28-05-12

Kyrans feestje voor familie 27 mei

Een prachtige dag, ookal is ie druk en loopt Kyran hyper omdat hij weet wat komt. Ik heb de handen vol, maar de zon is er en dat maakt alles goed. Zon en muziek begeleiden alle voorbereidingen.

18u en de eerste bezoeker doet z'n landing, dus het feestje kan beginnen!

Alles is goed voorbereid, dat ik zo weinig mogelijk in de keuken moet hangen, en genoeg bij de gasten kan zitten, anders hebben we er niet veel aan, hé! :) Kyran loopt half zot, en is supercontent. Omdat er nog geen speelvriendjes in onze familie zijn, vroeg ik aan een vriendin om mee te komen met haar zoontje. Kyran en Kyan zitten op dezelfde school, en het klikt fantastisch tussen die 2, dus je kan je z'n gezichtje voorstellen als Kyan plots aan onze deur staat! 

Onze apero doet wat stof opwaaien : Is dit pot- pouri? Vraagt er eentje die de groentenchips bekijkt... Hahaha, wel goed gevonden! Ik lach en zeg dat ik aan mijn broertjes conditie heb gedacht : ze trainen volle bak voor koerswedstrijden, dus... Eentje spuwt ze uit : niet iedereen zijn meugje dus, kan gebeuren... Verder 3 soortjes lekkere kaas : eentje met zongedroogde tomaten, eentje met Brugse Zot, en een mosterdkaasje. Nog wat olijfjes in de look maken de apero af, met een cava-bubbeltje, natuurlijk!

Iedereen lijkt het naar z'n zin te hebben : meer moet dat niet zijn! Daar gaan we voor...De zon is van de partij, we kunnen lekker buiten zitten en opa installeerde nog vlug de buitenlamp die lag jarig te worden in het tuinhuis. Weer een klein karweitje opgelost, whiiiiiiiiieeeeeeeeeee!!!! Ikke heel happy!!!!

Opa doet een poging de vissen te vangen die van vijver moeten veranderen, en buiten z'n bril lenen aan de vissen - dan zien die het net natuurlijk nog beter - slaagt hij niet in zijn doel. Tot oma es gaat piepen : binnen de kortste keren vist die de een na de andere eruit. Wij dus happy!!!Na haar grote visvangst doet ze opa nog een plezier zijn leesbrilletje terug boven te halen : Voila, een mooie afronding van de vangst!

Ondertussen is de pasta klaar, en kan iedereen aan tafel. Zowel de zalm met groentjes als de tomaat-groentjes hebben succes. Oef!!! :) Ik zag het helemaal niet zitten de rest van de week pasta en restsaus te moeten serveren... hehe

Blijkbaar zitten er toch wat zenuwkes in de buik, want veel eten kan ik niet. Aan de andere kant staan er nog heel wat heerlijke desserts te wachten, en tja, da's natuurlijk lekkerder dan pasta.

Meter Nous stak er namelijk heel wat tijd, energie en liefde in om 4 heerlijke taarten op tafel te toveren : geen enkele bakker doet haar dat na!!! Een tiramisu met koffiesmaak en bodem van speculoos, een chocoladebonbon, een heerlijke vlan en een supperlekkere brownietaart... Mmmmmmmmmmmmmm

De dessert werd dus echt wel gesmaakt, en even leggen we het boekje "eten tegen kanker" lekker opzij! Je kan niet constant dieten, hé! ;)

Over het ziek zijn praten we niet : het is Kyrans feest vandaag, dan denken we enkel aan feest en plezier maken en ons buikje vullen!!! ;)

Als het mag een bedankje in Kyrans naam : Aan Peter Dries en Opa voor mijn nieuwe fiets en aanTante Lotje, Meter Nous, Nonkel Lode en voor de centjes voor mijn gocart!!! Ook nog een speciaal bedankje voor Meter Nous voor het bakken van de heerlijke taarten en de hulp met het feestje!!! xxx Kyran

Een heerlijke dag die we afsluiten na het vertrek van het bezoek met nog even bekomen, nababbelen en knuffelen in de zetel voor het slapengaan.

Nu lekker slapen gaan, zonder wekker, op naar een dag "Schone Schaapjes" met het kunstenaarsdorp, wat we zeker niet willen missen!!!!

Bedankt iedereen voor een heerlijke dag vol leuke herinneringen!!!






11:17 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-05-12

RV 22 mei met Killroy en het verdict

Samen met de papa deze keer, naar onze Killroy, met trillende knietjes gaan wachten op het verdict en de planning van mijn toekomst... Afspraak om 11u in de wachtzaal werd uiteindelijk een zenuwslopend wachten tot 12u15, mijn zenuwen sprongen nog net niet stuk. Al is de band tussen mijn vader en mij soms heel broos, discussieren we soms de pannen van het dak en zijn er momenten dat het vertrouwen moet plaats maken voor helse en hevige ruzies, is het door hem dat de zenuwen niet knapten.

We namen wat boekjes door, praatten over het ziek zijn en de gevolgen, tot we binnenkonden bij de befaamde Killroy. Net voor hij ons kwam halen, hoorde ik hem tegen 2 wachtende mensen in kostuum zeggen dat hij nog een afspraak moest afhandelen die nogal kon duren. SLIK Dit kan niet echt goed zijn, de knik in mijn knieën werd nog even erger. En ik kroop bijna binnen in zijn bureau. Uiteindelijk bleek het nieuws nog niet "al te erg" in deze omstandigheden, natuurlijk... De effectieve scan was nog niet binnen, maar via de telefoon wist men hem te vertellen dat in de darmen niets meer was te vinden, maar wel in het kleine bekken, op de klieren.

Chemo dus, want operationeel kon dit wel verwijderd worden, doch als er 1 klier actief is, kunnen slapende cellen aan het broeden zijn onzichtbaar voor het oog van de scan. Dat risico kan en wil ik niet lopen. Al weet ik nu dat het carbotaxol wordt, en wat dat vergif aanricht, aan de andere kant kan ik zo ook beter plannen voor wat kan komen. Op z'n West- Vlaams : De blutse tegen de bule! ;)

Heel lang heeft het gesprek niet echt geduurd, en een planning om effectief te starten wou hij nog niet opstellen. Hij wou de scan eerst met eigen ogen bekijken, en verder informeren over de studie waarin hij me wou voordragen om te zien of ik in aanmerking kwam en wat de gevolgen ervan waren.

Eigenlijk wat opgelucht vertrokken we uit het ziekenhuis. Mijn pa al met grote honger, mijn maag nog een beetje gevuld met zenuwen. We gingen samen iets eten, waaronder we weer praatten, en natuurlijk weer gingen discussiëren, we moesten onze gewoonte dus alweer verder zetten. Onze meningen en emoties zijn nu eenmaal al altijd te verschillend van elkaar, en het feit dat ook hij als buitenstaander niet wat wat ziek zijn - in dit formaat - betekent en aanricht, moet je ergens - hoe moeilijk soms - een marge laten voor onbegrip, karakterverschil en generatiekloof, niet??? ;) Ik ben ook niet perfect, en ook ik kan onder zenuwen razen als een TGV en achteraf spijt hebben ervan. ;) Ondanks alles stond ik die dag niet alleen, had hij zijn afspraak verplaatst en wist hij zelfs hoe graag ik niertjes at, om me mee te nemen naar een restaurant waar ze dat serveerden, dus moet ik tevreden zijn. 't Leven is nu eenmaal zo.

Al bij al dus eind goed, al goed. Komende dagen ga ik - mezelf kennende - nog wat herkauwen op wat is gezegd en snappen wat ik verkeerd zei, wat ik moet relativeren en wat me wel kwetst maar beter beschouw als menselijke fout door onwetendheid en generatieverschil. Hierover ga ik dus op de blog niet meer uitweiden, want dat zal er niks aan veranderen, integendeel. De ene mens is zo, de andere dan weer niet. That's the ugly face of life, 't heeft soms wat maquillage ter camouflage nodig... :)

's Avonds kon ik rustig vertellen aan Kyran wat er zou gebeuren. Mama's krullen zouden weer verdwijnen, en mama zou weer kunnen pijn hebben en ziek zijn, maar ze kunnen de beestjes nog "dood doen" zodat mama net als vorige keer weer beter zou worden. Aangezien hij weet wat er vorige keer na het ziek zijn is gevolgd, is hij dus rustig en content. We hebben afgesproken dat we als we ons zorgen maken, of vragen hebben, we er gaan over praten. Toen ik hem nog eens vroeg of hij schrik had antwoordde hij resoluut : Nu nog altijd niet, hoor, mama! Maar hij eist wel dat ik een pruik draag, omdat ik had geopperd dat niet te doen. Hij vind een pruik mooier, en ik moet er weer een dragen zegt ie. Ik heb hem verteld dat ik erover zou nadenken, en we er nog zouden over praten, want dat we nog wat tijd hadden daarvoor.

Zien wat volgt... :)

"Wees realistisch, verwacht een wonder"

OSHO



12:08 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-12

21 mei : De befaamde PET- scan

Voor mij is dit de eerste keer, een PET- scan. Wat ik ervan moet verwachten weet ik eigenlijk niet. Maar na een lange rusteloze nacht, waarin k de klok nog zag om 3u, is het eindelijk zover. Gelukkig moet ik niet alleen, de plaatsvervanger van onze sociale dienst van het Arm Belgisch Leger is goud waard. Tegen een uur of 9u30 staat ze bij mij al aan de deur. Na wat kletsen over de diertjes en co, komen we op het idee de tijd te slijten in Kuurne shopping, zo passeert de tijd sneller. Evident is het wel niet als je enkel water mag drinken en alle heerlijke geuren op je af komen, maar een verzetje is het des te meer.

Uiteindelijk komt het nog goed uit, want ik had nog geen klasgeschenkjes voor Kyrans 6e verjaardag. Zeeman en Hema lostten dat probleem in een mum van tijd op, ism Lydia, die het betaalde. Sommige mensen kan je eigenlijk dus niet genoeg bedanken... Ze zijn er, en beseffen maar half wat het voor je betekend dat ze er gewoon zijn, zonder meer. Bij deze : Dank je, Lydia, om er te zijn!!!

We neuzen wat rond, ik koop me een fles rode bietensap, dat ik heel waarschijnlijk niet zal lusten, maar ik ga toch alle moeite doen om mijn voeding te baseren om "Eten tegen Kanker" van Béliveau. Alle beetjes helpen, het optimisme, de behandelingen, maar ook de voeding vind ik belangrijk. Al kan ik tot nu toe mijn koffie - die eigenlijk geen kwaad kan moest ik er niet zoveel suiker in doen - niet laten. :) Een mens mag toch nog iets, hé!!! ;)

Uiteindelijk is het zo ver : 13u 30, we moeten door naar het ziekenhuis dat we mooi op tijd zijn.

Inschrijven blijkt niet nodig en uiteindelijk staan we een half uur te vroeg klaar in de wachtzaal van de scan. We worden omringd door mensen die de weg mee bewandelen : Een eerste keer, een 2e keer... Er wordt "open en bloot" gepraat en gelachen, ervaringen uitgedeeld. Lydia schrikt hoe we relativeren en zonder schroom over de ziekte praten. Achteraf vertelt ze me dat wij er uiteindelijk heel anders mee omgaan, zonder enige schrik, met volle moed ivm de "buitenwereld". Eigenlijk was het voor ons zelfs leuk te weten hoe iemand anders er mee omgaat, te ondervinden dat de ene behandeling de andere niet is, en de ene soort kanker ook de andere niet. Voor ons was het "koffieklets" :) al was het zonder de koffie... ;)

Rond 14u30 gaan de heldeuren open. Een verpleger neemt me mee zonder veel woorden, en stelt wat vragen : allergieën, medicatie, en de rest van de algemene zever die we al 100 keer herhaalden. Stiekem vraag ik me af waar dossiers eigenlijk voor dienen, maar soit. Maar het moment van voorbereiding jaagt me angst op het lijf. Zonder enige uitleg ploft hij keihard een infuus in m'n arm, ( Auw, man! Doet pijn! ) wringt er nog wat mee heen en weer, tot ik het uitroep van de pijn en zeg dat mijn aders overgevoelig zijn door de taxol van 2 jaar ervoor, die ik kreeg zonder port-a-cat. Niet echt zijn probleem blijkbaar, want hij wrikkelt er nog wat meer aan en duwt keihard op de pijnlijke plek. Dat moment, moet ik eerlijk zijn, heb ik echt zin om hem een goeie rechtse te verkopen. Hij ziet mijn gezicht vertrekken en zegt dan lompweg : " 't Is toch iets, hé, die chemo" alsof ie bij de bakker staat. Pffffffffffff, geef mij maar "mijn " Jan Yperman"! Al zijn 't daar niet allemaal zonnestraaltjes, ze zijn alvast veel vriendelijker dan hier! Hij schotelt me een glas van mijn "lievelingsdrank" voor, waarbij ik al begin te walgen van de geur alleen. Jakkes! De herinnering aan de 6 liter voor de debulking ligt me nog vers in het geheugen blijkbaar, chemobrain werkt jammergenoeg enkel op het korte termijngeheugen. :(

Na de marteling word ik gedumpt in een zetel, en hij verdwijnt. Hij komt terug, wringt nog es extra aan het infuus - waarbij de neiging hem een draai te geven weer bovenkomt - spuit iets in het infuuszakje en verdwijnt weer. We liggen met z'n 3 in de kleine ruimte en er wordt geen woord gezegd. Even later steekt een hoofd om de deur en weet ik hoe dat komt : "Juist, je mag nu een half uur niet meer bewegen of praten" Ach, dat was het dus! Na het doorlopen van het infuus, meld hij dat ik me weer mag bewegen en verdwijnt opnieuw. man, wat is dat hier, zeg? Net koeien klaar voor slachting!

Nog even, troost ik mezelf, efkes op de tanden bijten, nu niet flauw beginnen doen. Maar mijn arm doet zo'n immens pijn dat de tranen me in de ogen springen. En hoe meer ik die probeer te verdringen, hoe harder ze duwen. Ik mag naar een andere wachtzaal, waar het ijskoud is. M'n arm met't infuus heeft al ijskoud, en ik draai hem wat in m'n jas in een - tevergeefse - poging hem wat op te warmen. Het gevoel in m'n hand en vingers is nu bijna weg. Jammergenoeg de pijn van het infuus niet. Een vriendelijk meisje zegt me dat ik de kleren moet uitdoen en gaat weg. Haha, hoe moet ik daar nu aan beginnen met ene arm? En maar sukkelen, bij elke poging doe ik mezelf meer pijn. Tot het uitroepen van de pijn toe. Damned, kan ik dat al niet eens zonder janken, zeg! Na een paar verwoede pogingen geef ik het op, de tranen rollen nu over mijn wangen en het meisje schrikt als ze terugkeert : Hou je bovenstukken maar aan als je geen BH aanhebt, zegt ze me vriendelijk. Je zou opnieuw gaan janken omdat ze na bijna 3u es vriendelijk zijn...

Daar is em dan : de eerste ontmoeting met de PET-scan, se! Nog efkes en ik mag vertrekken, kleertjes aan, drinken, eten... Whhhhhhiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee!!!! Kop op, meid, we zijn er bijna.

Het machine doet z'n -trage - werk en heeft er zo'n -lange - 15 minuten voor nodig.

Eindelijk klinkt het belletje en ben ik vrij, enorm opgelucht dat het pijnlijkste infuus dat ik ooit kreeg, uit mijn arm wordt gehaald! Lydia zit me al op te wachten en biedt me nog een heerlijke koffie aan, al neem ik me een deca. De nacht zal zowiese al lang genoeg worden, dat ik geen extra cafeïne nodig heb! ;)

En nu snel naar huis, naar onze kleine man, die bij een vriendje maag blijven tot ik terug ben... Happy dat ik naar huis kan, se!



09:21 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |