van andere zaken die nodig waren om mezelf met de voetjes op de grond en objectief genoeg te houden. In verdwaalde momenten durf ik me vergeten voelen, en het was leuk te ervaren dat dit helemaal niet zo was. Jammer dat een mens zoiets niet kan ruiken, natuurlijk, en dat je later dan hoort en merkt hoe of wat, en niet tijdens de moeilijkste en eenzaamste momenten... ;) Maar toch, het gaf me een opkikkertje en mijn schrik om tot daar te gaan was dus - tamelijk, niet totaal - ongegrond... Je weet ook meteen voor wie je nog iets betekende en wie niet... ;) Dus al bij al geen slechte keuze geweest es mijn koppeke daar te tonen, en weer een stap die gezet is...

Bij deze dus een lange ( heb iets goed te maken, hé! ) blog, beste lezertjes. Weer iets dat me van het hart is, en niet kan blijven verder kankeren in mijn lijf!!! :)  :)  :)

CARPE DIEM!!!!!!!!!!!!!!   ( al is het de laatste tijd eigenlijk meer Crape Noctem bij mij, haha )

08:53 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-03-13

Afscheid...Alweer...

Het vertrek op reis wordt overschaduwt door een afscheid van een lieve, maar ferme madam...

21 maart overleed ons Michke, een lotgenootje die 4 jaar hard tegen hard heeft gevochten tegen de smerige kankerduivel. Sinds ik het nieuws vernam, loop ik een beetje te dolen, ik kan er niet bij... Dat zo'n mooie mensen, waarbij de zon in hun ogen scheen, zomaar weggeplukt worden. Weggeplukt van bij hun geliefde, van tussen hun warme nestje, van tussen hun vriendenkring,...  Dit terwijl de gevangenissen overvol zitten met veel karakters die het gewoon zouden verdienen op deze manier te gaan. Ik kan er niet bij, alweer een lieve lotgenote, met zo'n warm en groot hart, voorgoed vertrokken.

Zaterdag wordt ze door haar ventje, haar kinderen en vele vrienden begeleid naar haar laatste rustplaats. Dit terwijl Kyran en ik reeds zijn vertrokken naar onze reis die we samen kunnen doen dankzij het Wonderfonds. Het gevoel is dus heel dubbel. Ik had er zo graag bij willen zijn, na haar - meer dan eens - warm onthaal bij haar thuis... Diep vanbinnen wist ik dat het bezoekje in het ziekenhuis het laatste zou zijn, dat het een afscheid was, zij wist dat ook, al deden we beiden alsof we elkaar snel terug zouden zien. Mijn hoop nog eens tot bij haar te kunnen gaan was vals blijkt nu. Michke, ik ga je missen. Ookal konden we elkaars deur niet plat lopen, vanwege de vele wegen die ertussen lagen, we waren verbonden aan elkaar, door wat we samen doormaakten, door de eeuwige zon in onze harten, het begrijpen zonder woorden... We leefden in dezelfde wereld : die van hoop, verlangen, genieten en doorgaan!

We grapten nog in het ziekenhuis, we zouden nog samen zwemmen bij je thuis, naar de diertjes komen kijken, het was al even geleden... Maar de dag dat Kyran en ik fier pronkten in de Libelle, liet jij de strijd los, je kon niet meer vechten, je mocht niet meer vechten, je had alles gegeven wat je kon en meer... Een zware klap die middag te lezen dat je was gegaan, voorgoed... Maar je krijgt nu je rust, je welverdiende verlossing van alle pijn en zorgen. het ga je goed, Michke! En hou een plaatsje vrij dicht in je buurt, zodat we later kunnen bijkletsen tot we erbij omvallen, hé!!!!

We vertrekken morgen, richting Gran Canaria, richting de zon, maar we nemen je mee, in ons hart, lieve Mich!!!! Bij het zien van de zon, zullen we weten dat jij daar veel hebt mee te maken, een deel van haar stralen zijn zeker en vast die van jou!!!!

Ik draag je in mijn hart, voor altijd, zonder enige twijfel!

Lieve Mich,

Ik zal leven alsof het mijn laatste dag is, Michke, alsof niemand me kan zien, Ter ere van jou, zingen alsof niemand me kan horen, en proberen liefhebben al ben ik gekwetst. Ik zal leven, Michke, alsof ik in de zevende hemel ben, en daarbij de gedachte aan jou in leven houden, samen met de rest die zo van je houden!!!! Respect, lieve, ferme madam!!!! Rust zacht... ♥


09:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-03-13

Hij is er!!!

Straks ga ik de Libelle halen, hij is er!!! Onze shoot samen, eindelijk samen op papier op een deftige manier!!! Het fantastisch Libelle - Team zorgde ervoor dat Kyran een prachtige herinnering heeft voor later, waarbij ze maar half beseffen hoe gelukkig ze me hiermee maken. DANK JE WEL, Libelle-team!!! Een dikke merci voor de ontvangst, de begeleiding, make-up, hairdo, styling... En vooral het prachtige resultaat!!! Een memoire voor eeuwig waar Kyran naar kan terugblikken elke dag van zijn leven! Ik kan het niet onder woorden brengen wat me dit doet, zo blij als een kind die ne grote lolly krijgt... Nog een dikke pluim om mij - die liever zelf foto's neemt en gaat lopen vanaf ze een fototoestel ziet - op een deftige manier op papier te krijgen. Dikke merci!!!

Het zorgde niet alleen voor een leuke herinnering, maar voor een boost waarbij ik mezelf weer kan zien als "mooi", iets wat ik sinds 2010 eigenlijk een beetje was verloren... Niet alleen ik, maar ok mijn kledingstijl kreeg een boost dankzij de styliste. Sindsdien probeer ik ook af en toe es wat make-up te gebruiken, dankzij de magnifieke kunstenaar die me "schilderde" en me zei "kijk nu es hoe'n mooie dame daar nu zit, niet schrikken, hé!!! " Ook aan hem een dikke dank je wel!!!

Nu het artikel uit is, vond ik ook een prachtig mens terug uit mijn jonge jeugd, waar ik zoveel heb van geleerd, door het zorgen voor haar kindjes en daarvoor in te wonen. Door haar besefte ik dat een gezin kan samenhangen, gelukkig zijn, dat slaan, roepen en tieren geen doorsnee is in het gezinsleven, waardoor ik het aandurfde een kind op te voeden. Had ik hen niet gekend, had dat besef misschien nooit gekomen. Toen ik gisteren het artikel postte, kwam 's avonds een mailtje binnen. ik kon mijn geluk niet op!!! Door omstandigheden lukte het ons niet mekaar terug te vinden, en het artikel zorgde ervoor dat dit nu wel gebeurde! Dank je wel, Libelle, om me dit terug te geven, dank je wel, Detje, om me terug te vinden!!!!

Het slechte weer en de aanslepende vermoeidheid steken zo tegen, dat dit voor mij - alweer - een - heel nodige - boost gaf, er is nog zoveel te doen, en ik was weer even de weg kwijt : de grijze wolken en regen doen je soms verdwalen, niet??? Nu kwam er weer wat licht door, en kunnen we er weer even tegenaan! Na het ontvangen van het artikel ging ik es voor de spiegel staan, die me al even niet meer had gezien, en zag ik niet meer wie ik tot nu toe had gezien, maar blinkende oogjes, een happy face, die 't verdiend om ook af en toe es mooi te zijn!!! ;)

Ik gaf mezelf een preek dat ik de mooie woorden van de "schminkman" ( zoals Kyran hem noemde ) moest onthouden, en herhalen tot ze in m'n luttele brein staan gebrand. Binnenkort, nog zo'n 8 nachtjes overbruggen, vertrekken we naar Gran Canaria, naar de ZON!!! Ik kan niet wachten, ik snak ernaar, zoals zovelen momenteel. Maar wat voor mij eerst zo'n "berg" leek - alleen vertrekken met Kyran - lijkt nu broodnodig om mijn batterijen op te laden, en er weer tegenaan te gaan als we terug zijn. De foto's die ons de zomer doen voelen, zullen in Gran Canaria een vervolg krijgen. Ik beloofde mezelf wat meer moeite te doen om ook es op zo'n plaatje te plakken ipv te gaan lopen. Voor Kyran, voor later... voor zijn herinneringen, dat hij ze niet verliest, nooit verliest. Dat hij altijd zal weten hoe graag zijn mama hem zag, en hoeveel leuke momenten we deelden, hoeveel we samen deden en genoten. Gene paniek, ik ben van plan dat nog heel lang te doen, al ligt dit niet meer in mijn handen, toch niet helemaal, hé, maar wat ik in handen heb, ga ik niet zomaar loslaten, zenne!!! Gene schrik! :)

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we de statistieken omver gaan blazen, en dat Kyran zijn mirakeltje verdiend en nog wat jaartjes zijn mama mag houden!!! We blijven genieten - allee, proberen dat toch in de mate van het mogelijke - van elke seconde die ons is gegund, en gaan dat binnen zo'n 9 dagen dubbel en dik doen in de zon en de zwembaden, se!!! ;)

Carpe Diem!!!

 

Mama-moment Veerle.jpg




09:22 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |