28-10-12

Hectische week

Een hectische week loopt op z'n einde, en ik ben er eigenlijk blij om... Het was emotioneel heel zwaar de laatste weken en dagen. Chemo met alweer de shock, waken bij een stervende, afscheid van een leven nemen,... Een emotionele roller-coaster was het deze week. Met heel wat hard aankomende ervaringen en ondervindingen. Harde klappen nog bovenop de gebeurtenissen. Mijn hoofd ligt overhoop, en weet van sommige zaken niet meer wat denken. Het ene moment zoek je excuus voor een ander, het andere moment vraag je je af waarom een ander dat niet doet voor jou. Je wil vergeten en vergeven, maar telkens opnieuw word je voor voldongen feiten gezet. Het minimaliseren van familie, van gebeurtenissen. Wat met jou gebeurt is niet erg, tot een ander het voorkrijgt, en dan is het voor hen erg, maar niet voor jou??? Een grote fabricatiefout in de weegschalenfabriek van ons gezin : ze werken in verschillende maten, in verschillende gewichten. Maar waarom... Daar kan ik mezelf soms gek op denken. Beter niet, idd, klopt, maar toch... Het blijft aan je vreten, het waarom. En aan de andere kant : de slagen die je krijgt, worden soms verzorgd door handen uit onverwachte hoek. Een aanwinst in m'n leven, nieuwe vriendschappen... Mensen die ik anders nooit zou leren kennen... Even zoeken nu, het evenwicht tussen de twee vinden. Geen excuses meer, gewoon loslaten, laten zijn, en zelf zijn? Leven en... laten... "leven"...

Het deed deugd te merken dat - bijna - gans ons gezin er uiteindelijk stond, die dag, samen, in lief en leed, wetend wat we nu achterlieten, afsloten... Samen. Toch even, samen. Het deed deugd. Ondanks de reden van de samenkomst, zaten we later samen, om een hapje te eten, een babbel, wat grieven, wat lachen, en orde op zaken zetten. Moet gebeuren, is soms nodig. Doet soms deugd.

We zijn broers, zussen, met ups en downs, een lach, een traan, een babbel of ruzie... Maar uiteindelijk staan we er meestal samen als het moet. Voor herhaling vatbaar, zo'n onbewaakt ogenblik van ontspanning en loslaten... Begrip zonder woorden, in stilte, onbesproken, onbegrepen door elke andere buitenstaander. We sloten een hoofdstuk af, samen...

Hou het zo, lieve zussen en broers, hou het zo. Nooit hoeven denken : had ik maar... Moesten we nu es... Nu genieten, nu leven, nu nemen en geven. Geen spijt, eerlijk duurt het langst en zorgt voor de mooiste herinneringen... Genieten, beseffen dat het leven o zo kort kan zijn, zo onvoorspelbaar. Elke dag is een geschenk, wij zijn een geschenk voor elkaar, dat we dat mogen vasthouden en koesteren, elke dag opnieuw, en later, later geen spijt, geen "had ik maar" Gewoon rust...

Dank je wel voor dat moment, die dag, van samenhorigheid en begrip, weer eentje om bij te houden...

 

183939_526982703995789_15180913_n.jpg


18:16 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-10-12

Afscheid voorgoed...

Vrijdag 19 oktober, de dag voor de verjaardag van mijn moeder, en de 8e verjaardag van mijn tantes afscheid, spendeerde ik mijn dag van 9 tot 21u30 in palliatieve eenheid De Vlinder te Brugge. Van 17u tot 19u hield ik de hand vast van de vrouw die we zo goed als gans ons leven moesten missen, en die we moeder noemden...

Na een harde strijd tegen kanker, liet ze eindelijk haar ellende los om 19u, ging ze slapen voorgoed.

De band was nooit wat het moest zijn, maar toch... Een mens is en blijft een mens, met fouten en gebreken inbegrepen. Bijna de ganse dag zorgde ik ervoor dat haar gezicht proper bleef, depte ik haar hoofd met warm water, en hield haar hand vast, zodat ze wist dat ze niet alleen was. Niemand verdient een eenzame dood...

Toen ze eindelijk, na hard tegenvechten, rustig werd en de laatste adem uitblies, was ik blij voor haar. Blij dat ze haar zorgenleven achter zich kon laten, dat het verleden voor haar eindelijk stopte, dat ze haar pijn en verdriet kon loslaten.

Ondanks alles, ons verleden, de ruzies, harde woorden... was ik blij dat ik er was. Ik zou het zelf ook niet willen alleen te moeten gaan, dus bleef ik tot het laatste. Erna hielp ik de verpleegster met het wassen en verzorgen. Vraag me niet hoe of waarom. Het enige antwoord dat ik kan vinden is het menselijke aspect.

Ik schreef achteraf nog een tekstje, ik hoop het te kunnen voorlezen op haar begrafenis, indien de situatie het toelaat. Morgen krijg ik namelijk chemo nummer 5 en weet ik niet wat die van plan is aan te richten. Uitstel was niet mogelijk, want er werd al een week opgeschoven. Ik kan maar afwachten van dag tot dag, meer niet.

Je hebt een zwaar leven achter de rug,

voelde je onbegrepen, onbemind

en probeerde die leegte te vullen op een andere manier.

Je strijd is nu gestreden,

het leed geleden,

je verdriet en pijn voorgoed voorbij.

Velen hopen nu dat je de rust hebt gevonden die je zo lang hebt moeten missen.

Herenigd met de anderen die ons reeds achterlieten,

kan je nu vinden wat je bij ons nooit vond.

Slaap nu maar zacht,

piekeren hoeft nu niet meer!







15:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-10-12

Optimistisch positief realisme

Daar geloof ik heilig in... Dat aan ziek zijn - ook kanker - positieve zaken zijn verbonden. Elke patient die de zon in z'n gevecht probeert te steken kan dit beamen. Je leest en hoort het zoveel, vooral van kankerpatienten, maar ook anderen die langdurig ziek zijn : Je hebt een andere kijk op het leven. Als mini 2- koppig gezinnetje hadden we het tot nu toe niet echt breed, wat er wel voor zorgde dat we ook voor het ziek zijn heel intens genoten van alles wat we wel hadden. Elkaar, het optimisme, het vertrouwen, de pret met elkaar als mama en zoon, onze diertjes... Ik val misschien in herhaling, maar dat doet zo'n deugd, dat ik het wil doorgeven aan anderen daar op te letten. Wees gelukkig, met wat je hebt, wacht niet tot "de juiste" langskomt, of de rekening wat dikker gespijsd is, of... Wacht niet, punt. Leef vandaag, leef nu, en haal er alles uit wat je kan. De kleine dingen apprecieren kan o zo'n deugd doen, je kan zo genieten met een gezinnetje!

Het heeft mij hier en daar ook wel eerst wat klappen gekost om dat nog intenser te doen. De grootste kwam in 2012, dat hoef ik niet te vertellen... In 2010 was er nog hoop op herstel, of een paar jaar "pauze". Dat die pauze maar zo'n anderhalf jaar duurde, zorgde ervoor dat ik nu - om eerlijk te zijn - nog intenser geniet, al dacht ik toen dat nog meer genieten niet kon. Blijkbaar waren de oogjes nog niet helemaal open! :)

Sinds begin dit jaar zijn ze nu toch grotendeels open denk ik, helemaal objectief kan ik dat natuurlijk niet zeggen, hé! Voor mij heeft het ziek zijn me veel geleerd - ik leer nog elke dag denk ik - en zelfs deuren geopend die ik misschien nooit zou hebben bekeken voorheen. Zelfs lessen die ik heb geleerd, een van de bekendste : In nood kent men z'n echte vrienden... ( Of beseft men dat je de deur moet openzetten voor andere en eerlijker vriendschappen zoals in mijn geval ! )Sinds 2010 kapte ik met alle teken, vlooien, luizen, kortom : alles wat ging lopen met mijn energie. Al maak ik nog steeds fouten en beoordeel ik nog bepaalde zielen verkeerd, waardoor ik blunders bega. Maar ik besef het gewoon iets sneller, en doe er ook sneller iets aan.

Mijn grootmoeder zaliger, ons "Moemoetje" zei me altijd dat alles gebeurde met een reden, dat " het blaadje hierboven al lang was geschreven, en dat wij niks meer in de pap hadden te brokken " Gelijk had ze... Haar woorden klinken me bijna dagelijks door het hoofd. Ik leerde nieuwe zielen kennen, en liet het  toe ze te vertrouwen en ze toe te laten in mijn leven. Beter luisteren naar mijn lichaam, mijn zoontjes noden nog beter aanvoelen... Een wens van jaren ben ik nu aan het volbrengen : calligrafie leren. Wat ik thuis niet doe, doe ik nu in cursus... Allemaal zaken waar ofwel de tijd, ofwel de aandacht ervoor zou ontbreken moest ik nu nog gezond zijn. Nu moet ik rusten, nu moet ik kalemr aan doen, het moet, er is geen keus. Maar het opent nieuwe deuren waar nieuwe en andere belevenissen achter schuilen dan voorheen...

Een lach, een traan, het is nu allemaal veel intenser, waardoor je echt "leeft". Mijn voordeel aan een slechte jeugd, het jaren alleen staan met een zoontje, en nu het ziek zijn : Ik ervaar dingen wat velen die het "beter" hebben nooit hebben meegemaakt als ze het koppeke leggen. Ik zeg dikwijls : mijn rekening is wat mager, maar we hebben al wat nodig is, we hebben optimisme, en we hebben elkaar... Dus ik beschouw mezelf, en eigenlijk Kyran ook steenrijk. Wij bezitten wat velen niet bezitten : intens geluk ervaren voor we gaan... :p

Optimistisch positief realisme : weten dat Pietje de Dood u wil pakken, en eerst nog verstoppertje spelen... Hihihi


09:39 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |