02-12-12

30 november, 5u 's morgens : Het ergste zit erop, maar...

De laatste chemo is nu 11 dagen geleden, het ergste zit erop, wat dat betreft. De smaak komt stilletjes terug, elke dag een beetje meer, samen met het beter voelen en het verminderen van de pijn. Ik zou euforisch moeten zijn. Woensdag kwam Kyran terug thuis, en deden we een vreugdedansje : de chemo zit erop, geen chemo meer, de chemo is gedaan... Ik was ook net jarig die dag, 39, weer eentje bij zonder recht van klagen !!! We lachten, dansten en zongen. Wel minstens 5 keer zong ie "Happy Birthday" voor z'n mama. En ook van een liedje op school maakte hij zijn eigen versie. Ipv "Regen, regen ga nu weg, kom pas terug als ik het zeg" zong hij " beestjes, beestjes ga nu weg, kom pas terug als ik het zeg" Hij lachte en zei : " Maar ik ga't nie zeggen, hoor, mama, dat ze terug mogen komen, ze mogen niet meer van ons, hé??? " Ik mocht hem die dag alles vragen wat ik wilde, omdat ik jarig was ( al had ik me al enkele malen boos moeten maken ). Het regende verrassingen, de een na de ander, en niet alleen voor mama was het leuk, maar ook Kyran was niet vergeten : " de mevrouw speciaal voor jou", zijn kinderpsychologe, kwam ook langs en ook dat deed hem deugd. Naar huis komen om te blijven, speciaal bezoek voor hem en bezoek voor mama die een lekkere chocomoussetaart meebrachten : zich zorgen maken hoefde hij niet meer te doen, en zo kon hij ook wat genieten van de speciale dag.

We keken uit naar het weekend. Vrijdag naar meter Nous, zaterdag feestje en mijn metekindje zou blijven slapen, en zondag kwamen opa en oma... In de verleden tijd geschreven, kwam... Vandaag ( het is al 5u 's morgens ) gaan we namelijk niet naar meter Nous, aangezien mama niks heeft geslapen, lag te piekeren, en uiteindelijk maar terug is opgestaan. Zere keel, hoofdpijn en ogen die op springen staan omdat ik zou willen huilen... maar ook dat lukt niet, dus doet het maar pijn in de plaats. En mijn metekindje, die komt wel, maar blijft niet slapen, want oma en opa komen niet... Leg het nu maar uit aan eentje die op slag in een huilbui overgaat : "Je had gezegd", "je had beloofd", "waarom", ...

Antwoorden lukte me niet, want in mijn hoofd gaat alles trager, en het nieuws die me in de namiddag werd gebracht, begon ook pas helemaal door te dringen en snoerde me hoofd, keel en mond. Hij denkt dat het een straf is - ookal zeg ik hem van niet - omdat hij vandaag een ongelukje had met "de broek".

Het ergste is dat ik weet dat hij straks, als hij opstaat, weer zal vragen, smeken om me te overhalen en er dus weer traantjes zullen vloeien. En na school opnieuw... Want hij is ervan overtuigd dat het aan ons ligt, en dat hij me wel op andere gedachten zal kunnen brengen als hij flink en lief genoeg is.

Dus tot nu toe lukte het me niet om te gaan slapen, zou ik op het dak willen gaan staan en luid schreeuwen van onmacht, of huilen tot er geen traan meer uitkomt en uit kan komen. Het is alsof een bulldozer net over mijn hart reed, en nu heb ik o zo'n zin om dat hart eruit te snijden, het bezorgd me toch enkel pijn. Geplet door een bulldozer, vertrappelt door een wilde stier, vermorzeld door de poten van een olifant. Telkens opnieuw en opnieuw en... ik laat het gebeuren. Ik zie mijn zoon te graag, doodgraag, dus ik laat het gebeuren, ten koste van...

Laat me huilen vandaag, laat die pijn eruit lopen, laat me asjeblief huilen, het lukt me niet. Niet kunnen huilen doet zo'n pijn, daar kan geen chemo tegen op.

Laat me verdwijnen, geef me een droomwereld, ik heb genoeg van de realiteit, ze is te hard, te zwaar om dragen, te pijnlijk. Een verraderlijk moeras met te weinig houvast om niet onder te gaan. Een ellendige draaikolk waar geen eind aan komt.

Toen ik zwanger was en panikeerde zei m'n moemoetje zaliger "Alles wat moet komen komt, en alles wat komt heeft zijn redenen, dus da kindje moet er zijn, het heeft z'n reden. Ons blaadje hierboven is al lang beschreven, en wij hebben daar nikske in de pap meer te brokken" Wat een gelijk had ze, ik mis - allebei m'n oma's - nog elke dag. En GODVERDOMME heb ik geluk dat Kyran er is !!!

Dat manneke is m'n reden om op te staan, mijn reden om verder te gaan, mijn hart, mijn ziel, mijn alles... Ik hoop met gans m'n hart ( als het dan toch te groot moet zijn ) dat er ergens nog een mirakeltje over is, zodat ik hem kan geven wat ie verdient... z'n mama bij hem en voor hem. Ik wil hem alles geven wat ik niet had, zodat hij de kans krijgt op te groeien met warmte, liefde, genegenheid... Een nestje dat ervoor zorgt dat het beste in hem kan uitgroeien zodat hij later een mens word voor wie de eeuwenoude waarden nog van tel zijn. Houden van, beleefdheid, eerlijkheid, respect...

Laat het asjeblieft snel morgen zijn, een nieuwe dag, een andere dag, met hopelijk mooie belevenissen om deze van gisteren weg te vegen en de zon terug door te laten komen, de wolken die er nu zitten zijn echt iets tè zwart!!!


05:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-11-12

De laatste chemo zit erop...

Na heel wat geploeter, zijn we er toch geraakt, de 6e en laatste chemo erdoor... :) Het was een hobbelige laatste rit. Bloedplaatjes, uitstel van een week en bloed krijgen in de plaats, en een paar dagen vooraf dan toch nog weer bloedplaatjes. Maar deze zorgden eindelijk voor een kleine boost. Groot genoeg om zondag met Kyran de fiets te kunnen nemen naar Kaatjes Tralalaatjes, nadat de fiets zo'n aantal weken werkloos was geweest. Een verademing voor zowel mama als zoon, die niets liever doet dan fietsen met mama. Het samen fietsen, naar school, naar stad, ookal zijn het kleine afstandjes, zijn onze "samen "momentjes, waar we beide enorm van genieten.

Ook de regelmatige bezoekjes van zijn psychologe doen hem duidelijk deugd, hij kijkt er naar uit, en leert al wat opener te vertellen, en vragen of opmerkingetjes te maken ivm met ziek zijn, doodgaan, wat brengt de toekomst... Hoe klein ie ook is, ook hij verdient de waarheid... Zo liet hij me onlangs de krop in de keel krijgen toen we het over wensjes hadden. Wat wij namelijk doen bij het uitzitten van de regenboog, het uitvallen van een wimpertje... Door het sterven van zijn Moeke Muis, leek hij de link gelegd te hebben naar erfelijkheid. Hij vertelde me zijn wensjes op een zonnige morgen, 11 november, Sint-Maarten, toen er een wimpertje op z'n wang bengelde. Weet je, mama, zei ie, ik doe altijd dezelfde wensjes. Dat de beestjes bij jou wegblijven en je mag genezen, en dat ik later die beestjes niet krijg... Slik! En dat voor eentje van 6... Effe rillingen, even de andere kant op kijken, tot ik mijn gezicht terug vond.

Het kleine ventje is mijn alles, en ik hoop hetzelfde als hij : dat er een wondertje overschiet voor ons, en we ondanks elke diagnose toch zo lang mogelijk kunnen samen blijven. Het zijn de zwakste momenten van het ziek zijn, te beseffen dat ik mijn engel ga moeten achterlaten vroeg of laat... Hoe later, hoe liever natuurlijk! We laten ons nog niet gaan, en blijven hopen op een mirakeltje speciaal voor ons weggelegd...

Bij deze wil ik ook degenen die me bijstaan en helpen waar ze kunnen nog eens in de verf zetten : een dank je wel kan deugd doen, en kost geen cent! Dus Wim, Ann en Johan, Elfriede en Mark, Fiorella Edas, Sanne en Ivo, dank je wel om er te staan wanneer mogelijk en nodig!!!! En ook meter Nous en Peter Dries mogen we niet vergeten... Dank je wel!!!!

We gaan de laatste kwaaltjes nu weer door, smaakverlies, misselijkheid, vermoeidheid... Maar kijken alweer uit naar een verjaardag, en een leuke kerst waarbij mama weer wat energie over heeft voor de oogappel!!!


13:22 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-11-12

Ontgoocheling : loze beloftes van collegae en vrienden...

Na een werkbezoekje onlangs lijkt het erop dat wat beloofd werd, om zeep is... Het hoe of wat kan ik niet kwijt in de blog, maar dit kan er voor zorgen dat ik nooit meer ga mogen werken. Bepaalde beloftes werden niet gehouden, de een dacht dat de ander het zou doen, om uiteindelijk te eindigen dat niemand iets deed.

Gerust ben ik er dus niet in, ik ben amper 39, eind deze maand pas , en zie't helemaal niet zitten thuis te zitten op "medisch" pensioen en vroegtijdig "oud" te worden... Het te weten komen dat je uiteindelijk heel snel vergeten wordt, zelfs aan de kant wordt gezet door sommigen, komt hard aan en is shokking painfull!!!!

Het bezorgd me weer stress, en extra slapeloze nachten... Er is - voor mij, door anderen - een afspraak gemaakt op 6 december, dus nu wordt het afwachten wat dit zal geven. Toen ik zat uit te tellen of ik op de "pootjes" zou staan bij uitgestelde chemo, werd mij prompt gezegd dat niet opdagen op de afspraak als weigering zou worden beschouwd. Alweer even slikken. Dank u om rekening te houden met het krijgen van een 6e chemo, zou ik zo zeggen.

Er werd mij eerder eens gezegd niet in de hand te bijten van de persoon die u voedt... Maar wat als die persoon wat slagen verkoopt tijdens het voeden en dreigt het voedsel af te nemen? Zeker als je met een jong zit... dan word je wel es agressief, toch?

Nu lig ik 's nachts wakker van deze dreiging die me boven het hoofd hangt, en zoek ik nu al naar oplossingen : What if... ???

En iedereen - die naliet iets te melden of te zeggen - geeft dan maar een klopje op de schouder : niet van wakker liggen, komt wel in orde, geen zorgen maken : Heb ik dit alvorens te starten met de chemo toen niet gehoord??? Ja, toch? En nu moet ik vertrouwen hebben of zo???

Alweer een lesje bij : je staat voor alles alleen, zelfs tussen 100 man, voel je je hopeloos, want je kan tegen bepaalde systemen niet op als kleine mens, met een nummer. Je krijgt het bij het binnentreden in het systeem, dat moment besef je niet dat die nummer dat moment het woordje mens uit je beroepsleven schrapt...

Alweer komt de wroeging boven : systemen, wetten, BV's... Mogen allemaal meer dan de kleine man, en dit aan een veel lager te betalen tarief! Mijn rekeningen zijn betaald, dus daar houdt het op...

Nu blijft alleen weer de hoop over... Hoop op een eerlijk "proces" op een menselijke "uitspraak" op een leefbaar "verdikt"... Hoe lang nog weet ik niet, maar ik zal ze met beide handen vasthouden zo lang het kan.

Momenteel ben ik zo zo moe, het vechten tegen die systemen : zou ik 't opgeven en hun zin geven, of blijf ik doorbijten??? Misschien es de balans opmaken wat ik al gaf, wat er in de plaats kwam, hoeveel energie het vraagt en fo het nog de moeite is...


16:06 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |