20-12-12

Scan nummer "tel kwijt" :)

Valiesje op wieletjes staat alweer klaar om niet te hoeven sleuren, en ja, alweer notebookje bij, brei en agenda... Vaste inhoud aan't worden bij de routine dagziekenhuis. Al begint de dag al compleet verkeerd, dat beloofd!!! Zo'n 10 minuten na het opstaan, voel ik het zweet uitbreken : voor mij het signaal om asap neer te gaan zitten, en nog liever liggen. In de keuken plof ik me op de eerste beste stoel. Ik merk dat dat weinig effect heeft, en ga dan maar voorzichtig op handen en knieën gaan zitten om naar de living te kruipen en me daar op de koude vloer neer te leggen en benen omhoog te steken. Hopelijk komt dit snel goed! Kyran trekt grote ogen "mama, wat doe jij nu? " en ook de poezen snappen het niet goed en komen duwen, kopjes geven en likken. Balou, waar zelden klank uit komt, loopt ongersut luid te miauwen. Het gaat niet meteen over en ik moet toch zon dikke 10 minuten blijven liggen eer ik erin slaag terug voorzichtig recht te staan. Aangezien ik iedereen die me wou brengen afscheepte omdat het "maar" scan was, heb ik geen andere keus dan zelf te rijden. Even wachten nog op Kyrans taxi... Wat een weer! Ze zijn wat laat, maar in zo'n weer kan dat wel. Scan is voorzien tegen 08u45, nu wordt het echt wel tijd, ik kom straks te laat! Ook dat nog! 8u15, lap, daar gaan we dan! Blijkbaar geen taxi deze morgen en ik stap met klein hartje in de auto. Met gebrek aan concentratie door de chemo en co ben ik er helemaal niet happig op om in het donker te rijden, laat staan voorbij het VTI, waar iedereen loopt, fietst of zomaar midden de baan stopt. Ook de Haiglaan heb je ogen opzij en achterop nodig doordat niemand vind dat ze moeten kijken voor ze overrijden, maar wel voorrang van links inlassen. dan nog een stopplaatsje zoeken omdat er geen verkeer door de schoolstraat mag, en ik me daar echt wel wil aan houden, daar zovelen dit niet doen. Uiteindelijk kan ik naar de Kiss en ride zone rijden, en staat er gelukkig nog een begeleider voor de schoolrij. Oef!

De klok tikt door, maar als het wat vlot gaat, haal ik het mss nog net. Niet dus, elke boer of camionchauffeur moet blijkbaar mijn kant op en elk rond punt staat strop. Ik hang dus! Tegen dat ik in het onthaal van het ziekenhuis landt is het tijd voor mijn scan en... er zit zo maar zo'n 7 man voor te wachten om in te checken... Aiaiai! Franky vermoordt me gewoon! Tja, effe diep ademhalen, er is gewoon niks aan te doen dan afwachten.

Gelukkig gaat het inchecken nogal vlot - niet naar gewoonte ;) - en kan ik tegen 09u15 naar boven, grandioos te laat. Met een klein hartje meld ik me aan en leg ik kort uit hoe't komt dat ik zo laat ben. Maar onze Franky is goedgeluimd en het is geen probleem. Ze prikken me heel snel aan, sneller dan anders en even later mag ik al onder de scan. Altijd wel een minder leuk moment. Voel me ambetanter bij het onder de scan gaan dan de uitslag te aanhoren!!!

Na een klein uurtje komt een verpleegster de kamer in om het kathedertje uit m'n porthacat te halen. Ik raad het haar af, aangezien de bloedresultaten er nog niet zijn, en mijn intuïtie me zegt dat - na zo'n morgen - er meer aan de hand is dan een gewone bloeddrukval. Eerst wil ze protesteren, maar ik hou voet bij stuk, en ze gaat checken bij Killroy... Rara wie heeft gelijk??? lol

Als even later onze Killroy binnenwandeld met alles wat ik had gevraagd, excuseert hij zich, en zegt dat er bloed is besteld. 1 zakje maar, zodat ik op tijd thuis zou zijn. Ik vertel hem dat Kyran opvang heeft en ik niet van plan ben volgende week nog es opnieuw te komen en hij bestelt een 2e bij. Het bloed heeft langer tijd nodig om in te lopen dan bloedplaatjes, vandaar zijn aarzeling. Alweer moet hij lachen met mijn instinct. "Het is wennen aan een patiënte die zo goed weet wat haar lijf wil duidelijk maken" Ik vraag nog snel wat papieren die nodig zijn voor 't werk, zieknfonds, huishoudhulp enz... Pfffffffff, wat een paperassenwinkel zeg! Gelukkig werkt mijn brein af en toe alweer een beetje!!! :)

Tegen 16u30 ben ik van alles af, en kan ik weer verder voor even! Onze Kyran snel ophalen, en huiswaarts!!!

08:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Voetjespelen

Donderdag 13 december... Uiteindelijk beslist toch maar even te bellen naar de dagkliniek, aangezien de petechien 's avonds heel erg zijn, maar tegen de morgen bijna zijn verdwenen en toch telkens opnieuw terugkomen... Het zou liggen aan de hemofilie in combinatie met de chemo. Want als de bloedplaatjes op 30000 staan worden er normaal geen gegeven. Nu dus wel.

Valiesje maken met notebook, brei en agenda, zo hoef ik geen zakken te sleuren. Opvang voorzien voor Kyran : check. Hij is - alweer - van harte welkom in het gezin van Ann en Johan. De grootste zorg weer opgelost. Ik beloof hem op te pikken als ik op tijd uit het ziekenhuis wegkan om hem nog klaar te stomen voor de judo, maar geef voor alle zekerheid nog zijn judogerief en pyjama mee.

Echt wakker lig ik er niet van, uiteindelijk is het geen chemo meer, en "maar" wat "appelmoes"... Mis poes!!! Blijkt dat ook bloedplaatjes, alias "appelmoes" kunnen zorgen voor een allergische reactie... En ja, hoor, ookal is het geen vrijdag de 13e : heb ik het toch wel vlaggen!!! De zak is net leeg als mijn handen wat jeuken. Snappen deed ik het niet echt, want ik dacht dat het lag aan het breien. Wat krabbelen, es likken ( zoals de poezen, lol ) en we breien gewoon verder. Maar ik krijg een benauwd gevoel op de borst en ook mijn pull begint enorme jeuk te veroorzaken tot ik het niet meer kan houden en de pull afgooi. Maar wat is me dat, man! Van onder de oksel tot halverwege de arm allemaal witte blaasjes in een roze veld... Effe buik checken, en ja, hoor, ook daar zijn de blaasjes in opmars. Vlug kousenbroek af, want die begint ook te kriebelen. Mijn kamergenoot is al vlug iemand gaan roepen, want op de bel wordt - alweer - niet gereageerd. Tegen dat verpleging en hoofdverpleger op de kamer komen, zie ik de blaasjes gewoon verderzetten. Mijn billen beginnen te branden. Net dat moment komt ook Killroy op de kamer. Ik zeg al lachend dat ik telkens iets moet uitvinden om hem op mijn kamer te krijgen, maar de hoofdverpleger is er niet gerust in. Al grappend voel ik mijn billen echt heet worden, en zeg hun dat ze ook daar gaan doorkomen. Terwijl iedereen erop staat te kijken breekt ook daar de ene blaas na de ander door.

Op de arm is het een roodroze vlek geworden. Killroy zegt dat het een allergische reactie is en lijkt op netelroos. 2 pilletjes Zyrtec is het verdict, want ik ben gewoon met de auto gekomen, en zou niet meer kunnen rijden met andere medicatie. Al ben ik na het innemen van de pilletjes toch ook wel serieus woezie genoeg en kan ik ophouden met breien omdat de ogen dichtvallen! Mijn kamergenootje die met haar vrolijk gebabbel me de ganse dag heeft wakker gehouden is ondertussen vertrokken. Maar ik kreeg van haar - ondanks ze geen kankerpatiente was- toch wat leuke tips : de titel en auteur van 2 boeken! :) David Khayat is een Frans oncoloog die 2 boeken schreef over voeding en kanker. Heb die dus zorgvuldig genoteerd, en staan al op mijn wenslijstje van de boekenhandel... " Het echte antikankerdieet " en " Het echte antikankerdieet receptenboek" Must haves voor mij. Waarom? Het is gezonde voeding, mijn tumormarker is momnteel stabiel, en dat wil ik zo lang mogelijk houden. EN ik wil de statistieken van eierstokkanker dwarsbomen!!! :) :) :) De voorspelling van herval "binnen de 6 maand " wil ik teniet doen. Als ik ook maar een beetje de richtlijnen toepas, heb ik hier mss de kans toe, baat het niet, schaadt het niet. Er zijn heel veel mensen die wachten om moeder natuur in te schakelen tot het beestje zich in het ganse lijf goed heeft genesteld, en ik ben dat dus niet van plan! Al kan ik niet alles laten, ik eet gewoon te graag, ik ga toch mijn best doen dit zo goed mogelijk toe te passen. Ik kan er zowieso geen kwaad mee doen, integendeel, dus waarom niet??? Het feit dat het om een ervaren oncoloog gaat wil in mijn ogen toch al iets zeggen. Van nature ben ik zowieso een "dare-all" dus Why not??? Maar eerst nog even genieten van de feesten, natuurlijk!!!

De paniekploeg verdwijnt weer, en ik moet even blijven om te zien of het roze leger effectief verdwijnt. Het duurt even, maar terwijl ik tussen slapen en waken hang, verdwijnt het stilletjesaan. Ik wacht nog even af, tot ik me zeker genoeg voel, en pak m'n boeltje samen om te vertrekken.

16u 00 : Even stoppen bij Ann en melden dat ik naar huis kan, maar te beneveld ben om Kyran mee te nemen. Dus toch maar een nachtje uit slapen gaan voor de stoere man, en zo kan mama ook vroeg genoeg bed in, en es de wekker uitschakelen. het word een vroege nacht, en een diepe slaap van zo'n 12u!!!

Allee, dat zit er alweer op, het slaapje heeft een ferme deugd gedaan, nu kunnen we weer even verder. Maandag mogen we dan weer de scan gaan begroeten. :)


08:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-12

10 december

Vandaag zou mijn omaatje zaliger, "Maatje" jarig zijn, en een paar dagen geleden, 6 december mijn "moemoe" die vorig jaar overleed... Ik denk nog alle dagen aan hen. Ze waren mijn grote steun en toeverlaat... Ma heeft Kyran nooit gekend, en dat vind ik o zo jammer... Ze zou zo trots zijn geweest op hem!!! Gelukkige verjaardag, maatje, ik zie je nog steeds even graag!

Katholiek ben ik niet echt meer, een beetje het resultaat van het verleden, maar ik geloof er wel in, mocht mijn tijd er zijn, dat ik terug bij hen terecht kom,en dat ze er ergens nog zijn om een oogje in het zeil te houden...

De kerstperiode was zoveel mooier toen ze nog leefden. Nu zie ik daar tegenop... Je "moet" vanalles, de dagen zijn voor zoveel mensen de eenzaamste en pijnlijkste van het jaar... Op die dagen mis je degenen die er ziet meer zijn het meeste, en erger je je meer dan anders aan hypocrieten en smoelentrekkers... Ik ben steeds blij op 2 januari, dan zit alles erop, is het gesleur van de dagen voorbij en kan je weer lekker genieten van nog een wekje schoolverlof, en dingen samen te doen met de zoon. Daar kijk ik naar uit! Mocht ik 3 wensen mogen doen van 1 of andere fee, zou de 2e een levensknopje zijn : FF, Rewind, play en pauze... :) Al zou ik met 3 wensen alweer niet toekomen!!!

De scan 17 december nadert... En dan 21 januari controle bij de eenheidsgeneesheer van het werk... Het dagen zullen weer meer en meer hun normale gang beginnen gaan en de belevenissen van het lange jaar 2012 lichtjes uitvegen. Tot alles is vervaagd en grotendeels "vergeten". Ik ondervond dat de eerste zaken dat je vergeet de pijnen zijn, de chemosymptomen blijven je meer voor een 3e bij, de ergste onthou je langer dan de wisselende of kleine pijntjes en ongemakken... Maar daar gaan we niet om klagen, hé!

Ik geniet ervan elke dag wat beter te worden, vooruitgang te voelen en te zien, en ook Kyran bloeit terug open. Elke dag laat hij me weten hoe lief ik wel ben, dat ik de liefste mama ben van de ganse wereldbol. Met tekeningen, knuffeltjes, zoenen... Da's pas genieten en gelukkig zijn, zenne! Dat kind terug zien openbloeien als een roosje, zijn opmerkingen "Mama, wij hebben toch een leuk leven, hé" omdat we terug samen kleine dingen kunnen doen... Wat meer zou een mens nog willen, niet??? Eum... 3 wensen van een kabouter of fee??? ;)

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |