13-11-12

Ontgoocheling : loze beloftes van collegae en vrienden...

Na een werkbezoekje onlangs lijkt het erop dat wat beloofd werd, om zeep is... Het hoe of wat kan ik niet kwijt in de blog, maar dit kan er voor zorgen dat ik nooit meer ga mogen werken. Bepaalde beloftes werden niet gehouden, de een dacht dat de ander het zou doen, om uiteindelijk te eindigen dat niemand iets deed.

Gerust ben ik er dus niet in, ik ben amper 39, eind deze maand pas , en zie't helemaal niet zitten thuis te zitten op "medisch" pensioen en vroegtijdig "oud" te worden... Het te weten komen dat je uiteindelijk heel snel vergeten wordt, zelfs aan de kant wordt gezet door sommigen, komt hard aan en is shokking painfull!!!!

Het bezorgd me weer stress, en extra slapeloze nachten... Er is - voor mij, door anderen - een afspraak gemaakt op 6 december, dus nu wordt het afwachten wat dit zal geven. Toen ik zat uit te tellen of ik op de "pootjes" zou staan bij uitgestelde chemo, werd mij prompt gezegd dat niet opdagen op de afspraak als weigering zou worden beschouwd. Alweer even slikken. Dank u om rekening te houden met het krijgen van een 6e chemo, zou ik zo zeggen.

Er werd mij eerder eens gezegd niet in de hand te bijten van de persoon die u voedt... Maar wat als die persoon wat slagen verkoopt tijdens het voeden en dreigt het voedsel af te nemen? Zeker als je met een jong zit... dan word je wel es agressief, toch?

Nu lig ik 's nachts wakker van deze dreiging die me boven het hoofd hangt, en zoek ik nu al naar oplossingen : What if... ???

En iedereen - die naliet iets te melden of te zeggen - geeft dan maar een klopje op de schouder : niet van wakker liggen, komt wel in orde, geen zorgen maken : Heb ik dit alvorens te starten met de chemo toen niet gehoord??? Ja, toch? En nu moet ik vertrouwen hebben of zo???

Alweer een lesje bij : je staat voor alles alleen, zelfs tussen 100 man, voel je je hopeloos, want je kan tegen bepaalde systemen niet op als kleine mens, met een nummer. Je krijgt het bij het binnentreden in het systeem, dat moment besef je niet dat die nummer dat moment het woordje mens uit je beroepsleven schrapt...

Alweer komt de wroeging boven : systemen, wetten, BV's... Mogen allemaal meer dan de kleine man, en dit aan een veel lager te betalen tarief! Mijn rekeningen zijn betaald, dus daar houdt het op...

Nu blijft alleen weer de hoop over... Hoop op een eerlijk "proces" op een menselijke "uitspraak" op een leefbaar "verdikt"... Hoe lang nog weet ik niet, maar ik zal ze met beide handen vasthouden zo lang het kan.

Momenteel ben ik zo zo moe, het vechten tegen die systemen : zou ik 't opgeven en hun zin geven, of blijf ik doorbijten??? Misschien es de balans opmaken wat ik al gaf, wat er in de plaats kwam, hoeveel energie het vraagt en fo het nog de moeite is...


16:06 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Een beetje boos... op mezelf!

Vlak voor het overlijden van mijn moeder werd het me even allemaal teveel, en greep ik terug naar de sigaretten. Een week voor ik 4 maand was gestopt... Nu kan je wel snappen waarom ik boos ben op mezelf... Ik zorgde dat ik de dag voor de 5e chemo geen enkele sigaret meer in huis had, in de hoop terug te kunnen stoppen... Mis poes! Het stoppen lukte me welgeteld 13 dagen, en daar ging ik weer... Ik sprak er ondertussen over met de oncoloog, want de laatste chemo staat voor de deur, en ik wil kost wat kost die sigaretten uit mijn leven!!!

Ondertussen kreeg ik dinsdag 2 zakjes bloedplaatjes, en werd de laatste chemo gecancelled : ik kreeg 2 zakken bloed in de plaats en een uitstel van een week. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. Wat meer tijd voor Kyran, en de mogelijkheid om met chauffeur Elfje naar mijn tanteke in het ziekenhuis op bezoek te gaan. 91 jaar is ze, en ik vernam gisteren dat ze vrijdag een pacemaker kreeg, en gisteren ook nog een trombose deed. Nu wil ik kost wat kost op bezoek. Dit bewijst alweer dat alles zijn redenen heeft! Ik kon bij mijn moeder zijn op het moment dat ze overleed door een uitstel van chemo, nu op bezoek bij mijn tanteke, ook alweer door uitstel chemo... Alles heeft dus echt wel een reden, een soort "voordeel"

Kyran blijft nu wel 2 nachtjes bij zijn opvanggezinnetje, zodat ik wat kan langer slapen, meer rusten om woensdag fit genoeg te zijn voor de trip, en erna wat beter ben om aandacht aan Kyran te kunnen geven. Als je oververmoeid rondloopt door het vroege opstaan voor school, en het woelen om in slaap te raken, ben je heel snel geïrriteerd en kan je weinig verdragen van een 6- jarige spring-in-'t-veld!

De laatste chemo gaat nu door 19 november, net nog 14 dagen voor mijn verjaardagfeestje, misschien net op tijd terug op de voeten... Normaal krijg ik dan ook tijdelijk een soort kalmeermiddel om van de sigaretten af te blijven en de overgangsperiode te onderdrukken. Sinds chemo 3 krijg ik namelijk hypermomenten die ervoor zorgen dat ik niet stil kan zitten, nerveus loop en uren op slaap kan liggen wachten. Ik ben allesbehalve pro-medicatie, maar ik haat die stomme stinkstokken en wil er vanaf. Net ne de chemo heb ik daar helemaal geenlast van, geen behoefte in roken, nog zin of hunkeren. Tijdelijke medicatie kan het opnieuw naar sigaretten grijpen in de lastige 2e week misschien voorkomen, en dan wil ik voor een keer wel een uitzondering op de regel maken!

Ik ga er alvast alles aan doen dat na de laatste chemo hier geen sigaret meer aangeraakt wordt. Ik rook niet zoveel, en niet meer in huis, maar elke sigaret is er in mijn ogen te veel aan, en binnen de kortste keren gaat het weer naar een pakje per dag...


15:44 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Voorlaatste chemo

De voorlaatste chemo verliep niet zoals het moest, maar ik verloor mijn aandacht ervoor door het bijwonen van de begrafenis van mijn moeder, de week dat deze was doorgegaan. Alweer ging in in een shock, wss door allergische reactie op de chemo. Nu al de 3e keer op een rij. De symptomen liepen langer uit, en de vermoeidheid laat minder los. Het recupereren begint dus trager te gaan... Maar gelukkig was dit de voorlaatste. Ik deed nu nog een grotere schrik op, doordat ik alleen lag, ver van de bureau, en geen kat afkwam toen ik mijn alarmbelletje duwde. Het gesmeek me in het oog te houden en dicht in de buurt van de bureau te leggen was tevergeefs geweest, met als gevolg dat ik nu een wantrouwen heb gekweekt tegen de dagkliniek, terwijl de verpleging eigenlijk geen schuld treft, maar het ligt aan onderbemanning van het onlangs geopende " sjiekste en modernste" ziekenhuis van België... Die nu geen geld meer over heeft om personeel bij te aanvaarden... je zou voor minder es kwaad worden!

Kyran moest zo'n 10 dagen bij zijn opvanggezin blijven, en kwam ondanks alles op bezoek met schitterende punten : allemaal maxima, in deze omstandigheden... Mijn kleine lieve schat, hoe doe je het toch? Ik ben er toch zo fier op, mijn kleine stoere ventje!

Hij vertelde in de vakantie dat een vriendje van hem uit een leerjaar hoger, nooit een dessertje bijhad, en hij elke dag zijn dessertje deelde. Slik... Ik kreeg het even moeilijk! Zo klein, en toch al een karaktertje om u tegen te zeggen... Wat ben ik blij met mijn prinsje in mijn leven!

We praatten onlangs over mirakeltjes, wat dat juist was, en hij begon over wensen. Als hij de regenboog ziet, een wimpertje kan wegblazen, een vallende ster ziet... Zijn wensje is dat ik lang zou leven en dat hij die beestjes nooit zou krijgen. Weer een kippevelmoment, pijnlijk besef dat het ventje getekend is voorgoed... Vrijdag kom "de mevrouw speciaal voor jou", zo noem ik zijn kinderpsychologe. Hij fleurt op als hij haar ziet, dus dat zit zeker goed!

Sint kwam langs op 11 november ( Westhoekgewoonte ) en hij was heel happy met wat hij had gekregen, alweer een lach op het gezicht van de kleine stoere vent, dus mama gelukkig. 10 november gingen we met Ann, Johan, de kids en Wim ( rolstoelduwer van dienst ) naar het aanmeren van de Sintboot, en gaan aanschuiven - na een lange wandeling in de regen naar de Markt van Ieper - in de Kathedraal waar de pieten gek deden, koek en fruit uitdeelden, dus een leuke geslaagde - al was 't een doorregende - avond.

De kleine momenten, de kleine "kadootjes" en gebeurtenissen doen het dus nog steeds in ons gezin : ze blijven onophoudelijk ons een grassprietje of boomstammetje aanbieden om ons aan op te trekken.

Genieten is onze boodschap, ondanks alles, genieten van al wat de zon doet schijnen!


15:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |