13-11-12

Een beetje boos... op mezelf!

Vlak voor het overlijden van mijn moeder werd het me even allemaal teveel, en greep ik terug naar de sigaretten. Een week voor ik 4 maand was gestopt... Nu kan je wel snappen waarom ik boos ben op mezelf... Ik zorgde dat ik de dag voor de 5e chemo geen enkele sigaret meer in huis had, in de hoop terug te kunnen stoppen... Mis poes! Het stoppen lukte me welgeteld 13 dagen, en daar ging ik weer... Ik sprak er ondertussen over met de oncoloog, want de laatste chemo staat voor de deur, en ik wil kost wat kost die sigaretten uit mijn leven!!!

Ondertussen kreeg ik dinsdag 2 zakjes bloedplaatjes, en werd de laatste chemo gecancelled : ik kreeg 2 zakken bloed in de plaats en een uitstel van een week. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. Wat meer tijd voor Kyran, en de mogelijkheid om met chauffeur Elfje naar mijn tanteke in het ziekenhuis op bezoek te gaan. 91 jaar is ze, en ik vernam gisteren dat ze vrijdag een pacemaker kreeg, en gisteren ook nog een trombose deed. Nu wil ik kost wat kost op bezoek. Dit bewijst alweer dat alles zijn redenen heeft! Ik kon bij mijn moeder zijn op het moment dat ze overleed door een uitstel van chemo, nu op bezoek bij mijn tanteke, ook alweer door uitstel chemo... Alles heeft dus echt wel een reden, een soort "voordeel"

Kyran blijft nu wel 2 nachtjes bij zijn opvanggezinnetje, zodat ik wat kan langer slapen, meer rusten om woensdag fit genoeg te zijn voor de trip, en erna wat beter ben om aandacht aan Kyran te kunnen geven. Als je oververmoeid rondloopt door het vroege opstaan voor school, en het woelen om in slaap te raken, ben je heel snel geïrriteerd en kan je weinig verdragen van een 6- jarige spring-in-'t-veld!

De laatste chemo gaat nu door 19 november, net nog 14 dagen voor mijn verjaardagfeestje, misschien net op tijd terug op de voeten... Normaal krijg ik dan ook tijdelijk een soort kalmeermiddel om van de sigaretten af te blijven en de overgangsperiode te onderdrukken. Sinds chemo 3 krijg ik namelijk hypermomenten die ervoor zorgen dat ik niet stil kan zitten, nerveus loop en uren op slaap kan liggen wachten. Ik ben allesbehalve pro-medicatie, maar ik haat die stomme stinkstokken en wil er vanaf. Net ne de chemo heb ik daar helemaal geenlast van, geen behoefte in roken, nog zin of hunkeren. Tijdelijke medicatie kan het opnieuw naar sigaretten grijpen in de lastige 2e week misschien voorkomen, en dan wil ik voor een keer wel een uitzondering op de regel maken!

Ik ga er alvast alles aan doen dat na de laatste chemo hier geen sigaret meer aangeraakt wordt. Ik rook niet zoveel, en niet meer in huis, maar elke sigaret is er in mijn ogen te veel aan, en binnen de kortste keren gaat het weer naar een pakje per dag...


15:44 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Voorlaatste chemo

De voorlaatste chemo verliep niet zoals het moest, maar ik verloor mijn aandacht ervoor door het bijwonen van de begrafenis van mijn moeder, de week dat deze was doorgegaan. Alweer ging in in een shock, wss door allergische reactie op de chemo. Nu al de 3e keer op een rij. De symptomen liepen langer uit, en de vermoeidheid laat minder los. Het recupereren begint dus trager te gaan... Maar gelukkig was dit de voorlaatste. Ik deed nu nog een grotere schrik op, doordat ik alleen lag, ver van de bureau, en geen kat afkwam toen ik mijn alarmbelletje duwde. Het gesmeek me in het oog te houden en dicht in de buurt van de bureau te leggen was tevergeefs geweest, met als gevolg dat ik nu een wantrouwen heb gekweekt tegen de dagkliniek, terwijl de verpleging eigenlijk geen schuld treft, maar het ligt aan onderbemanning van het onlangs geopende " sjiekste en modernste" ziekenhuis van België... Die nu geen geld meer over heeft om personeel bij te aanvaarden... je zou voor minder es kwaad worden!

Kyran moest zo'n 10 dagen bij zijn opvanggezin blijven, en kwam ondanks alles op bezoek met schitterende punten : allemaal maxima, in deze omstandigheden... Mijn kleine lieve schat, hoe doe je het toch? Ik ben er toch zo fier op, mijn kleine stoere ventje!

Hij vertelde in de vakantie dat een vriendje van hem uit een leerjaar hoger, nooit een dessertje bijhad, en hij elke dag zijn dessertje deelde. Slik... Ik kreeg het even moeilijk! Zo klein, en toch al een karaktertje om u tegen te zeggen... Wat ben ik blij met mijn prinsje in mijn leven!

We praatten onlangs over mirakeltjes, wat dat juist was, en hij begon over wensen. Als hij de regenboog ziet, een wimpertje kan wegblazen, een vallende ster ziet... Zijn wensje is dat ik lang zou leven en dat hij die beestjes nooit zou krijgen. Weer een kippevelmoment, pijnlijk besef dat het ventje getekend is voorgoed... Vrijdag kom "de mevrouw speciaal voor jou", zo noem ik zijn kinderpsychologe. Hij fleurt op als hij haar ziet, dus dat zit zeker goed!

Sint kwam langs op 11 november ( Westhoekgewoonte ) en hij was heel happy met wat hij had gekregen, alweer een lach op het gezicht van de kleine stoere vent, dus mama gelukkig. 10 november gingen we met Ann, Johan, de kids en Wim ( rolstoelduwer van dienst ) naar het aanmeren van de Sintboot, en gaan aanschuiven - na een lange wandeling in de regen naar de Markt van Ieper - in de Kathedraal waar de pieten gek deden, koek en fruit uitdeelden, dus een leuke geslaagde - al was 't een doorregende - avond.

De kleine momenten, de kleine "kadootjes" en gebeurtenissen doen het dus nog steeds in ons gezin : ze blijven onophoudelijk ons een grassprietje of boomstammetje aanbieden om ons aan op te trekken.

Genieten is onze boodschap, ondanks alles, genieten van al wat de zon doet schijnen!


15:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-12

Hectische week

Een hectische week loopt op z'n einde, en ik ben er eigenlijk blij om... Het was emotioneel heel zwaar de laatste weken en dagen. Chemo met alweer de shock, waken bij een stervende, afscheid van een leven nemen,... Een emotionele roller-coaster was het deze week. Met heel wat hard aankomende ervaringen en ondervindingen. Harde klappen nog bovenop de gebeurtenissen. Mijn hoofd ligt overhoop, en weet van sommige zaken niet meer wat denken. Het ene moment zoek je excuus voor een ander, het andere moment vraag je je af waarom een ander dat niet doet voor jou. Je wil vergeten en vergeven, maar telkens opnieuw word je voor voldongen feiten gezet. Het minimaliseren van familie, van gebeurtenissen. Wat met jou gebeurt is niet erg, tot een ander het voorkrijgt, en dan is het voor hen erg, maar niet voor jou??? Een grote fabricatiefout in de weegschalenfabriek van ons gezin : ze werken in verschillende maten, in verschillende gewichten. Maar waarom... Daar kan ik mezelf soms gek op denken. Beter niet, idd, klopt, maar toch... Het blijft aan je vreten, het waarom. En aan de andere kant : de slagen die je krijgt, worden soms verzorgd door handen uit onverwachte hoek. Een aanwinst in m'n leven, nieuwe vriendschappen... Mensen die ik anders nooit zou leren kennen... Even zoeken nu, het evenwicht tussen de twee vinden. Geen excuses meer, gewoon loslaten, laten zijn, en zelf zijn? Leven en... laten... "leven"...

Het deed deugd te merken dat - bijna - gans ons gezin er uiteindelijk stond, die dag, samen, in lief en leed, wetend wat we nu achterlieten, afsloten... Samen. Toch even, samen. Het deed deugd. Ondanks de reden van de samenkomst, zaten we later samen, om een hapje te eten, een babbel, wat grieven, wat lachen, en orde op zaken zetten. Moet gebeuren, is soms nodig. Doet soms deugd.

We zijn broers, zussen, met ups en downs, een lach, een traan, een babbel of ruzie... Maar uiteindelijk staan we er meestal samen als het moet. Voor herhaling vatbaar, zo'n onbewaakt ogenblik van ontspanning en loslaten... Begrip zonder woorden, in stilte, onbesproken, onbegrepen door elke andere buitenstaander. We sloten een hoofdstuk af, samen...

Hou het zo, lieve zussen en broers, hou het zo. Nooit hoeven denken : had ik maar... Moesten we nu es... Nu genieten, nu leven, nu nemen en geven. Geen spijt, eerlijk duurt het langst en zorgt voor de mooiste herinneringen... Genieten, beseffen dat het leven o zo kort kan zijn, zo onvoorspelbaar. Elke dag is een geschenk, wij zijn een geschenk voor elkaar, dat we dat mogen vasthouden en koesteren, elke dag opnieuw, en later, later geen spijt, geen "had ik maar" Gewoon rust...

Dank je wel voor dat moment, die dag, van samenhorigheid en begrip, weer eentje om bij te houden...

 

183939_526982703995789_15180913_n.jpg


18:16 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |