12-10-12

Frustraties

Gisteren was een echte off-day. Niet te geloven hoe gefrustreerd ik raakte, ik schrok ervan... Niks tegen mensen die borstkanker hebben, het is erg voor iedereen die met dat rotbeest in aanraking komt, er mee moet leven, tegen vechten. maar dat is het hem net : Je hoor, ziet en leest niks anders meer in de media dan Think Pink. Alle respect voor de goeie doelen. Maar waarom enkel borsten? Tellen de andere soorten niet mee? De mannen, de kinderen? Wordt er gesorteerd : Te redden, misschien te redden en niet meer te redden???

De ochtend begon al goed : beide banden van de fiets plat, terwijl Kyran het al zo gerokken had dat we eigenlijk al wat aan de late kant waren. Dicht bij school dan maar een koffietje gaan drinken, waar ik af en toe es binnenspring om het alleenzitten wat tegen te gaan en es een ander liedje te horen dan dat over ziek zijn... :) Ik keek al uit naar de les kalligrafie in de namiddag. Eens thuis, ging het in een reclamefoldertje alweer over Think Pink en je haar schenken voor degenen met borstkanker die hun haar verloren... Eum.... Ik ken er zo een ganse pak die hun haar verloren, van een ander soort??? Ik begon me al wat op te jagen en las het artikel. Laten om te reageren kon ik dus niet toen ik merkte dat er een FB- pagina was aan verbonden! Ik snap dus echt helemaal niet waarom er zo'n tamtam daarrond wordt gemaakt, terwijl de rest wordt doodgezwegen! De klok wees de tijd aan om door te gaan naar de les, dus ik neem al mijn gerief samen, en al mijn energie om toch maar weer met de fiets tot daar te raken. Eens - buiten adem - aan de Cersekorf toegekomen, wordt net door mannen van de gemeente een spandoek opgehangen. En ja : In grote letters staat erop te lezen : Zorg voor je borsten. Ik had dus heel veel zin om te draaien en weg te rijden.

Ook de stad doet al mee aan het sorteren... Bergijp me niet verkeerd : deze acties moeten ook, en zijn super. Maar als je niks anders meer leest... kan het nogal es zwaar doorwegen en heb je echt de indruk aan de kant gezet te worden wegens het niet hebben van " de juiste soort kanker" om steun te krijgen, snap je???

Nu, uiteindelijk waren de lessen dan nog gecancelled, dus zakte mijn humeur nog dieper in mijn tenen, voor zover dat nog kon. Waarschijnlijk niet opgelet 's morgens, en met het verkeerde been uit mijn bed gestapt... Het humeur was echt om u tegen te zeggen. Spelen de hormonen dat uiteindelijk toch nog wat met mijn emoties en humeur? Ergens denk ik dat de cortisone er iets heeft mee te maken, ofwel de "epo" spuit die ik maandag kreeg?

Maandag stonden de bloedplaatjes namelijk onnoemelijk laag, 50000, terwijl ze de week ervoor op 250000 stonden. Dus na het krijgen van 2 zakken "appelmoes" ( bloedplaatjes ) gaven ze me nog een ferm epospuit in de buik. Door een vrije dag op school, was Kyran mee, en kon hij dan wel met eigen oogjes zien dat het niks inhoudt, en geen pijn doet. Hij bleek heel wat geruster achteraf toen we nog wat praatten tijdens het gezelschapspelletje door ( Familie Poen : een aanrader voor elk gezin!!! ) Verkleed in piraat stal hij natuurlijk de harten van zowel Killroy, de verpleging als andere patiënten op de gang. De vrijdag ervoor kreeg hij thuis ook voor de eerste keer zijn psychologe over de vloer : " De mevrouw speciaal voor jou" noem ik haar. Het ging er heel gezellig en leuk aan toe boven mijn hoofd, dus de broodnodige klik tussen de twee was er wel degelijk. Ze bevestigde ook mijn vermoeden : dat hij wel praat, maar als het te zwaar wordt, klapt hij toe en start hij een ander onderwerp. Voor wie hem kent een heel herkenbaar fenomeen, aangezien hij dat al doet van kleinsaf - en nog steeds - als ie op de vingers wordt getikt en het wat te warm onder zijn voetjes wordt... :)

Mijn kleine aapje, mijn knuffeltje, mijn spookie... Soms krijg ik het echt lastig als er sprake is van de toekomst in sociale gesprekken, al laat ik daar meestal niks van merken. Of je leest ergens iets over oudere kinderen : hun belevenissen, punten, dingen die ze heel goed hebben gedaan... Even sta je er dan bij stil dat je daar heel veel van zult missen. dan doe ik vlug de ogen toe om een wens te doen. Ook al besef ik dat ik geen 10 jaar meer rondloop, toch blijf ik hopen op een mirakel, hou ik vol de meeste tijd positief door te brengen, en vooral te genieten van de tijd die ik nu heb. Maar de realist in mij moet ook wakker blijven : alles moet in orde zijn voor Kyran, en ik mag niet te veel gaan dromen, het zou wel es pijnlijk kunnen worden als ik het realisme verlies. Dus probeer ik de gulden middenweg te blijven vinden en volgen : optimistisch positief realisme!

There's a crack in everything,

That's how the light gets in.... :)

Leonard Cohen


08:54 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-09-12

Chemo 4

Een geen al te milde chemo deze keer. Alweer een ferm allergische reactie waardoor de adem verdwijnt en het middageten terug bovenkomt. Hatelijk te beseffen dat je er niet onderuit kan. Chemo wordt stilgelegd, ik voel de armen van de verpleging en Killroy rond me om me te bedaren. De eerste uren rusten dus, geen chemo meer. Het duurt even eer ik weer besef waar ik ben en wat er is gebeurd. Ik zaag de verpleging de oren af. Al 18u en daar lig ik dan nog, nog steeds in "rust"... Mannen, euh, vrouwen, zijn jullie van plan me hier te houden of zo? Het word laat!!! Blijkbaar even vergeten... O ja, juist, even checken bij oncoloog wat hij ervan vind terug te starten. Gewoon vergeten : een uurtje pauze was voldoende geweest, nu ja, das te laat dus.

Terug opstarten chemo : met een klein hartje. Heel traag, maar op 100 en het wekkertje. Even kijken hoe't loopt, en dan naar 200. Nog es met wekkertje, als alles goed gaat naar 300. Erboven gaan we niet, geen risico's nemen. Ondertussen tikt de klok verder, even traag loopt de chemo. Ik wil hier weg, naar Kyran, naar huis... Zal niet voor vandaag worden. Kyran zal bij Ann moeten blijven, de beentjes willen niet mee, en ik ben maar een vodje.

Weer een ferme klap, nog 2 te gaan. Moeten die ook zo?

Ondertussen zijn we al een week later. Kyran nog steeds niet thuis. Ik was te ziek, te misselijk. Je wordt het gewoon dat het maar een paar dagen duurt, en begint het vanzelfsprekend te vinden. Deze keer geen "brave" chemo dus. Een ganse week strike. Van bed in zetel, af en toe wat pc, en weer zetel naar bed. Spaghettibeentjes om op te stappen, geen goed idee Kyran naar huis te halen dus. Pijnlijk hem telkens opnieuw te moeten wegsturen, je tranen in te houden dat hij ze niet te zien zou krijgen. Het gevoel van schuld dat je overvalt als je de traantjes in z'n ogen ziet blinken. Je wil hem bij je houden, en weet dat het niet kan. Ocharme, het stoere manneke houd zich zo sterk.

Eergisteren kreeg ie de klap, weekend en niet bij mama kunnen blijven. Doodmoe knakt ie op mijn schoot en gaat hij aan het huilen. De dag erna krijg ik de "krak" en ga ik eronderdoor.

Het is pijnlijk op te staan in een leeg huis, ziek en misselijk, jezelf beschuldigend dat je er niet kan zijn voor je eigen kind, zelfs niet eens voor jezelf. Deze week droomde ik heel veel van een echt gezin, iemand rond je, de geur van koffie en brood bij't opstaan... Een woord, een gesprek... Man, mis ik dat! Een ganse week lege dagen, pijnlijk leeg en stil. Bij bezoek hou je je sterk, uit automatisme. Nu geen tranen, straks... niet nu...

Ontbijt = 1 liter chocomelk  Lunch = ( zelfgemaakte ) Kippesoep  Diner = croque met kaas en mosterd  Dit dus gans de week.

Gisteren gelukkig bezoek gehad die wat boodschapkes kon doen : de voorraad kippesoep is op, eveneens de chocomelk : help!!! Thx, Sanneke!!!

Deze morgen lijkt het al ietsje beter te gaan, ik hoop dat als Kyran straks op bezoek komt, ik hem hier ga kunnen houden. Het is genoeg geweest deze week. Morgen naar Jan Yperman : zakje bloed en plasma, hopelijk boost genoeg om er weer te staan voor mijn held. Ik ga alvast proberen de voorraad kippesoep weer aan te vullen voor volgende sessie...

Alle hoop staat er nu op dat het bloed en plasma morgen een boost geeft om een betere week te overbruggen. Het was een wat minder optimistische week, mensen, maar zoals iemand me zei : iedereen heeft recht op een baaldagje... Ik had ze opgespaard! :p


11:41 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-09-12

Schade inhalen...

Beste lezertjes en Co, ik weet dat't even geleden is dat ik blogde en ik jullie wat op de honger liet zitten. Daar is een reden voor, ja, eigenlijk meer dan een.

De zon, het goede weer, te veel te doen, een onverwachte ziekenhuisopname, en deze site die niet altijd zin heeft om te werken.

Zal ik jullie even up-to-date brengen met onze laatste gebeurtenissen die ons leventje alweer opvrolijkten?

Allereerst de grootste reden dat me even van mij stuk bracht, en ervoor zorgde dat mijn inspiratie even "blokte". Begin september werd het stil in huis, de eerste schooldag, weet je. Je valt dan even in een klein gat waar je opnieuw moet aan wennen. Ik besloot zoveel mogelijk met de fiets te gaan naar school, en Kyran ook zelf te laten fietsen. Na school ga ik soms met een andere mama een koffietje drinken en wat wandelen, om de verveling en de stilte te doorbreken. Er bleek een nieuwe L&L te zijn in Ieper, dus die moesten we ook es gaan bekijken. Tussen het snuffelen in alle leuke spulletjes door rinkelt de gsm. Een zekere Chris belde, en eerst dacht ik dat het de sociale dienst was van de Vlinder. Maar nee, het was iemand van het Wonderfonds. Een fonds voor alleenstaande ouders die ongeneeslijk ziek zijn, opgericht door de laatste wens van een alleenstaande mama. Ik dacht al, lap, ik ben er alweer nie bij, ik kom alweer niet in aanmerking. Maar de vrouw moest lachen en zei dat wij het perfecte gezin waren voor dit fonds en we zeker in aanmerking kwamen. Het was net alsof de grond onder mijn voeten verdween, en ik zocht steun tegen een lola en Lizapaal achter me. Hoe meer de vrouw vertelde, hoe dieper ik door de knieën ging, om uiteindelijk de gsm af te leggen zittend op de grond. Ik kon het gewoonweg niet geloven, en leek de rest van de dag ergens te zweven tss hoop en ongeloof... Het werd me net bevestigd dat Kyran en ik in de paasvakantie vertrokken naar Gran Canaria!!!! Hierin komt het fons 1500 euro in tussen, en leggen we de rest op. Van een slag gesproken! Ik was echt weg van de wereld, en dat duurde wel even... Ook bloggen ging niet meer, ik was echt zoals ze zeggen "de kluts kwijt " en kon het gewoonweg niet geloven.

Even rusten : Ik ben o zo moe van de chemo en z'n verwikkelingen gisteren. Tot straks mss...



10:51 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |