08-06-12

Snel een update, heel kort... Rest volgt na het weekend!

Korte update wegens tijdsgebrek :

De kogel is door de kerk : 19 juni opname, 20 juni debulking nummer 2... Na genezing van de operatie chemo. Effe kort, maar even teveel aan't hoofd nu...

We zijn er even terug. Tussen het plannen en het regelen door, wou ik jullie toch niet op de honger laten zitten. Even terugspoelen in het brein, dus. Terug naar de afspraak bij de chirurg op 8 juni. Het was een zeer zenuwachtig dagje, en had ik een stappenteller gehad, had die tilt geslagen die dag denk ik. Om 10u had ik een afspraak bij de chirurg in het Jan Yperman, een man met een wat radde tong, weinig kennis in omgang met mensen, maar 2 gouden handen en eerlijk, een must voor de patiënt, die het uiteindelijk niet moet hebben van gedrag, maar van de prestatie op de operatietafel... Zoals gewoonlijk was hij "in retard" Neen, dat kon ik nu echt niet gebruiken... Hup hup hup gingen de beentjes, ik wipte bijna van de wachtstoel af! Een klein 20 minuten later kon ik binnen, met het hart in de keel, ondanks het feit dat ik eigenlijk al wist wat ging komen. Uiteindelijk dringt het pas goed door na het luidop horen " Er komt een debulking" Velen vragen zich af waarom nu plots toch een operatie. Soms kom je door bepaalde criteria nog in aanmerking voor operatie, bij deze soort wel een zeldzaamheid. Blijkbaar kwam ik dus ook nog in aanmerking, en het positieve eraan is dat de mini-uitzaaiingen met het blote oog kunnen gespot worden. Een scan kan dit niet altijd boven water brengen, dus ergens ben ik wel blij de uitzondering te mogen zijn op de regel. Wat niet wegneemt dat ik het bijna "in mijn broek doe" van de angst, want ik weet grotendeels wat komt nu... En een pretje is het zeker niet! Alleen al het idee van zo lang niks te mogen eten en honger te moeten lijden is voor mij een ramp!!! :)

Het voorstel was initieel een kijkoperatie, maar wegens een vorige debulking - waarbij ze je eigenlijk bijna binnenste buiten keren - wou onze chirurg het risico niet nemen te moeten snijden en daarbij te weinig te zien. Hij vond het ook niet fair tgo mij - hoorde ik hem telefonisch melden tegen Killroy - me half open te snijden zonder resultaat, of te weinig en achteraf een 2e operatie te moeten doen of me een jaar later terug een RV te moeten geven bij de oncoloog, wegens half werk. Ik knikte, want begreep wat ie bedoelde en kon hem daar compleet in volgen. Tijdens de ganse uitleg en het kijken voor een afspraak, blijft een mens nogal realistisch en nuchter, allee, ik toch. Het grappen kon ik ook alweer niet laten toen hij een datum wou afspreken : Ik riep hem een halt toe en zei dat ik ook een agenda had... :) O nee, was het antwoord, daar gaat ze weer, gevolgd door : waar wil je nu naartoe? Refererend naar 2 jaar geleden, toen ik kostte wat kost op het huwelijk van mijn jongste zusje wou zijn, uitgerekend 10 dagen na de operatie. Ludiek antwoordde ik dat ie deze keer meer tijd had om me los te laten, want ik wou de 7e naar Paradisio met "Tegoare" van Ieper. Al jaren wou ik daar eens naar toe, maar afstand, prijs, en het alleen gaan hield me tegen. Nu wou ik die kans niet aan de neus laten voorbij gaan dit eens in groep te doen, met Kyran mee. Ergens had ik geluk dat hij en wat collegae dit sponsorden, en er verscheen een fiere glimlach op zijn gezicht, waaruit ik opmaakte dat hij wel zijn best zou doen. Om hem tegen te gaan "neen" te zeggen, vertelde ik hem vlug dat meegaan in een rolstoel kon, zolang ik zelf op en van de bus on stappen. Hij vroeg waar ik al mijn vijzen had laten liggen... :) :) :) De uiteindelijke wederzijdse afspraak werd dus wat je hierboven kon lezen. 19 juni opname om 14u, 20 juni onder "het mes"... Optimist ja, maar vrij van angst? Wees er maar zeker van dat dit niet zo is. Sindsdien slaap ik amper, wil ik nog vanalles gedaan krijgen, en slaat m'n hoofd met regelmaat op hol...

De helft van de tijd loop ik gelijk een kiekske zonder kop rond, te veel in het hoofd, en verspil ik zelfs kostbare tijd door het niet kunnen ordenen van mijn hersenen ( of wat ervan overblijft... hehehe )

Voor vadertjesdag even een overnachtinkje Sijsele, ziekenbezoekje ingecalculeerd en er zelfs nog in geslaagd Kyran nieuwe SCAPA schoenen te bezorgen aan een spotprijs door toevallige braderie daar. Ik happy, hij nog happy-er... ;)

Sindsdien wel vermoeid en superverstrooid, onder stress zaken regelen en op orde krijgen, als je afhangt van anderen, je ziekenfonds, werkgever hun agenda's en die moet gecombineerd krijgen met je eigen agenda en verplichtingen. Pffffffffff, je zou er zo een beetje gaga van worden...

De week is bijna om, en er ligt nog wat werk te wachten, tussen alle afspraken door. Vlak voor het afhalen van Kyran eerst het ziekenfonds in, want de eerste rekeningen zijn al geland... Deze middag nog eens op huisbezoek bij Kyrans gastgezin, zorgen dat er al wat gerief mee kan, aangezien het kort dag wordt nu. Deze avond met een vriend de tuin bekijken voor een mooier kapsel en zetelvervangend bed naar boven brengen. Morgenvoormiddag levert Enbé nl onze slaapzetel, erna de auto in naar werkgever in Lombardsijde, terwijl een vriend de tuin komt helpen... Om vrijdag richting Verviers te trekken tem zondag. Tussendoor nog wat was en plas... Ze zullen geen anesthesie nodig hebben!!! :)

Bij deze ga ik het even erbij laten, zodat er nog iets hier gebeurd, hé!


Wat is het heerlijk te ervaren,
dat ergens iemand aan je denkt,
en ongevraagd je laat genieten,
van iets waaraan men aandacht schenkt,
een briefje slechts met weinig woorden,
maar met een inhoud die het doet,
een gedicht, met gevoelens uit het hart geschreven,
waarbij je even slikken moet,
een handdruk of een schouderklopje,
een warme kus of een knuffel over de pc,
een spontane lach een vriendelijk gebaar,
het zijn zo van die kleine dingen,
maar "groot" aan waarde voor elkaar !!!

Bedankt aan al degenen die er zijn, aan me denken en me steunen op eender welk vlak... Mag ook es gezegd worden!!! Mercikes!!!!


17:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-12

6 juni... De dag kon niet snel genoeg gaan...

Al van de dag ervoor liep ik wat op eieren... ze zouden me "bespreken" met een team van oncologen en mijn chirurg. Vandaag zou ik dan de uitslag weten. Ik probeerde me kalm te houden en me op andere zaken te focussen, wat nog tamelijk lukte. Maar eens Kyran afgezet op school, betrapte ik me erop dat ik zowat elke 5 minuten op mijn gsm ( = mijn uurwerk... ) naar het uur zat te kijken. Het geplande gesprek in het CAW hielp wel wat, maar eens school gedaan, en ons volgend RV pas om 16u30 bij Ann doorging, tikte die klok o zo traag... Eens half vijf, was Kyran al super enthousiast om ons hulpgezin te gaan bezoeken. Het bezoekje verliep heel vlot en aangenaam, en het deed me deugd dat het zo klikte tussen de kids, je bent meteen een stuk geruster. Ook het zien hoe vlot Ann omkan met kinderen, en hoe sociaal en lief haar kinderen zijn, gaf me een enorme geruststelling. Kyran zal zich hier zeker "thuis" voelen en welkom... Toch lag de gsm continue in mijn zicht, maar het telefoontje kwam niet. Naarmate de uren verstreken, begonnen de zenuwen lelijke spelletjes met mij te spelen, die Kyran oppikte en waardoor ie zelf ook lastig begin te worden. Ik probeerde me te focussen op het lekkere avondmaal klaar te maken, maar mijn maag zat gewoon dicht van de zenuwen, wat ervoor zorgde dat van het lekkere eten maar bitter weinig werd opgegeten, en de katten weer een feestmaal kregen...

Een jong koppeltje kwam nog kijken voor de aquaria, en hield me even bezig, maar eens ze buiten waren, wou ik absoluut de oncoloog horen. Toen ik de gsm nam, werd ik net opgebeld door een vriendin, een welcome afleiding, maar ik wou eigenlijk zo snel mogelijk nog Killroy bereiken. Toen ons telefoontje ten einde was, ben ik het nummer waarmee hij me op de gsm belde in m'n gesprekken gaan zoeken, en belde ik hem, ondanks het late uur nog op. ( Eens ik nerveus ben gaan mijn manieren namelijk lopen... ; ) ) Ik excuseerde me continue toen ik besefte dat het zijn privénummer was, en z'n vrouw opnam. Aan de andere kant wilde ik echt weten wat uit de doos was gekomen. Bleek dat hij mijn mail ter herinnering niet had kunnen lezen, en uiteindelijk vergeten was me op te bellen. Blijkbaar heb ik nu een afspraak vrijdag om 10u bij Dr. Allaert, "mijn chirurg" :) om te bespreken wat er zal gebeuren. Kortom, ik wist eigenlijk bijna niks meer dan voorheen. Erg gelukkig was ik dus niet, nog 2 dagen bij om af te tellen, die niet snel genoeg konden gaan. En zoals iedereen weet, meestal heb je geen tijd genoeg, tot je op iets zit te wachten, dan lijkt het plots of de klok nam een kalmeerpilletje. Aangezien het late uur was ook dat geen optie voor mij om me de slaap te garanderen, het risico zat er namelijk in dat ik op die manier de wekkers niet zou horen, en/of groggy zou lopen de rest van de komende donderdag.

Afwachten it is... dus. Met mezelf nie echt raad wetende, nam ik de telefoon en stoorde m'n zus in het kijken naar een filmke. Ik moest er met iemand, eender wie over praten, en wist dat meesten nu in bed lagen, of er vroeg uit moesten. van zus Nele wist ik dat ze meestal wat later gaat slapen, nu ze even niet moet werken. Ze kalmeerde me wat, en na een korte babbel, nog wat getokkel op de pc, kroop ik uiteindelijk rond middernacht m'n bed in, in de hoop toch nog een beetje te kunnen slapen...

FF : To Friday, please!!! :)


09:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-12

... tik tik tik...

Alweer een beetje zenuwkes... Vandaag wordt namelijk in een team van artsen besproken wat kan gebeuren. Initieel werd er op het RV van 22 mei gezegd carbotaxol in combinatie met de studie, geen operatie. Om een operatie stond ik eigenlijk toch niet te springen, de hel van bijna 2 jaar geleden ligt me nog vers in het geheugen : Heel veel pijn, en voornamelijk de liters rommel die ik moest drinken, en het feit dat ik even zo'n 10 dagen niks te eten kreeg... Ook de pijn achteraf was geen echt pretje, maar viel dan nog mee eens de darmen weer in werking waren. Vandaag zouden ze samenkomen, mijn chirurg met de gouden handen, Killroy, zijn collega en wat andere doktoren. Het zou dus best kunnen dat er nu toch een operatie aan te pas komt. Vorige keer ben ik gestart met een operatie waarbij ze de keizersnee terug hebben geopend, en op die manier de eierstokken hebben verwijderd. Daarna 3 chemosessies met elke keer 3 weken tussen, gevolgd door de "big debulking" en toen die genezen was, weer 3 sessies chemo. Nu zou het anders gaan : eerst de operatie, en daarna chemo. Van de operatie, waar ik eigenlijk net blij om was dat er geen zou zijn, hoop ik nu stiekem dat die toch zou doorgaan. Killroy vermoed nl. dat de klier het topje is van de ijsberg, en een operatie kan dit bevestigen of teniet doen. Met het blote oog kunnen ze nl uitzaaiingen zien die de scans niet aantonen, en zo weet je echt wel hoe of wat erna. Bij enkel chemo kunnen we alleen voortgaan op de merkers en de bloedresultaten...

Het samenzitten vandaag van het oncologisch- chirurgisch team zal dus veelbepalend zijn over wat nu effectief zal komen. En... morgen pas weet ik dan het resultaat hiervan. Vandaar vandaag toch wat "zemelkes" Ik ga proberen de gedachten wat te verzetten door een werkbezoekje te doen, en wat militair materiaal die versgewassen is in mijn kastje te gaan leggen. Ook de nodige zaken mee te nemen naar huis, aangezien vorige keer heel veel zaken voetjes hadden gekregen, o.a. mijn dierbare curus ambulancier met inclusief mijn eigen nota's van tijdens de les, voor mij dus wel waardevol, voor anderen niet echt... ;) Ook een kopie van de nodige telefoonnummers van het werk staan op het menu "te doen". Zo passeren de uren iets sneller, en gaat de dag ook wat rapper voorbij...

Voor de regelmatige bezoekers : Ik val hier en daar soms in herhaling, vrees ik, waar het hart van vol is... Maar elke keer opnieuw de vorige blogs lezen is niet haalbaar : tegen dat ik ten einde kom ben ik vergeten wat ik las, en ik heb te veel te doen en voor te bereiden om daar dan ook effectief nog eens tijd in te steken. Mijn resttijd tussen het plannen en regelen door gaat namelijk grotendeels naat mijn zoontje en mezelf, een soort schade - inloopmaneuver vooraf... Ik hoop dat jullie dit begrijpen! :)

Enfin, nu weten jullie weer evenveel als ik weet, en ga ik het koppeke onder de kraan gaan steken bij wijze van verfrissing van het hoofd! :)

Enjoy the day, he only comes once, tommorrow it's another one!!!


09:09 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |