02-09-12

Optimisme, realisme en de buitenwereld...

Deze week bij iemand op bezoek geweest, palliatief... Nee, eerder terminaal stadium, het afwachtende, het "wanneer rinkelt de telefoon" stadium. Waar ze geen tijd noch uur kunnen op plaatsen. Achteraf gaat er zo'n besef door je heen : je bent dat moment het "liefst" gezien... Ironisch, de tijd dat mensen niet hebben terwijl je nog leeft, hebben ze dan plots "even" wel. Het is niet de eerste keer dat dit me raakt, en opvalt. De laatste jaren kon ik afscheid nemen van heel wat mensen, verwacht, onverwacht... En ook bij het terugblikken ernaar, merk je hetzelfde fenomeen op. Ik kon het dus niet laten erover te schrijven, hoe cru het voor sommigen zal aankomen,het valt gewoon op. Hoe zieker je wordt, hoe korter de tijd "je nog krijgt", hoe meer volk er plots over de vloer komt. Tegen dan wil je degenen die je eigenlijk al jaren in de steek lieten, zelfs geen tijd voor een belletje hadden, eigenlijk al niet meer zien. Maar de medicatie legt je zo lam dat je alles wel oké vind...

Net zoals het cliché op een begrafenis : Je bent ineens de beste : Over de doden niks dan goed!!! Ironisch als je dan mensen ziet zitten die je nooit eerder zag, of waar je meer ruzie mee had dan iets anders. En tranen, met liters... Ik stelde me onlangs mijn eigen begrafenis es voor en kon het niet laten te lachen. Ze gaan me namelijk goed moeten opsluiten om te voorkomen dat ik bepaalde "smoelentrekkers" zoals ik die dan noem, niet van hunne stoel doe vallen of zo! Of als er eentje vooraan komt vertellen hoe goed en braaf ik wel was ( nie zo, niemand is perfect... ) dat ik nie probeer m'n kist af te breken om m'n mening te zeggen. :)

Ja, voor jullie klinkt het grof, bruut zelfs... Of het zal helpen dat mensen erbij stil zullen staan tijd in hun vrienden en familie te steken terwijl ze nog leven, en zelfs nog niet ziek zijn... Ik denk het niet. Het shoppen in Antwerpen waarvoor je 2u rijdt, zal je nog steeds doen, terwijl zus of broer maar een half uur rijden is. De solden zijn "tijdelijk", tante zal er straks ook nog wel zijn, al woont ze eind 't straat... Even bellen naar zieke vriendin? Nee, de film is te spannend en daarna is't te laat... We doen't allemaal, hoor, sta er maar es bij stil... Iedereen wacht tot het te laat is, of toch bijna te laat, er is nog tijd... Uitstellen... Tot de klap komt : Te laat, voorgoed, gedaan... De tijd was toch op, had ik maar...

Men zal dit tekstje lezen, schrikken, op de tenen getrapt zijn als ze zich aangesproken voelen ( wil zeggen dat ze zichzelf erop betrappen... :p ) sommige anderen zullen er wel even bij stilstaan, maar dan staat de soep over te koken, of gaat de telefoon, staat tegelijkertijd een aan de deurbel en is het algauw vergeten...

De - eventuele - nabestaanden krijgen soms zelf te weinig tijd nog met hun eigen familie, en eens alle voorbij, eens het grodijn valt, valt bij hen ook het gordijn... Een stilte : niet alleen het gemis van hun geliefde, meer ook de stilte van het vergeten worden door vriend en familie. Het is over : next most interesting story, please???

This is not a judgement!!!  Just a wake-up call... Or a try-to-wake up???

We live today, it's a gift, take it...

We work to live, we don't live to work....


 

480521_3627581448801_646457205_n.jpg


11:03 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-08-12

Maandag 27 augustus : Een chemo om niet te vergeten...

Zoals altijd met volle moed, en tegen de goesting, op weg naar Jan Yperman, de rugzak mee tegen de verveling : Netbookje mee, leesboek, schrijfschriftje... Lijstje met huiswerk voor Killroy!!! :)

Een hele leuke meid bij mij op de kamer, Vanessa, lekker gekletst over pruiken en sjaaltjes, open en bloot zoals ze zeggen, heel aangenaam.

Bloedafname ging heel vlot, ook het steken van de naald in m'n portacath ging zonder problemen, ondanks ik het zalfje had vergeten opdoen 's morgens. Klaar voor chemo 3 : we zitten dan al in het midden, hé!!! :)

Het middageten was heel wat minder : ondanks dat sinds 2010 in koeien van letters geschreven staat GEEN AJUIN, GEEN PREI of PAPRIKA, krijg ik nu es elk bezoek in de dagkliniek een middagmaal, heel lekker, maar bedolven onder de ajuin... Als ik pas kan eten tegen 13u, en dus tegen dan scheel zit van de honger, zit mijn humeur op niveau BITCH, en dit met de grote B!!!! Als ik honger heb, blijf je beter uit de buurt als ik niet kan eten... Dat ondervond de - heel lieve verpleging - dus ook... Bleek na heel wat gezoek en heen en weer geloop, dat er een plateautje op naam mee was, maar ze erover hadden gekeken. Nu ja, ze zijn ook heel sterk onderbemand.

Na het eten mocht ik bellen voor het aanleggen van de chemo. Ik melde de verpleger dat er wel een premedictaie minder was gegeven dan normaal : een tegen allergische reacties, die ik elke keer moest hebben. Deze wimpelde dat weg dat het maar 2 maal werd gegeven en dan stopgezet. Tot 3 maal toe zei ik hem dat dit niet zo was in mijn geval, maar noch geloven, noch gaan uitpluizen, startte hij de chemo. Met gevolg dat ik ferm geluk had dat ik niet alleen was op de kamer, want binnen de 2 minuten ging ik in shock. Bloedrood, geen adem meer, en met het water uit de poriën lopend, zei ik de anderen op de kamer heel snel iemand te halen. ik herkende de reactie van 2010. Toen kon ik zelf mijn catheter toedoen, maar met het druppelsysteem kan dit niet, dus hing ik nu af van de snelheid van de verpleging deze keer. Doordat iemand elke kamer binnen "vloog" omdat ze geen verpleging in de gang vond, was er snel reactie. Ik had ondertussen al mijn kleren uitgegooid, en snakte naar adem. Ook een deel van het middagmaal kwam terug. Het duurde even eer alles weer stabiel kwam, met hulp van het medicament dat ze voordien hadden moeten geven. Gevolg was wel dat ik helemaal groggy was, en amper besefte waar ik was.

De chemo werd even stop gezet, Ann werd verwittigd dat het later zou worden dan voorzien, en na een tijdje werd de chemo opnieuw gestart, op trager tempo. Elke 5 minuten kwam wel iemand piepen of ik oké was. En de bewuste verpleger zag ik niet meer terug... Al moet die niet denken dat ik volgende chemo hem z'n vet niet zal geven, want zoiets vind ik ongehoord. Ik ben geen klaagpatiente, noch bel ik voor onnodige zaken, dus als ik iets zeg, kunnen ze minstens nagaan hoe of wat bij de hoofdverpleging, en dat zal ik hem de 17e effe goed in de hersenpan knopen!!! Al moet ik hem gaan zoeken. Het is ne lieve kerel, maar fout is fout, en deze is te grof om voorbij te laten gaan zonder een woord...

Uiteindelijk kon ik tegen 17u naar huis, maar moesten ze me met een rolstoel naar beneden brengen, woezie als ik was, met spaghettibeentjes... Gelukkig was alles goed afgelopen, want dat had wel es niet het geval kunnen zijn. Zo zie je maar als je mensen niet aux serieux neemt...

Een chemo om niet te vergeten, die me volgende keer met een grotere schrik naar Jan Yperman zal doen vertrekken, en de vraag me continue in het oog te houden, en dichter tegen de controlebureau te leggen... Want gerust zal ik nie meer zijn, en ik heb er nog 3 te gaan...




12:20 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Een weekje echt druk, maar o zo leuk!!!

Een weekje superdruk, maar o zo genoten!!! Mijn metekindje vond na lange tijd es een verlofgaatje in haar overdrukke tieneragenda, en kwam een paar nachtjes logeren. zalig! Ook onze "mama Bibi" kwam onverwacht overwaaien uit de Limburg, en zus Nele en haar man op bezoek gehad... Uitstapjes gedaan in de mate van het mogelijke, en echt genot geademd.

Onze Marte kon een paar nachtjes blijven slapen, zo konden we heel wat babbeltjes doen, en es samen filmpkes bekijken en erover gezellig kletsen achteraf.

Een dagje Kakelend Kippemuseum te Keiem bezorgde ons alweer wat plezier en een rond buikje : pannekoeken bij aankomst, en ijsje voor vertek... :) Met een terugzien van een vroegere BSM van mij, ook es leuk!

Bibi zorgde voor de nodige overhoop-schudding door een uitstapje te regelen naar oostende, een satpje en  hapje aan de dijk daar, en een dagje of 2 schildpadjes in de tuin, waar er eentje het zo goed vond, dat ze uitbrak en hier bleef... :) Tijdens de zoektocht dan ook ontdekt dat onze tuinegel, die wij ondertussen "Pip" hebben genoemd, in slaap was gevallen in het kommetje kattevoer... Daarna moest Bibi jammer genoeg terug huiswaarts, naar haar eigen dierentuintje...

Martje bleef nog tot de zondag, tot meter Nous ons kwam ophalen voor het 91e verjaardagsfeestje van mijn geliefd Tante Marthatje. Blij ze nog es te zien, en m'n peter, en favoriete tantekes ook nog es dicht te kunnen pakken en ne dikke knuffel te geven! :)

Achteraf wel een minder bezoekje aan de palliatieve eenheid De Vlinder in Brugge, waar mijn "moeder" momenteel de verlossing van aar pijn afwacht... Het gevoel was dubbel, ik vergat nog steeds het verleden niet. Maar aan de andere kant, als je de pijn en het verdriet in die verwarde, grote angstige ogen ziet van zo'n klein, mager zielig mensje, tja, dat wens je niemand toe... Ik schrok toch wel even, en moest me herpakken toen ik binnenkwam. Ik was mijn eigen chauffeur niet, dus veel tijd was er niet, maar toch kon ik even met de verpleging praten, terwijl Kyran zijn Moeke Muis onderhield met zijn getater... Eigenlijk goed voor beiden, want ok Kyran was geschrokken, waardoor ik achteraf ook wel heb beslist hem niet meer mee te nemen. hij heeft nu een herinnering aan een nog leuk contact, en leuke babbel. Hij heeft z'n afscheid gehad op een goede manier en ik wil dat zo houden. Een raar afsluiten van een hele leuke week...

Carpe Diem!!!!






11:39 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |