06-01-13

2013 kwam op kousevoeten stilletjes aan...

Ondertussen reeds 6 dagen in het nieuwe jaar binnengewandeld... Nog steeds aan het bekomen van de onverwacht drukke dagen. 2013 kwam op kousevoeten, om dan botten aan te trekken en er ferm een stamp op te geven! Wat ik verwachtte : saaie dagen, stil en koud werden drukke dagen vol plezier en genot. dankzij vrienden die ons in hun thuis verwelkomden met open armen.

Kerstavond zag ik tegenop, zag het niet zitten de lange afstand naar familie op 1 dag heen en weer te gaan. En ik wou per se nog bij Tanteke en m'n dooppeter langs op Kerst. Onze Sanne zorgde ervoor dat die zorg werd weggeveegd : zo'n 3 nachten mochten we bij haar en Ivo logeren. Niet alleen zalig voor mij, maar ook een feest voor Kyran die Ivo direct in beslag nam. Het was super om de kleine rakker te zien genieten van de aandacht van Ivo! Binnen het uur waren die 2 de dikste maatjes, op die manier was het dan natuurlijk ook voor mij genieten. Ipv "mama" hoorden we enkel nog "Ivooooooooooooooo...." :) :) :) Ook Tanteke en Peter supercontent met het onverwachte bezoekje. Het feit dat er ook poesjes rondfladderden en mooie vissen in huis stonden maakte dat ik me heel op m'n gemak voelde en mijn poesjes minder miste. Dank je wel, Sanne en Ivo voor het leuke logement!

Amper thuis, een dagje maar, kon ik de was en de plas nog net gedaan krijgen om te vertrekken met Nousje naar Rijsel. Een voucher die ik dacht kwijt te spelen omdat ie bijna was verlopen, bezorgde Nous en mezelf een zalig - en droog!!! - weekendje in Lille- Lomme. Amper een klein halfuurtje van Ieper, en dat in een hotel op een kleine paar 100 meter van een Carrefour Planet en een Ikea!!! Het bleef dus niet bij een bezoekje aan de gezellige kerstmarkt en winkelstraatjes van Rijsel, dat hoef ik niemand uit te leggen, hé! :) We genoten met volle teugen van een uitstapje samen sinds lange tijd, en zonder kids, beiden niet meer gewoon aan zoiets. Onze Kyran kon eens op logement bij Ann en Johan met een leukere reden dan anders. Ook een dikke merci aan Ann en haar gastvrije gezin om ons hierin ook te steunen en te helpen!!! Voor mij alvast voor herhaling vatbaar, aangezien het zo dicht bij de deur is, dichter dan enig andere grote Carrefour en het stadje o zo mooi is dat het weekendje zelfs nog tekort bleek. In de toekomst wil er zeker nog Rijsels mooie gebouwen, gezellige straatjes en mooie musea gaan bewonderen. Voor deze laatste wou de fysiek al niet echt meer mee, het bekken en de benen gaven al wat last, dus moest ik forfait geven het Musée Des Beaux-Arts te gaan bekijken. Maar dat wordt nu dus toegevoegd aan de bucket-list! :)

Aan gezelligheid dus geen gebrek, tegen alle verwachtingen in. Ook Oudejaar moesten we niet alleen vieren : Meter Nous nam ons erbij en zorgde zelfs voor een bedje, een lekkere gourmet en zaaaaaaaaaaaalig zelfgebakken dessert waar ik niet kon afblijven. Ook een kadootje lag voor ons onder de prachtige kerstboom. Iedereen genoot van het lekkere eten, en vooral de gezelligheid in het warme gezin. Dikke merci, meter Nous!!! We hoefden niet alleen te vieren en het was supergezellig en heerlijk genieten! Plus : nu heb ik weer een excuus om naar Ikea te gaan! :)

Zo mag het elk jaar zijn wat mij betreft... Hint hint, hihihi!

Dank je wel aan iedereen die ervoor zorgde dat het een superleuke vakantie werd voor Kyran en mezelf, eentje om nooit te vergeten!!!!

Nog een kleine nota : Er kwamen kaartjes van alle kanten, en ik slaagde er niet in om iedereen er eentje terug te zenden. Deels door het op zwier gaan, de bijhorende vermoeidheid en concentratieproblemen daardoor en ook gebrek aan adressen van velen die het nalieten die op de achterzijde van de enveloppe te zetten...

Maar via deze weg toch voor iedereen op ons levenspad een heel gelukkig, GEZOND 2013 vol gezelligheid, plezier en fantastische belevenissen!!! Véke en Kyran xxx

13:16 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-12-12

My wish...

My wish...
If I may,
I would ask for one wish,
Just one,
It would be for someone close,
as close as one can be,
For that someone to keep his mom,
as long as possible,
at his side.
To love him,
guide and stand beside him,
as long as needed.
Nothing more,
Nothing less...
Just that,
that would be my wish...

15:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-12

Bijna Kerst...

Voor ik het vergeet : aangezien ik veranderd ben van provider, en er niet in slaag mijn login aan te passen, zou het kunnen dat ik plots niet meer op mijn eigen blog raak. Bij deze de vraag voor wie de blog volgt een mailtje te zenden naar veerle.de.muynck@telenet.be zodat ik jullie kan updaten mocht ik op een andere blogsite verder zou moeten bloggen...Belangrijk dus. Als je verder wil volgen, graag dus asap een mailtje, want naar de toekomst toe zal de blog zowieso ook privé worden, zodat ik zelf ken bepalen wie kan volgen en wie niet... Verwittigen is dus de boodschap!!!


Bij deze is dat ook weer gezegd... Ondertussen zijn we alweer een maand voorbij na de laatste chemo, en zit er zelfs alweer een zakje bloedplaatjes en een controlescan op. Die was clean, maar dezelfde dag mocht ik me tegoed doen aan 2 zakken bloed, want mijn bloedwaarden waren niet echt oké... Het voelde wel raar aan toen Killroy me kwam zeggen dat de scan clean was, normaal zou ik een gat in de lucht moeten springen. Dat moment deed ik dat niet. Deze keer vroeg me af wat het nut wasdat nog te weten, aangezien men daar beweert dat ik binnen de 6 maand - waarvan er reeds 1 voorbij is - zou hervallen??? Al hoop ik natuurlijk dat ik die prognose kan dwarsbomen, ergens zit er zo'n klein stemmetje in mij dat niet altijd zwijgt en me doet denken aan "what if...???" 


Ik weet niet wat het saaie regenweer met jullie doet, maar ik wordt er zelf met momenten somber van. De feestdagen zijn sinds de dood van mijn grootmoeder en tevens doopmeter nooit meer dezelfde geweest voor mij, en zelfs een "must", "morele verplichting" en commerciële last... Wel hou ik van de gezellige sfeer errond in de straten en op de verschillende kerstmarktjes, de lichtjes, versiering... Maar daar houdt het ook mee op. Ben ook een boogschutter, dus ik heb de zon echt hard nodig, hou niet van de donkere, sombere regendagen. Ookal ben ik blij voor de vakantie, zodat Kyran en ik met volle teugen weer kunnen genieten, ik kan niet wachten tot de kerst voorbij is, dan even rust, en dan verlangen dat ook het nieuwe jaar is ingeluid en we daar dan ook weer vanaf zijn. Elk zijn visie hierover, natuurlijk... Maar op't moment heb ik het - waarschijnlijk hoofdzakelijk o.a. dankzij het weer en de festiviteiten - emotioneel heel zwaar. Ook de 6 chemo's die vooral aanslepende vermoeidheid achterlaten zullen hun effect op mijn mentale toestand wel niet missen... Nog maar es vragen om die FF-knop, misschien? Dat we wat kunnen doorspoelen naar beter weer, betere dagen, ... ???

Het lijkt me wat te druk, ik verlies mijn hoofd af en toe en weet daar niet echt weg mee. Het stoten op onbegrip hierover maakt het aanvaarden ook niet makkelijker, integendeel. Al weet ik dat het van voorbijgaande aard is, blijft het moeilijk het kopje hoog te houden. Op de radio hoor je niks anders meer dan kerstmuziek die alles verkondigd wat ik in mijn leven mis, dus veel goed doet dat ook niet echt. Zalige muziek als je in een grote bende en gezellige sfeer zit en je er thuis voelt, vele minder als je je vanbinnen leeg en alleen voelt en je je nergens meer thuis voelt... Ook de aanslepende vermoeidheid werkt me op de zenuwen. Het maakt je afhankelijk, iets wat ik nooit was, en jammergenoeg nu doormoet, tegen heug en meug... Met wat geduld zal ook dat wel beteren, maar vroeg of laat keert het terug, en dat besef steekt wel.

Afhankelijk zijn van anderen maakt je klein en je voelt je nutteloos, ookal weet je zelf dat dit niet zo is, op momenten vergeet je dat ook. En van vergeten gesproken, nog zo'n chemo-duiveltje. Ik heb ferm geluk dat een mens gemaakt is met het hoofd vast op zijn lijf, of ik was het mijne ook al kwijt.

Gelukkig zijn er nog wel mooie dingen om naar uit te kijken, en lukt het me af en toe mezelf een schop onder de kont te geven, diep adem te halen en weer door te gaan... In elke bol wol raakt wel es een ferme knoop met wat werk om die eruit te krijgen, zeker??? Je bent dan wel een tijdje bezig de juiste "ontknooptechniek" te zoeken om hem los te krijgen, maar eens de brei af is, is het resultaat toch een mooie beloning! We zullen dan maar nog even doorbijten en verder aan onze knoop gaan prutsen met de hoop op een mooi en aanvaardbaar resultaat...


 

11:28 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |