21-10-12

Afscheid voorgoed...

Vrijdag 19 oktober, de dag voor de verjaardag van mijn moeder, en de 8e verjaardag van mijn tantes afscheid, spendeerde ik mijn dag van 9 tot 21u30 in palliatieve eenheid De Vlinder te Brugge. Van 17u tot 19u hield ik de hand vast van de vrouw die we zo goed als gans ons leven moesten missen, en die we moeder noemden...

Na een harde strijd tegen kanker, liet ze eindelijk haar ellende los om 19u, ging ze slapen voorgoed.

De band was nooit wat het moest zijn, maar toch... Een mens is en blijft een mens, met fouten en gebreken inbegrepen. Bijna de ganse dag zorgde ik ervoor dat haar gezicht proper bleef, depte ik haar hoofd met warm water, en hield haar hand vast, zodat ze wist dat ze niet alleen was. Niemand verdient een eenzame dood...

Toen ze eindelijk, na hard tegenvechten, rustig werd en de laatste adem uitblies, was ik blij voor haar. Blij dat ze haar zorgenleven achter zich kon laten, dat het verleden voor haar eindelijk stopte, dat ze haar pijn en verdriet kon loslaten.

Ondanks alles, ons verleden, de ruzies, harde woorden... was ik blij dat ik er was. Ik zou het zelf ook niet willen alleen te moeten gaan, dus bleef ik tot het laatste. Erna hielp ik de verpleegster met het wassen en verzorgen. Vraag me niet hoe of waarom. Het enige antwoord dat ik kan vinden is het menselijke aspect.

Ik schreef achteraf nog een tekstje, ik hoop het te kunnen voorlezen op haar begrafenis, indien de situatie het toelaat. Morgen krijg ik namelijk chemo nummer 5 en weet ik niet wat die van plan is aan te richten. Uitstel was niet mogelijk, want er werd al een week opgeschoven. Ik kan maar afwachten van dag tot dag, meer niet.

Je hebt een zwaar leven achter de rug,

voelde je onbegrepen, onbemind

en probeerde die leegte te vullen op een andere manier.

Je strijd is nu gestreden,

het leed geleden,

je verdriet en pijn voorgoed voorbij.

Velen hopen nu dat je de rust hebt gevonden die je zo lang hebt moeten missen.

Herenigd met de anderen die ons reeds achterlieten,

kan je nu vinden wat je bij ons nooit vond.

Slaap nu maar zacht,

piekeren hoeft nu niet meer!







15:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-10-12

Optimistisch positief realisme

Daar geloof ik heilig in... Dat aan ziek zijn - ook kanker - positieve zaken zijn verbonden. Elke patient die de zon in z'n gevecht probeert te steken kan dit beamen. Je leest en hoort het zoveel, vooral van kankerpatienten, maar ook anderen die langdurig ziek zijn : Je hebt een andere kijk op het leven. Als mini 2- koppig gezinnetje hadden we het tot nu toe niet echt breed, wat er wel voor zorgde dat we ook voor het ziek zijn heel intens genoten van alles wat we wel hadden. Elkaar, het optimisme, het vertrouwen, de pret met elkaar als mama en zoon, onze diertjes... Ik val misschien in herhaling, maar dat doet zo'n deugd, dat ik het wil doorgeven aan anderen daar op te letten. Wees gelukkig, met wat je hebt, wacht niet tot "de juiste" langskomt, of de rekening wat dikker gespijsd is, of... Wacht niet, punt. Leef vandaag, leef nu, en haal er alles uit wat je kan. De kleine dingen apprecieren kan o zo'n deugd doen, je kan zo genieten met een gezinnetje!

Het heeft mij hier en daar ook wel eerst wat klappen gekost om dat nog intenser te doen. De grootste kwam in 2012, dat hoef ik niet te vertellen... In 2010 was er nog hoop op herstel, of een paar jaar "pauze". Dat die pauze maar zo'n anderhalf jaar duurde, zorgde ervoor dat ik nu - om eerlijk te zijn - nog intenser geniet, al dacht ik toen dat nog meer genieten niet kon. Blijkbaar waren de oogjes nog niet helemaal open! :)

Sinds begin dit jaar zijn ze nu toch grotendeels open denk ik, helemaal objectief kan ik dat natuurlijk niet zeggen, hé! Voor mij heeft het ziek zijn me veel geleerd - ik leer nog elke dag denk ik - en zelfs deuren geopend die ik misschien nooit zou hebben bekeken voorheen. Zelfs lessen die ik heb geleerd, een van de bekendste : In nood kent men z'n echte vrienden... ( Of beseft men dat je de deur moet openzetten voor andere en eerlijker vriendschappen zoals in mijn geval ! )Sinds 2010 kapte ik met alle teken, vlooien, luizen, kortom : alles wat ging lopen met mijn energie. Al maak ik nog steeds fouten en beoordeel ik nog bepaalde zielen verkeerd, waardoor ik blunders bega. Maar ik besef het gewoon iets sneller, en doe er ook sneller iets aan.

Mijn grootmoeder zaliger, ons "Moemoetje" zei me altijd dat alles gebeurde met een reden, dat " het blaadje hierboven al lang was geschreven, en dat wij niks meer in de pap hadden te brokken " Gelijk had ze... Haar woorden klinken me bijna dagelijks door het hoofd. Ik leerde nieuwe zielen kennen, en liet het  toe ze te vertrouwen en ze toe te laten in mijn leven. Beter luisteren naar mijn lichaam, mijn zoontjes noden nog beter aanvoelen... Een wens van jaren ben ik nu aan het volbrengen : calligrafie leren. Wat ik thuis niet doe, doe ik nu in cursus... Allemaal zaken waar ofwel de tijd, ofwel de aandacht ervoor zou ontbreken moest ik nu nog gezond zijn. Nu moet ik rusten, nu moet ik kalemr aan doen, het moet, er is geen keus. Maar het opent nieuwe deuren waar nieuwe en andere belevenissen achter schuilen dan voorheen...

Een lach, een traan, het is nu allemaal veel intenser, waardoor je echt "leeft". Mijn voordeel aan een slechte jeugd, het jaren alleen staan met een zoontje, en nu het ziek zijn : Ik ervaar dingen wat velen die het "beter" hebben nooit hebben meegemaakt als ze het koppeke leggen. Ik zeg dikwijls : mijn rekening is wat mager, maar we hebben al wat nodig is, we hebben optimisme, en we hebben elkaar... Dus ik beschouw mezelf, en eigenlijk Kyran ook steenrijk. Wij bezitten wat velen niet bezitten : intens geluk ervaren voor we gaan... :p

Optimistisch positief realisme : weten dat Pietje de Dood u wil pakken, en eerst nog verstoppertje spelen... Hihihi


09:39 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Frustraties

Gisteren was een echte off-day. Niet te geloven hoe gefrustreerd ik raakte, ik schrok ervan... Niks tegen mensen die borstkanker hebben, het is erg voor iedereen die met dat rotbeest in aanraking komt, er mee moet leven, tegen vechten. maar dat is het hem net : Je hoor, ziet en leest niks anders meer in de media dan Think Pink. Alle respect voor de goeie doelen. Maar waarom enkel borsten? Tellen de andere soorten niet mee? De mannen, de kinderen? Wordt er gesorteerd : Te redden, misschien te redden en niet meer te redden???

De ochtend begon al goed : beide banden van de fiets plat, terwijl Kyran het al zo gerokken had dat we eigenlijk al wat aan de late kant waren. Dicht bij school dan maar een koffietje gaan drinken, waar ik af en toe es binnenspring om het alleenzitten wat tegen te gaan en es een ander liedje te horen dan dat over ziek zijn... :) Ik keek al uit naar de les kalligrafie in de namiddag. Eens thuis, ging het in een reclamefoldertje alweer over Think Pink en je haar schenken voor degenen met borstkanker die hun haar verloren... Eum.... Ik ken er zo een ganse pak die hun haar verloren, van een ander soort??? Ik begon me al wat op te jagen en las het artikel. Laten om te reageren kon ik dus niet toen ik merkte dat er een FB- pagina was aan verbonden! Ik snap dus echt helemaal niet waarom er zo'n tamtam daarrond wordt gemaakt, terwijl de rest wordt doodgezwegen! De klok wees de tijd aan om door te gaan naar de les, dus ik neem al mijn gerief samen, en al mijn energie om toch maar weer met de fiets tot daar te raken. Eens - buiten adem - aan de Cersekorf toegekomen, wordt net door mannen van de gemeente een spandoek opgehangen. En ja : In grote letters staat erop te lezen : Zorg voor je borsten. Ik had dus heel veel zin om te draaien en weg te rijden.

Ook de stad doet al mee aan het sorteren... Bergijp me niet verkeerd : deze acties moeten ook, en zijn super. Maar als je niks anders meer leest... kan het nogal es zwaar doorwegen en heb je echt de indruk aan de kant gezet te worden wegens het niet hebben van " de juiste soort kanker" om steun te krijgen, snap je???

Nu, uiteindelijk waren de lessen dan nog gecancelled, dus zakte mijn humeur nog dieper in mijn tenen, voor zover dat nog kon. Waarschijnlijk niet opgelet 's morgens, en met het verkeerde been uit mijn bed gestapt... Het humeur was echt om u tegen te zeggen. Spelen de hormonen dat uiteindelijk toch nog wat met mijn emoties en humeur? Ergens denk ik dat de cortisone er iets heeft mee te maken, ofwel de "epo" spuit die ik maandag kreeg?

Maandag stonden de bloedplaatjes namelijk onnoemelijk laag, 50000, terwijl ze de week ervoor op 250000 stonden. Dus na het krijgen van 2 zakken "appelmoes" ( bloedplaatjes ) gaven ze me nog een ferm epospuit in de buik. Door een vrije dag op school, was Kyran mee, en kon hij dan wel met eigen oogjes zien dat het niks inhoudt, en geen pijn doet. Hij bleek heel wat geruster achteraf toen we nog wat praatten tijdens het gezelschapspelletje door ( Familie Poen : een aanrader voor elk gezin!!! ) Verkleed in piraat stal hij natuurlijk de harten van zowel Killroy, de verpleging als andere patiënten op de gang. De vrijdag ervoor kreeg hij thuis ook voor de eerste keer zijn psychologe over de vloer : " De mevrouw speciaal voor jou" noem ik haar. Het ging er heel gezellig en leuk aan toe boven mijn hoofd, dus de broodnodige klik tussen de twee was er wel degelijk. Ze bevestigde ook mijn vermoeden : dat hij wel praat, maar als het te zwaar wordt, klapt hij toe en start hij een ander onderwerp. Voor wie hem kent een heel herkenbaar fenomeen, aangezien hij dat al doet van kleinsaf - en nog steeds - als ie op de vingers wordt getikt en het wat te warm onder zijn voetjes wordt... :)

Mijn kleine aapje, mijn knuffeltje, mijn spookie... Soms krijg ik het echt lastig als er sprake is van de toekomst in sociale gesprekken, al laat ik daar meestal niks van merken. Of je leest ergens iets over oudere kinderen : hun belevenissen, punten, dingen die ze heel goed hebben gedaan... Even sta je er dan bij stil dat je daar heel veel van zult missen. dan doe ik vlug de ogen toe om een wens te doen. Ook al besef ik dat ik geen 10 jaar meer rondloop, toch blijf ik hopen op een mirakel, hou ik vol de meeste tijd positief door te brengen, en vooral te genieten van de tijd die ik nu heb. Maar de realist in mij moet ook wakker blijven : alles moet in orde zijn voor Kyran, en ik mag niet te veel gaan dromen, het zou wel es pijnlijk kunnen worden als ik het realisme verlies. Dus probeer ik de gulden middenweg te blijven vinden en volgen : optimistisch positief realisme!

There's a crack in everything,

That's how the light gets in.... :)

Leonard Cohen


08:54 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |