20-05-12

Nog 2 lange dagen en nachten te gaan...

Deze morgen gingen mijn ogen de eerste keer open rond een uur of 8, maar de grijze buitenlucht deed me nog es omdraaien. Wie moet uit bed in zo'n weer? Volgende wake-up was al een uur later, en ik sloop naar beneden, om Kyran - nog in dromenland - niet wakker te maken. Blij dat ik in m'n eigen huisje kon opstaan, hoe graag ik ook bij m'n Tanteke ben, ben ik graag thuis en bij m'n diertjes. Die stonden me al op te wachten aan de deur bij het beneden komen. Een dubbele tas koffie, en in de pyama aan de pc, efkes de blog bijvullen met de kriebelkes die ik neerpende op m'n kladblok.

En nog steeds tevreden van mijn "troostaankoopje" vrijdag in de Carrefour,  een Hello- Kitty pyama, zet ik de pc op en maak mij ne koffie klaar. Zalig wakker worden met de rust nog in huis... :)

Kyran komt een klein uurtje later naar beneden gestommeld en nestelt zich op m'n schoot. Ik knuffel hem, terwijl me door het hoofd gaat dat ik er moet van genieten, ik zou hem doodknuffelen als ik niet oplet, en heb tegenwoordig nooit zin hem terug los te laten... :)

Ik besef tijdens het aanvullen van het blogje dat we al zondag zijn... Morgen de scan dus! Brrrrrrrrrrrrr, effe rillingen. Een ganse dag niet eten, ik zie er enorm tegen op, maar het is voor 't goeie doel, niet? Hopelijk brengt de scan net genoeg aan het licht, maar liefst niet te veel.... Net genoeg om een oplossing te krijgen dinsdag, da's mijn diepe wens, voor Kyran, maar ook voor mezelf.

Tijdens de rit naar huis gisteren was Kyran in slaap gevallen, en besefte ik hoeveel ik nog wou doen, wilde zien, reizen... De Bucket- list die ik 2 maand geleden na't zien van de film wou opstellen, was nog leeg : De combinatie werk, huishouden en Kyran had het maken van de lijst op de achtergrond geschoven.

Al vind ik nu es dat iedereen, jong of oud, zo eentje zou moeten hebben. In deze drukke maatschappij, waar alles moet en bijna niks meer mag, hebben we zo'n lijstje nodig : om ons eraan te herinneren dat we werken om te leven, niet leven om te werken.

Een van de volgende opdrachtjes voor mezelf dus : Mijn eigenste Bucket- List opstellen! :) Misschien goed om de 2 aanstaande lange nachten door te komen, want ik vrees dat van slapen weinig zal in huis komen...

Nu komt het er echt aan : Morgen scan, en dan nog een ellenlange nacht, waarna ik waarschijnlijk geen nagels meer overheb om aan te knagen en de resultaten... Tegen dinsdagmiddag 12u gaan we weten waar we staan, wat er kan worden gedaan en hoe de- nabije - toekomst er uit zal zien.

Vanaf dan kunnen we opnieuw alle moed samenrapen die nog rest, hopen dat die elke dag wat aangroeit, en een beetje plannen in de mate van het mogelijke.

Is er hier geen FF - knopke???

We zorgen er straks alvast voor de gedachten even te gaan verzetten door een bezoekje te brengen aan de rommelmarkt in Langemark, al nodigt het weer er niet echt voor uit er naartoe te gaan. Waar ze gisteren de gegevens haalden om 21 graden te voorspellen, geen idee, maar kloppen doet het alvast niet! Toch weer een paar uurtjes waarin we de zorgen even vergeten, en genieten van de buitenlucht, al is ie wat triest op't moment. Kom, Laura, we hebben je stralen hier nodig!!!


12:49 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vrijdag de 18e voelt aan aan de 13e...

10u30 rinkelt de gsm, op het scherm een vaste nummer, maar daar sta ik niet bij stil, nog niet helemaal wakker in het hoofd. :)

Spreek ik met? Ja, daar spreekt u mee... U mag maandag 14u15 naar de scan komen... Och, helemaal niet meer aan gedacht dat ze nog zouden bellen voor het uur!!! Nee, zeg! 14u15??? Zo laat? Ongestoord gaat de vrouwenstem verder : Nuchter vanaf 8u, niks meer eten of drinken behalve water en het onderzoek zal 2 à 3u duren... Langer dan Kyran school heeft dus. Damned, ik had het nog zo mooi gevraagd er rekening mee te houden dat ik op tijd zou thuis zijn voor Kyran. En zo lang niet eten of drinken, hoe doe ik dat? Mijn humeur maandag zal alvast niet het beste zijn... Ik doe nog een poging een vroegere afspraak te pakken te krijgen, maar tevergeefs... Ik ben dan ook vaste klant in Ieper, en niet Kortrijk... Ergens is het normaal dat ze voorrang geven aan eigen patiënten, voor hen ben ik een vreemde, hé.

Tja, maandag wordt dus de hel, was het maar al voorbij...

De moreel zit vandaag niet zo goed, de redenen waarom wil ik niet over uitweiden. Sommige dingen kan je nu eenmaal niet kwijt, dingen die je kwetsen moet je soms slikken en zwijgen voor de lieve vrede en het welzijn van je kind...

We logeren bij ons Tante Marthatje, in augustus 91, en vandaag er een dagje tussenuit met leeftijdsgenoten. Toch staat het eten klaar, ik hoef het maar klaar te maken. Niet nu, geen honger. Ondanks het lievelingsbeleg in de koelkast krijg ik geen hap door mijn keel. Ik voel me mottig en weet niet hoe me te houden. Ach, het gaat wel weer over, troost ik mezelf, het betert wel.

De zon is er vandaag es, dus probeer ik mijn gemoed buiten wat af te schudden, maar ook dat helpt niet direct... Dan maar de kladblok bovenhalen, bij gebrek aan pc, en mijn emoties wat neerpennen op het gewillig papier. Daar kan ik kwijt wat ik hier niet kan en schrijf ik alles wat van me af.

Morgen een nieuwe dag, alvast wel een betere, daar ben ik van overtuigd, nog eentje dichter bij de oplossing. Ik wil naar huis, naar mijn eigen nestje, morgen na de middag vertreken we.

Ons eigen zeteltje, bedje en onze diertjes rond ons, ik kan niet wachten.



11:37 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16 mei, een gesprekje moeder en zoon

Aangezien ik merkte dat Kyran al enkele dagen anders reageerde dan normaal, besloot ik hem toch al op de hoogte te brengen van wat er gaande was. Als hij een snoepje of koekje mocht, en er nog eentje vroeg, kwam er een huilbui die niet strookte met wat ik weigerde. Hij was ook heel hangerig, en praatte plots met regelmaat over de dood... Op de site van VLK las ik dat kinderen als ze voelen dat iets verkeerd zit, zich de dingen veel erger gaan voorstellen dan ze zijn, en dat het beter is hen te betrekken in wat gebeurd, dat ze het beter snappen en minder gestrest zijn. Zelf kon ik me al van dag een voorbereiden op wat kwam, en Kyran heeft ook dat recht. Het is een klein herkauwertje, die aandachtig luistert naar wat je vertelt, en daar een tijdje op doordenkt. Ik wou hem nu ook die kans geven. Blijkbaar terecht.

De zon zorgde ervoor dat we 's middags na school lekker buiten de tafel konden dekken, en ons middagmaal verorberen op ons terrasje. Tijdens het eten zei ik hem dat mama iets moest vertellen, de oortjes gingen direct open en hij zette zich schrap. Daaraan alleen al kon ik merken dat het kleine ventje wist dat er iets verkeerd zat, en wist ik instictief dat ik er goed aan deed het hem te vertellen, ookal kon ik nog op weinig vragen antwoorden.

Ons gesprekje :

Kyran, mama moet je iets vertellen. Je weet dat mama elke keer naar de scan moet voor de stoute beestjes, hé?

K : Ja, mama, maar zijn zijn weg, hé, hé, hé?

Tot nu toe waren ze weg ventje, en was de scan elke keer goed, en mama's bloed zat ook oke, maar je weet dat mama laatst ook weer naar de scan is geweest, niet?

Ja, en ze zijn nog weg, hé?

Neen, ventje, deze keer was de scan niet goed, en het bloed van mama was ook niet oké.

K : Stilte en grote ogen.

Ga je nu doodgaan, mama, zoals nonkel Donald?

Zo rap gaat dat niet ventje, het zou kunnen, maar mama mag maandag naar een speciale scan, die dieper kan kijken dan de andere, en die gaat zien waar de stoute beestjes zitten. Misschien gaat de scan ook zien waar er nog verstopt zitten.

K : Waar zitten ze nu, mama?

Ik toon hem mijn buik en wijs waar er problemen zijn.

K : En wat gaat de dokter nu doen?

Wel ventje, we moeten nu wachten tot mama naar de grote scan is geweest. Daarna mag mama dinsdag naar de grote dokter met het witte haar ( zo noemt ie Killroy ) en gaan we bespreken wat er zal kunnen gebeuren. Mama moet niet alleen gaan, opa gaat mee. En als je van school komt, kan mama je alles vertellen wat de dokter vertelt aan opa en mama.

Ik vertel hem dat als ze alleen daar zitten, mama nog kan genezen. Met chemo en misschien een operatie.

K : Ja, hé, mama, dan gaat de dokter de snee op jouw buik opendoen, en ze gewoon er weer uithalen, hé!

Efkes zwijgt ie en eet ie verder.

K : Mama, en wat als er heel veel beestjes zitten, en ze kruipen overal, zoals van Nonkel Donald?

Tja, ventje, dat weten we nog niet, dat kan ook, maar daar gaan we nog niet aan denken, hé, we moeten wachten tot de grote scan. Dan weten we meer.

K : Maar als ze heel stout zijn, en ze zijn met te veel, en de dokter kan ze niet meer weghalen, ga je dan dood?

Zo snel gaat dat allemaal niet, hoor, jongen, ze kunnen medicamentjes, die ze chemo noemen, geven, en mama kan zo nog echt wel een tijdje verder.

K : Mag ik gaan spelen, mama?

Ga maar spelen, lieve jongen, je hebt heel flink gegeten...

's Avonds komt ie in de zetel knuffelen, en ik vraag hem of ie bang is van de stoute beestjes. Nee, hoor, mama, zegte ie : Nu nog niet!

Ik ben opgelucht met het antwoord en zeg hem dat ie gelijk heeft, want dat mama nu ook nog niet bang is... Een klein leugentje voor bestwil...

We praten er nog wat over, en ik zeg hem dat hij als hij bang wordt, of vragen heeft, het altijd moet vertellen aan mama, en dat mama eerlijk zal vertellen tegen hem wat er zal gebeuren. En dat ik hem ook zal vertellen als ik bang ben.

Ik ga da zeker doen zegt ie. Even later vraagt hij of hij dan nog steeds naar meter Nous mag gaan wonen als ik zou doodgaan, en hij nog steeds alles mee mag nemen dat van hem is... Ik stel hem gerust dat dat nog steeds zo is, maar dat het echt nog niet zo snel gaat, en ik zo lang mogelijk mijn best ga doen bij hem te blijven. Dat er nog steeds een kans is dat de beestjes maar op een plaatsje zitten, en de dokter mama misschien nog eens kan genezen.

Het wordt nog een echte knuffelavond, want morgen is er geen school, en mag Kyran wat langer opblijven. We genieten van ons geknuffel, ons zeteltje en lekker tegen elkaar aanliggen zonder te moeten stressen om op tijd naar bed te gaan voor school. :)

Alweer bijna een dagje dichter bij de oplossing...

 

11:02 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |