26-07-12

Dagkliniek werd opname...

Zoals wel verwacht, werd de dagkliniek een spoedopname, met heel wat testen, onderzoeken, medicatie...

De eerste 2 dagen zat er niet veel leven in, veel slapen, ik was uitgedroogd bleek.... Veel vocht toegediend gekregen, maar eten raakt er moeilijk in. Het overgeven krijgen ze niet gestopt. Resultaat : eetverbod tot later order?

Dit gaat toch zo geen 4 maand doorgaan vroeg ik de oncoloog ( Killroy ), want dat houden ik, noch mijn lijf, noch mijn zoontje vol op deze manier vol. Is dit wel de juiste chemo? Had je niet beter bij de andere gehouden? Die nam aan, en na 10 dagen ziek zijn kon ik teminste eten... en recupereren dus.Daar ben ik dus echt wel bang voor... Ik weeg al zo weinig, daar kan en mag eigenlijk niks meer af... Het was ook nog maar de eerste sessie van een reeks van 6 chemo's ( telkens in 2 delen dus eigenlijk 12 in totaal )

Ondertussen zijn we donderdag, mag ik sinds gisterenavond eindelijk terug iets eten. Kyran heeft geluk en wordt overstelpt met verrassingen door z'n meter en peter, dus dat zit oké. Gisteren is ie nog langsgeweest, nu was het al van de zondag geleden dat ik hem nog zag, en deugd dat da deed!!!!

Nu hoop ik vandaag nog Killroy te zien, en wat antwoorden te krijgen op mijn vragen en uitstl van de chemo die ik komende maandag al zou moeten krijgen, want die zie ik al helemaal niet zitten....

Ms morgen naar huis???


11:19 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Chemo deel 2 Gemzar...

Volgens de dokters zou ik van deze chemo minder merken dan vorige jaar, deze week bewees alweer dat ze't welgoed bedoelen, maar het echt niet kunnen weten. Zondag kon ik nog voor de eerste keer eten met smaak, bij Ann's gezin, na een leuke namiddag foto's Ghana bekijken met verhaal. Het eten lekker vinden bleek al snel gedaan, toen ik de maandag een 2e chemosessie moest halen,verdween mijn smaak alweer al sneeuw voor de zon... Goed is anders dus, hoe houdt zo'n mager lichaampje zoiets vol zonder uiteen ( of ineen ) te vallen?

Na een ganse week koorts, misselijkheid, hoofdpijn en nog wat hier en daar klein dingen te danken aan de chemo, leek het de vrijdag toch de betere richting uit te gaan. Aangezien we uitgenodigd waren bij Opa en Oma, en Meter Nous ons wou brengen, zag ik al een lichtje aan het eind van de tunnel en had ik er hoop op de zondag een nieuw mensje te zijn, die wat zijn reserves zou kunnen aanvullen en idd op bezoek gaan.

Mis poes... De vrijdagnaht ben ik op de koop toe beginnen overgeven, en niet zomaar, zelfs een slokje water hield ik er niet in. De kilootjes die ik na de operatie niet kwijt was, waren nu dus wel weg. Ann was verwittigd Kyran bij zich te houden, zodat het ventje dit niet moest meemaken. Toen ik tegen de zaterdagavond nog steeds zo slecht eraan toe was, en zag dat er ook bloed bij het plassen te pas kwam, besloot ik te zorgen voor opvang voor Kyran en de maandag naar de dagkliniek de gaan. De pijn 's nachts in de nieren was ook nog amper te houden.

Kyran vertrok dus de zondag met z'n meter richting Egem, en ik de maandag richting dagkliniek jan Yperman...

11:02 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-12

Een week na de 1e chemo

Ookal is't pas de 1e chemo, hij gaat er direct hard tegenaan... De smaak verdwijnt zo goed als direct, en de vermoeidheid slaat hard toe. Het feit dat het steken van de portacat en het geven van de chemo op een en dezelfde dag vielen kan er mee te maken hebben, maar 2 jaar geleden waren de symptomen toch heel anders... Nu, niks aan te doen. We moeten erdoor, geen andere keus. De misselijkheid is nu nie bepaald mijn vriendje, aangezien hij me geen 2 seconden alleen laat. Hij staat er op me gezelschap te houden vanaf mijn ogen open gaan. Heel wat minder zo'n vriendje! Uiteindelijk neem ik dan toch maar de Litican die ze me meegaven tegen de misselijkheid. Het helpt misschien. Ik ben er niet echt gerust in dat de symptomen zo snel komen, aangezien er nog zo'n 5 sessies chemo volgen, en in een raar schema van dag 1 naar dag 8... Blijkbaar dag 1 een langere, dag 8 een kortere. Welke bijverschijnselen kan ik dan verwachten vanaf maandag? Ik hoopte op tussendoor wat betere dagen, nu lijkt het alsof deze niet echt van plan zijn te komen. Vertel me niet dat ik tot het eind van deze chemotrein me continue ziek ga voelen. Kyran is er ook nog, we willen nog samen dingetjes doen, al zijn't maar kleine uitstapjes. We zullen zien, we zetten er alleszins hoop op dat er tussen de chemo's door wat goede dagen komen!!! Er zit toch bijna een weekje op, dat hebben we dan alweer gehad, en kunnen we aftrekken van de tijdslijn... Al ben ik wat geschrokken van het direct toeslaan van alle bijverschijnselen, kalmaan staat ook niet in hun woordenboek. Gelukkig kan Kyran met regelmaat es gaan spelen en zelfs nog slapen bij Ann, Johan en hun kinderen. Het doet hem deugd. Gisteren vroeg ie wanneer wij naar zee es gaan wandelen. Even moest ik slikken, en kreeg ik't lastig. Toen heb ik hem beloofd dat er wel dagen zouden zijn dat mama minder ziek zou zijn, en we dan met vrienden en de rolstoel naar zee of zo zouden kunnen. Gelukkig zijn er ook nog leuke gezelschapsspelletjes, als ik me wat goed voel, die we in de zetel kunnen spelen tussen het rusten en soezen door. Ook een koptelefoon is voor Kyran leuk, zodat hij naast mama naar TV kan kijken, en ik op die manier wel kan rusten. Toch ben ik boos, zo'n klein manneke verdient da nie, heeft z'n mama nodig, moet kunnen genieten, spelen, dingen samen doen met mama. Waarom kregen we niet 1 zomertje samen voor alles moest herbeginnen? Mijn ventje heeft daar recht op... Tja, het is nu eenmaal zo, en we moeten erdoor, willen of niet, ziek of niet, errond lukt niet. Rechtdoor is de boodschap...

Volgende zomer krijgen we mss samen... Daar moet ik me aan optrekken, daar moet ik naar uitkijken. Het lijkt deze keer wat moeilijker dragen. De tijdspanne tekort? Bijverschijnselen minder leuk?

Maar wat klagen we... 10 juli overleed een lotgenootje, amper 24, een zonnetje voor iedereen die haar kende... Eerlijk is anders... Ik mag niet klagen, ik ben op weg naar 39... Ssssssssssssst, zwijg stil, er is altijd nog erger dan je eigen verhaal.... Slaap zacht, Noortje lief, reis je reisje waar je van droomde, zonder pijn, zonder zorgen... Puur genieten nu, je volste recht!!!



09:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |