20-12-12

Voetjespelen

Donderdag 13 december... Uiteindelijk beslist toch maar even te bellen naar de dagkliniek, aangezien de petechien 's avonds heel erg zijn, maar tegen de morgen bijna zijn verdwenen en toch telkens opnieuw terugkomen... Het zou liggen aan de hemofilie in combinatie met de chemo. Want als de bloedplaatjes op 30000 staan worden er normaal geen gegeven. Nu dus wel.

Valiesje maken met notebook, brei en agenda, zo hoef ik geen zakken te sleuren. Opvang voorzien voor Kyran : check. Hij is - alweer - van harte welkom in het gezin van Ann en Johan. De grootste zorg weer opgelost. Ik beloof hem op te pikken als ik op tijd uit het ziekenhuis wegkan om hem nog klaar te stomen voor de judo, maar geef voor alle zekerheid nog zijn judogerief en pyjama mee.

Echt wakker lig ik er niet van, uiteindelijk is het geen chemo meer, en "maar" wat "appelmoes"... Mis poes!!! Blijkt dat ook bloedplaatjes, alias "appelmoes" kunnen zorgen voor een allergische reactie... En ja, hoor, ookal is het geen vrijdag de 13e : heb ik het toch wel vlaggen!!! De zak is net leeg als mijn handen wat jeuken. Snappen deed ik het niet echt, want ik dacht dat het lag aan het breien. Wat krabbelen, es likken ( zoals de poezen, lol ) en we breien gewoon verder. Maar ik krijg een benauwd gevoel op de borst en ook mijn pull begint enorme jeuk te veroorzaken tot ik het niet meer kan houden en de pull afgooi. Maar wat is me dat, man! Van onder de oksel tot halverwege de arm allemaal witte blaasjes in een roze veld... Effe buik checken, en ja, hoor, ook daar zijn de blaasjes in opmars. Vlug kousenbroek af, want die begint ook te kriebelen. Mijn kamergenoot is al vlug iemand gaan roepen, want op de bel wordt - alweer - niet gereageerd. Tegen dat verpleging en hoofdverpleger op de kamer komen, zie ik de blaasjes gewoon verderzetten. Mijn billen beginnen te branden. Net dat moment komt ook Killroy op de kamer. Ik zeg al lachend dat ik telkens iets moet uitvinden om hem op mijn kamer te krijgen, maar de hoofdverpleger is er niet gerust in. Al grappend voel ik mijn billen echt heet worden, en zeg hun dat ze ook daar gaan doorkomen. Terwijl iedereen erop staat te kijken breekt ook daar de ene blaas na de ander door.

Op de arm is het een roodroze vlek geworden. Killroy zegt dat het een allergische reactie is en lijkt op netelroos. 2 pilletjes Zyrtec is het verdict, want ik ben gewoon met de auto gekomen, en zou niet meer kunnen rijden met andere medicatie. Al ben ik na het innemen van de pilletjes toch ook wel serieus woezie genoeg en kan ik ophouden met breien omdat de ogen dichtvallen! Mijn kamergenootje die met haar vrolijk gebabbel me de ganse dag heeft wakker gehouden is ondertussen vertrokken. Maar ik kreeg van haar - ondanks ze geen kankerpatiente was- toch wat leuke tips : de titel en auteur van 2 boeken! :) David Khayat is een Frans oncoloog die 2 boeken schreef over voeding en kanker. Heb die dus zorgvuldig genoteerd, en staan al op mijn wenslijstje van de boekenhandel... " Het echte antikankerdieet " en " Het echte antikankerdieet receptenboek" Must haves voor mij. Waarom? Het is gezonde voeding, mijn tumormarker is momnteel stabiel, en dat wil ik zo lang mogelijk houden. EN ik wil de statistieken van eierstokkanker dwarsbomen!!! :) :) :) De voorspelling van herval "binnen de 6 maand " wil ik teniet doen. Als ik ook maar een beetje de richtlijnen toepas, heb ik hier mss de kans toe, baat het niet, schaadt het niet. Er zijn heel veel mensen die wachten om moeder natuur in te schakelen tot het beestje zich in het ganse lijf goed heeft genesteld, en ik ben dat dus niet van plan! Al kan ik niet alles laten, ik eet gewoon te graag, ik ga toch mijn best doen dit zo goed mogelijk toe te passen. Ik kan er zowieso geen kwaad mee doen, integendeel, dus waarom niet??? Het feit dat het om een ervaren oncoloog gaat wil in mijn ogen toch al iets zeggen. Van nature ben ik zowieso een "dare-all" dus Why not??? Maar eerst nog even genieten van de feesten, natuurlijk!!!

De paniekploeg verdwijnt weer, en ik moet even blijven om te zien of het roze leger effectief verdwijnt. Het duurt even, maar terwijl ik tussen slapen en waken hang, verdwijnt het stilletjesaan. Ik wacht nog even af, tot ik me zeker genoeg voel, en pak m'n boeltje samen om te vertrekken.

16u 00 : Even stoppen bij Ann en melden dat ik naar huis kan, maar te beneveld ben om Kyran mee te nemen. Dus toch maar een nachtje uit slapen gaan voor de stoere man, en zo kan mama ook vroeg genoeg bed in, en es de wekker uitschakelen. het word een vroege nacht, en een diepe slaap van zo'n 12u!!!

Allee, dat zit er alweer op, het slaapje heeft een ferme deugd gedaan, nu kunnen we weer even verder. Maandag mogen we dan weer de scan gaan begroeten. :)


08:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-12

10 december

Vandaag zou mijn omaatje zaliger, "Maatje" jarig zijn, en een paar dagen geleden, 6 december mijn "moemoe" die vorig jaar overleed... Ik denk nog alle dagen aan hen. Ze waren mijn grote steun en toeverlaat... Ma heeft Kyran nooit gekend, en dat vind ik o zo jammer... Ze zou zo trots zijn geweest op hem!!! Gelukkige verjaardag, maatje, ik zie je nog steeds even graag!

Katholiek ben ik niet echt meer, een beetje het resultaat van het verleden, maar ik geloof er wel in, mocht mijn tijd er zijn, dat ik terug bij hen terecht kom,en dat ze er ergens nog zijn om een oogje in het zeil te houden...

De kerstperiode was zoveel mooier toen ze nog leefden. Nu zie ik daar tegenop... Je "moet" vanalles, de dagen zijn voor zoveel mensen de eenzaamste en pijnlijkste van het jaar... Op die dagen mis je degenen die er ziet meer zijn het meeste, en erger je je meer dan anders aan hypocrieten en smoelentrekkers... Ik ben steeds blij op 2 januari, dan zit alles erop, is het gesleur van de dagen voorbij en kan je weer lekker genieten van nog een wekje schoolverlof, en dingen samen te doen met de zoon. Daar kijk ik naar uit! Mocht ik 3 wensen mogen doen van 1 of andere fee, zou de 2e een levensknopje zijn : FF, Rewind, play en pauze... :) Al zou ik met 3 wensen alweer niet toekomen!!!

De scan 17 december nadert... En dan 21 januari controle bij de eenheidsgeneesheer van het werk... Het dagen zullen weer meer en meer hun normale gang beginnen gaan en de belevenissen van het lange jaar 2012 lichtjes uitvegen. Tot alles is vervaagd en grotendeels "vergeten". Ik ondervond dat de eerste zaken dat je vergeet de pijnen zijn, de chemosymptomen blijven je meer voor een 3e bij, de ergste onthou je langer dan de wisselende of kleine pijntjes en ongemakken... Maar daar gaan we niet om klagen, hé!

Ik geniet ervan elke dag wat beter te worden, vooruitgang te voelen en te zien, en ook Kyran bloeit terug open. Elke dag laat hij me weten hoe lief ik wel ben, dat ik de liefste mama ben van de ganse wereldbol. Met tekeningen, knuffeltjes, zoenen... Da's pas genieten en gelukkig zijn, zenne! Dat kind terug zien openbloeien als een roosje, zijn opmerkingen "Mama, wij hebben toch een leuk leven, hé" omdat we terug samen kleine dingen kunnen doen... Wat meer zou een mens nog willen, niet??? Eum... 3 wensen van een kabouter of fee??? ;)

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-12

Girl with empty eyes

She smiles like a sun

Makes the jokes of a clown

She dances with the stars in the sky

a beautifull flower can make her day


She loves her son to death

cares for every being on her way

She walks in the clouds

takes a dive in the sky

a little ladybug on her skin makes her smile


Then you look in her eyes,

sad, lonely and empty

2 mirrors of a broken heart...

08:32 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |