11-07-12

De chemo is gestart

9 juni was het plaatsen van de port-a cat voorzien, voor zover ik wist, het enige die datum, en een simpele dagkliniek... Vrijdagmiddag krijg ik plots telefoon : Of ik op de hoogte was van de opname maandag voor 10 dagen? Hallo? Say again? We waren net lekker aan het puzzelen, m'n kleine man en ik, amper een paar dagen thuis van het zieknhuis, en nu dit? Hoor ik wel goed? Geen spraken van! De hemofilie wisten ze toen ook al van, waarom werd het steken van de portacat dan niet in combo gezet met de eerdere opname, waarbij ik zowieso al factor 8 kreeg toegediend?

Het antwoord blijft, en bleef uit, tot ook op vandaag... Een chirurg beslist zo, die beslist anders, een oncoloog ziet het nog anders, en patient wordt plots ping-pong balletje van discussierende artsen... Die vergeten de patient dan ook op de hoogte te brengen van de veranderingen... Leuk zo'n nieuws de vrijdag te krijgen, om de maandag te moeten starten, en het ganse weekend geen info meer te kunnen verkrijgen : 't is weekend : geen dagkliniek, geen artsen bereikbaar.

Wat een test op het stoppen met roken!!! Zenuwen eerste klas, niet te doen. Eerlijk zelfs zin om achter alles een punt te zetten. Ik ben nl. iemand waarmee je eerlijk moet blijven, hoe hard ook, liever eerlijk, dan vragen onbeantwoord, of leugens achter de rug om. Het zitten met een ganse pak vragen, zonder antwoorden, laat me niet toe me mentaal voor te bereiden op wat komt, iets wat ikzelf, en m'n zoontje nodig hebben....

Uiteindelijk heb ik mezelf een duw gegeven, en met wat leuke onverwachte telefoontjes die wat het hart onder de riem staken, ben ik er toch mee doorgegaan. Enkel al uit respect voor de dagkliniek, waar de verpleging zoveel moeite moet doen alles geregeld te krijgen, dat je dan ook maar beter je kat niet stuurt...

Wel ben ik blij dat ook dat achter de rug is. Want het nachtje blijven, wat ik deed uit angst, leek een slecht idee. Geen slechter moment dan gehospitaliseerd te worden tijdens "het verlof". Een flesje fris water bleek al te veel voor een overstresste verpleegster, een hoofdverpleegster kreeg ik niet te zien, en alweer lag ik op een ander verdiep, waarbij ik nu mijn diploma "afleggen van elke verdiep aanwezig in het ziekenhuis" heb verkregen! De kamer alleen "kon niet" terwijl er meerdere vrij waren naar horen van de verpleging, maar ze leggen iemand die net en een operatie, en chemo heeft gekregen, liever niet op een rustige kamer allen, maar bij een ouw menske dat elke 5 minuten wel iets voor heeft, niet wil slapen in het "donker", de deur niet dicht mag, gordijnen moete open blijven...

Mijn beslissing was al snel gemaakt toen een collega van Killroy - die in verlof was - langskwam en vroeg wanneer ik naar huis zou gaan. Asap, was mijn antwoord, na het krijgen van een dieetvoeding eerder die morgen ( is dat nu echt nodig voor 45 kg??? ) en het nog steeds belabberd lauw water als enig drinken te krijgen. De spuit, waar ik speciaal voor was gebleven, omdat die om 8u moest worden gegeven, kreeg ik pas tegen 10u30. Voor mij dus direct een reden om alle andere dagen waarvoor ik speciaal naar de dagkliniek moet komen, dit ook pas tegen 10u te doen. En voor de vriendelijkheid van de verpleging hoefde je ookal niet te blijven, hopelijk hoef ik - buiten de dagkliniek - de rest van de zomer het ziekenhuis niet meer in, het verschil is echt te groot. En een 2persoonkamer, hoe leuk het ook is met het juiste gezelschap, zeg ik ook dank u tegen... Niet echt chance gehad dees week, maar 2 jaar geleden ook al de "leukste" op de kamer gehad... vanaf nu : mijn forfait is zowieso betaalt, en idd, mevr verpleegster : ik heb er recht op...

Blij terug thuis te zijn, en fruit te kunnen eten, lekker fris water te kunnen drinken en te slapen in mijn eigen beddeken!!!


17:35 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

De debulkingoperatie : Slechts 8 dagen ipv 14...

Hier hield ik een schriftelijk blogje van bij, die ik later ga aanvullen. Wordt dus nog vervolgd...

17:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-12

Een paar dagen later... Still allive, not so mutch kicking...

Zoveel gebeurd in zo weinig tijd, te veel emoties, te veel woorden.

Terug wakker, deze keer niet direct naar de kamer, en het wachten duurde eeuwen! Vorige keer lag ik na een dag al op mijn kamer terug, nu was ik zelfs al van verdiep veranderd. Den Dok was er nie gerust in. Verpleging werkte met meer ervaring zei ie. Dus de vrijdag naar het 2e verdiep ipv mijn vorige kamertje. Welcome too the jungle : alle gerief door elkaar, en op mekaar geploft... leuke welkom moet ik zeggen...

Veel ga ik niet schrijven, want ik doe nie anders dan fouten typen.

Ondertussen ben ik toch al wat draden kwijt, en wat kilo's want eten mag nog steeds niet.

Wel serieus wat pijn geleden vandaag, en uiteindelijk extra pijnmedicatie gaat het wat beter. De ergste pestjes zijn de drains, die bezorgen me de meeste pijn. Maar 't moet straf spul zijn die ze hebben gegeven, wnat nu zit ik recht en kan ik typen. Morgen kan de pijnpomp weg,dan kan ik es buiten met de rolstoel, als de zon het toelaat tenminste....

 

Hier zie je wat uiteindelijk telt : waarvoor je het doet..... Veel woorden zijn hier niet meer nodig....

291501_3733250123028_1102226207_o.jpg

 

22:09 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |