31-12-12

My wish...

My wish...
If I may,
I would ask for one wish,
Just one,
It would be for someone close,
as close as one can be,
For that someone to keep his mom,
as long as possible,
at his side.
To love him,
guide and stand beside him,
as long as needed.
Nothing more,
Nothing less...
Just that,
that would be my wish...

15:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-12

Bijna Kerst...

Voor ik het vergeet : aangezien ik veranderd ben van provider, en er niet in slaag mijn login aan te passen, zou het kunnen dat ik plots niet meer op mijn eigen blog raak. Bij deze de vraag voor wie de blog volgt een mailtje te zenden naar veerle.de.muynck@telenet.be zodat ik jullie kan updaten mocht ik op een andere blogsite verder zou moeten bloggen...Belangrijk dus. Als je verder wil volgen, graag dus asap een mailtje, want naar de toekomst toe zal de blog zowieso ook privé worden, zodat ik zelf ken bepalen wie kan volgen en wie niet... Verwittigen is dus de boodschap!!!


Bij deze is dat ook weer gezegd... Ondertussen zijn we alweer een maand voorbij na de laatste chemo, en zit er zelfs alweer een zakje bloedplaatjes en een controlescan op. Die was clean, maar dezelfde dag mocht ik me tegoed doen aan 2 zakken bloed, want mijn bloedwaarden waren niet echt oké... Het voelde wel raar aan toen Killroy me kwam zeggen dat de scan clean was, normaal zou ik een gat in de lucht moeten springen. Dat moment deed ik dat niet. Deze keer vroeg me af wat het nut wasdat nog te weten, aangezien men daar beweert dat ik binnen de 6 maand - waarvan er reeds 1 voorbij is - zou hervallen??? Al hoop ik natuurlijk dat ik die prognose kan dwarsbomen, ergens zit er zo'n klein stemmetje in mij dat niet altijd zwijgt en me doet denken aan "what if...???" 


Ik weet niet wat het saaie regenweer met jullie doet, maar ik wordt er zelf met momenten somber van. De feestdagen zijn sinds de dood van mijn grootmoeder en tevens doopmeter nooit meer dezelfde geweest voor mij, en zelfs een "must", "morele verplichting" en commerciële last... Wel hou ik van de gezellige sfeer errond in de straten en op de verschillende kerstmarktjes, de lichtjes, versiering... Maar daar houdt het ook mee op. Ben ook een boogschutter, dus ik heb de zon echt hard nodig, hou niet van de donkere, sombere regendagen. Ookal ben ik blij voor de vakantie, zodat Kyran en ik met volle teugen weer kunnen genieten, ik kan niet wachten tot de kerst voorbij is, dan even rust, en dan verlangen dat ook het nieuwe jaar is ingeluid en we daar dan ook weer vanaf zijn. Elk zijn visie hierover, natuurlijk... Maar op't moment heb ik het - waarschijnlijk hoofdzakelijk o.a. dankzij het weer en de festiviteiten - emotioneel heel zwaar. Ook de 6 chemo's die vooral aanslepende vermoeidheid achterlaten zullen hun effect op mijn mentale toestand wel niet missen... Nog maar es vragen om die FF-knop, misschien? Dat we wat kunnen doorspoelen naar beter weer, betere dagen, ... ???

Het lijkt me wat te druk, ik verlies mijn hoofd af en toe en weet daar niet echt weg mee. Het stoten op onbegrip hierover maakt het aanvaarden ook niet makkelijker, integendeel. Al weet ik dat het van voorbijgaande aard is, blijft het moeilijk het kopje hoog te houden. Op de radio hoor je niks anders meer dan kerstmuziek die alles verkondigd wat ik in mijn leven mis, dus veel goed doet dat ook niet echt. Zalige muziek als je in een grote bende en gezellige sfeer zit en je er thuis voelt, vele minder als je je vanbinnen leeg en alleen voelt en je je nergens meer thuis voelt... Ook de aanslepende vermoeidheid werkt me op de zenuwen. Het maakt je afhankelijk, iets wat ik nooit was, en jammergenoeg nu doormoet, tegen heug en meug... Met wat geduld zal ook dat wel beteren, maar vroeg of laat keert het terug, en dat besef steekt wel.

Afhankelijk zijn van anderen maakt je klein en je voelt je nutteloos, ookal weet je zelf dat dit niet zo is, op momenten vergeet je dat ook. En van vergeten gesproken, nog zo'n chemo-duiveltje. Ik heb ferm geluk dat een mens gemaakt is met het hoofd vast op zijn lijf, of ik was het mijne ook al kwijt.

Gelukkig zijn er nog wel mooie dingen om naar uit te kijken, en lukt het me af en toe mezelf een schop onder de kont te geven, diep adem te halen en weer door te gaan... In elke bol wol raakt wel es een ferme knoop met wat werk om die eruit te krijgen, zeker??? Je bent dan wel een tijdje bezig de juiste "ontknooptechniek" te zoeken om hem los te krijgen, maar eens de brei af is, is het resultaat toch een mooie beloning! We zullen dan maar nog even doorbijten en verder aan onze knoop gaan prutsen met de hoop op een mooi en aanvaardbaar resultaat...


 

11:28 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-12

Scan nummer "tel kwijt" :)

Valiesje op wieletjes staat alweer klaar om niet te hoeven sleuren, en ja, alweer notebookje bij, brei en agenda... Vaste inhoud aan't worden bij de routine dagziekenhuis. Al begint de dag al compleet verkeerd, dat beloofd!!! Zo'n 10 minuten na het opstaan, voel ik het zweet uitbreken : voor mij het signaal om asap neer te gaan zitten, en nog liever liggen. In de keuken plof ik me op de eerste beste stoel. Ik merk dat dat weinig effect heeft, en ga dan maar voorzichtig op handen en knieën gaan zitten om naar de living te kruipen en me daar op de koude vloer neer te leggen en benen omhoog te steken. Hopelijk komt dit snel goed! Kyran trekt grote ogen "mama, wat doe jij nu? " en ook de poezen snappen het niet goed en komen duwen, kopjes geven en likken. Balou, waar zelden klank uit komt, loopt ongersut luid te miauwen. Het gaat niet meteen over en ik moet toch zon dikke 10 minuten blijven liggen eer ik erin slaag terug voorzichtig recht te staan. Aangezien ik iedereen die me wou brengen afscheepte omdat het "maar" scan was, heb ik geen andere keus dan zelf te rijden. Even wachten nog op Kyrans taxi... Wat een weer! Ze zijn wat laat, maar in zo'n weer kan dat wel. Scan is voorzien tegen 08u45, nu wordt het echt wel tijd, ik kom straks te laat! Ook dat nog! 8u15, lap, daar gaan we dan! Blijkbaar geen taxi deze morgen en ik stap met klein hartje in de auto. Met gebrek aan concentratie door de chemo en co ben ik er helemaal niet happig op om in het donker te rijden, laat staan voorbij het VTI, waar iedereen loopt, fietst of zomaar midden de baan stopt. Ook de Haiglaan heb je ogen opzij en achterop nodig doordat niemand vind dat ze moeten kijken voor ze overrijden, maar wel voorrang van links inlassen. dan nog een stopplaatsje zoeken omdat er geen verkeer door de schoolstraat mag, en ik me daar echt wel wil aan houden, daar zovelen dit niet doen. Uiteindelijk kan ik naar de Kiss en ride zone rijden, en staat er gelukkig nog een begeleider voor de schoolrij. Oef!

De klok tikt door, maar als het wat vlot gaat, haal ik het mss nog net. Niet dus, elke boer of camionchauffeur moet blijkbaar mijn kant op en elk rond punt staat strop. Ik hang dus! Tegen dat ik in het onthaal van het ziekenhuis landt is het tijd voor mijn scan en... er zit zo maar zo'n 7 man voor te wachten om in te checken... Aiaiai! Franky vermoordt me gewoon! Tja, effe diep ademhalen, er is gewoon niks aan te doen dan afwachten.

Gelukkig gaat het inchecken nogal vlot - niet naar gewoonte ;) - en kan ik tegen 09u15 naar boven, grandioos te laat. Met een klein hartje meld ik me aan en leg ik kort uit hoe't komt dat ik zo laat ben. Maar onze Franky is goedgeluimd en het is geen probleem. Ze prikken me heel snel aan, sneller dan anders en even later mag ik al onder de scan. Altijd wel een minder leuk moment. Voel me ambetanter bij het onder de scan gaan dan de uitslag te aanhoren!!!

Na een klein uurtje komt een verpleegster de kamer in om het kathedertje uit m'n porthacat te halen. Ik raad het haar af, aangezien de bloedresultaten er nog niet zijn, en mijn intuïtie me zegt dat - na zo'n morgen - er meer aan de hand is dan een gewone bloeddrukval. Eerst wil ze protesteren, maar ik hou voet bij stuk, en ze gaat checken bij Killroy... Rara wie heeft gelijk??? lol

Als even later onze Killroy binnenwandeld met alles wat ik had gevraagd, excuseert hij zich, en zegt dat er bloed is besteld. 1 zakje maar, zodat ik op tijd thuis zou zijn. Ik vertel hem dat Kyran opvang heeft en ik niet van plan ben volgende week nog es opnieuw te komen en hij bestelt een 2e bij. Het bloed heeft langer tijd nodig om in te lopen dan bloedplaatjes, vandaar zijn aarzeling. Alweer moet hij lachen met mijn instinct. "Het is wennen aan een patiënte die zo goed weet wat haar lijf wil duidelijk maken" Ik vraag nog snel wat papieren die nodig zijn voor 't werk, zieknfonds, huishoudhulp enz... Pfffffffff, wat een paperassenwinkel zeg! Gelukkig werkt mijn brein af en toe alweer een beetje!!! :)

Tegen 16u30 ben ik van alles af, en kan ik weer verder voor even! Onze Kyran snel ophalen, en huiswaarts!!!

08:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |