12-05-12

De mama in mij

Gisteren kreeg ik de vraag hoe ik me voelde als mama rond dit hele gebeuren.

Aangezien deze blog niet alleen voor mezelf, maar vooral geschreven wordt om :

* Iedereen die het volgt de positieve kanten te helpen ontdekken, de negatieve beter te leren accepteren en verwerken.

* Degenen die het volgen omdat hun broer, zus, mama... er ook moet doorgaan en ze het beter zouden begrijpen.

* Wie ermee in contact komt via werk, collega's, vriendenkring een beter inzicht te proberen geven in de "kuren van een kankerpatiënt" ( geloof me vrij, die zijn er ook!!! )

* En om eerlijk te zijn, voor mijn zoontje later, mocht dit toevallig - al hoop ik zeker van niet - het laatste treinreisje van ons eigen boemeltreintje zijn.

Besloot ik jullie te vragen als je vragen, bedenkingen, om het even welke opmerking hebt, deze te laten weten.

Als deze hier kan worden in opgenomen, kunnen anderen er iets van opsteken, is voor anderen misschien iets beantwoord of hebben ze - wie weet - een extra hartje onder de riem?

Bij deze dus mijn zicht op "de mama in mij" onder onze omstandigheden. Je zou kunnen zeggen dat er dan een paar mama's bovenkomen : de een organiserend en voorbereidend, de andere emotioneel.

Het is namelijk het hardste feit, waar het het eerst bij stilstaat als mama : Je kind(eren) Al de rest lijkt initieel bijkomstig. Toen ik maandag het verdict hoorde, was het eerste wat ik deed een fotootje bovenhalen van Kyran. Mijn gedachten toen :

Gij arm klein schaapke, nog geen 2 jaar later, en je moet er weer door. Alweer vlak voor je verjaardag. Je was net goed op weg je evenwicht terug te vinden, emotioneel, op school, het goedlachse kleutertje was er stilletjes aan terug. Wat nu? Het is niet eerlijk om zo klein, op zo'n korte tijd, alweer in die strijd te worden gegooid. Hoe ga ik je dit vertellen, hoe ga je dit - alweer - verwerken. Mijn lief lief klein ventje, dit verdien je niet...

Voor mezelf is alles draagbaar, ik ben er nuchter in gebleven, de optimist in mij is er in geslaagd realist te blijven. Ik heb de ziekte laten meeleven, maar hem tegengehouden mijn leven te beheersen. Daar ben ik blij om. Wat niet tegenhoudt dat ik ook nu realist blijf. De kans zit er in het gaatje in de naald een 2e maal te vinden, en er weer door de kruipen. De kans zit er evengoed in dat dat gaatje verstopt zit, en het deze maal mislukt.

Nu dit nog vraagtekens zijn, hou ik toch met beide rekening, en daarin staat mijn zoontje centraal. Wat me nu te doen staat is zorgen dat Kyran het isolement van vorige keer niet moet doorstaan. Dat ik vooruit kijk in positieve, maar ook negatieve zin. Dat er een vangnet is voor een negatieve afloop.

De laatste tijd bleef ik wel gezond, maar heb ik de ogen niet gesloten voor het smerige beest, die al heel wat mensen rond me heeft meegesleurd buiten ons bereik. Ook mijn zoontje heeft vrienden en familie van ons "sterretjes aan de hemel" weten worden en weet wat de "stoute beestjes" kunnen aanrichten. Nu mag ik dus absoluut de ogen niet sluiten.  Vandaar de vroege blog, de vroege aanpak. Wie weet volgt er een chemo die mijn hersenen weer half verdooft zodat het denken moeilijk wordt.

Mijn doel is nu een nestje te creëren buiten het onze, met mensen die hem graag zien, en bereid zijn hem af en toe es naar de mooie wonderwereld van het leven te leiden. Hem een tussenstop te gunnen van ons boemeltreintje waar we straks opstappen. Hij moet kunnen zien dat niet alles ziek zijn is, dat niet alles pijn doet, dat er nog heel wat mooie dingen rondom hem bestaan buiten zijn zieke mama en haar kuren... :)

De "andere" mama in mij lijdt pijn, en denkt aan wat er nog kan komen om te genieten, te beleven, te doen maar ook aan wat er zou kunnen wegvallen, gemist worden, verloren gaan als alles tegenslaat. Optimist of niet, tegen de wil in besef je ook dat het zou kunnen dat je het nooit meemaakt wat je kind beslist te studeren, met welk(e) vriendinnetje(s) hij thuiskomt, of hij trouwt of niet, tot welke mens hij uitgroeit... Hoe je het ook draait of keert, die gedachten zijn er ook, en steken meestal de kop op als je iets opmerkt in de dagelijkse bezigheden met je oogappel. Daar kan je echt niet omheen.

Deze morgen b.v. Je wordt wakker door een klein warm lijfje die tegen je aansluipt, je haar begint te strelen en zoentjes op je neus begint te geven. In jezelf denk je dan : doe maar, hoe meer hoe liever, elke zoen is er eentje meer dat ik kan bijhouden, waaraan ik me kan vasthouden om niet op te geven. Het eindigt in een dikke knuffel, om dan samen uit bed te stappen met weer wat kracht bij, waar je helemaal niks hebt moeten voor doen, gratis en voor niks gekregen, van je oogappel...

Alweer een lichtje in een donkere dag, die je de dag weer doorhelpt...

Mama zijn kan pijn doen, maar het weegt niet op tegen alle dingen die zo zaaaaaaaaaaalig voelen!!!

Dus mijn besluit op de vraag : Plannen voor hem, nuchter, en dan genieten zoveel als't kan!

Het leven is niet van ons
Reden te meer om gelukkig te zijn
met elke dag die ons gegeven wordt.

12:30 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-12

Oplossingen zoeken voor de hel losbarst

Sommigen denken nu misschien dat ik wat voorbarig ben, dat ik panikeer... Niets is minder waar. Als je de reis op het boemeltreintje een 2e keer moet maken, zorg je ervoor dat je je ticket en picknick klaar hebt voor't vertrek, en je er geen meer moet zitten smeren op de trein! Ik moet Killroy dus bedanken me te overtuigen toch thuis te blijven vanaf nu, aangezien m'n eerste reactie was wel efkes een break te nemen, maar dan terug te gaan werken. Ondanks de fout al eens gemaakt te hebben, was ik alweer vergeten die niet meer te herhalen. Ik blijf er dus wel degelijk nuchter onder en - meestal - ook kalm en rustig. Hoe meer ik nu kan voorbereiden voor mezelf en Kyran, hoe beter de kussentjes opgeschud zijn om ons rugje te steunen tijdens de lange trip. Aangezien ik geen zin heb in het isolement van de laatste keer, kijk ik nu al uit om dat te voorkomen. Deze morgen stapte ik dan ook het CAW van Ieper binnen om te kijken wat er allemaal mogelijk was. Tot mijn grote opluchting een heleboel, dus we kunnen van start met een aantal planningetjes. Ook financieel moet ik mijn hoofd boven water kunnen houden deze keer, dus nu al alle instanties gaan platlopen en mijn rechten gaan uitpluizen, ook daar de juiste begeleiding voor gaan zoeken. De Sociale dienst van het leger is al in actie gezet, het CAW kan me ook volop begeleiden, volgende afspraak is die met het OZ, die de laatste keer na maaaaaaaanden uiteindelijk iemand zond als alles zo goed als voorbij was en dan nog durfde luidop zeggen dat ze "nu nog weinig konden doen" Deze keer kunnen ze de premie die ik al jaren betaal zonder hem nodig te hebben tot nut stellen. Ik kan nog op m'n benen staan en dus ook nog auto rijden, dus ik ga ze persoonlijk de pieren uit de neus gaan halen! ;)

Ergens voel ik me er goed bij die kans nu te krijgen, en alles te kunnen voorbereiden zoals ik het wil, ongeacht de duur of bestemming van onze trip. Iedereen weet hoe leuk het is gerust te kunnen zijn dat je je weinig zorgen hoeft te maken eens je reis is gestart, niet? Dit voelt ook zo aan. Met meneerke Moed en Madame Courage aan de arm, zie ik het nu goed zitten de reis zo makkelijk en comfortabel te maken als mogelijk. En dat begint met een degelijke voorbereiding. Zeg nu zelf: voorbereidingen voor een reis zijn wel druk, maar leuk om te doen, als je er het gemak ervan kan voorstellen...

Het volgende bezoekje is aan De Cersekorf in Ieper, maar dan ga ik moeten voortmaken, want Kyran heeft vroeg gedaan op school de vrijdag.

Verdere planning :

Een lijstje wat nog moet gebeuren in huis en dat dan natuurlijk ook proberen in orde te krijgen.

Een map aanleggen met onderverdelingen tegen dat mijn hersenen weer proberen dement te doen en ik de papierenwinkel niet meer zou aankunnen... :)

Een kalender maken met me-tijd en Kyran- tijd : gezamenlijke uitstapjes en uitstapjes voor mezelf met de mensen die me dierbaar zijn.

Een goeie maar goedkope tuinman zoeken die me kan helpen in de tuin en overnemen wanneer nodig.

Een "boodschappenlijstje" (lees lijstje met tips ) aanmaken voor mensen die hetzelfde meemaken en hun familie en vriendenkring, zodat ze kunnen meegenieten van de reis en er ook iets van kunnen opsteken.

Je leest het, hé! Vervelen zal ik me alvast - nu nog - niet doen! :)

Deze morgen ook een prachtige spreuk gelezen in het CAW :

There is a crack in everything... that's how the light gets in...

Leonard Cohen

Het deed me er aan denken mijn CD's van onder het stof te halen, en een degelijke CD- speler te gaan kopen, aangezien de mijne in huis allen de geest hebben gegeven... :) En ook met regelmaat es te gaan surfen op sites met spreuken. Ze intrigeren me al jaren, maar vanmorgen besefte ik hoeveel waarheid er in steekt, en zelfs een opkikkertje zijn!!!

En nu naar De Cersecorf, wordt - zoals gewoonlijk - vervolgd!!!



13:36 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-12

De lange maandagnacht

Het werd een ellenlange nacht, die maandag. Mijn hoofd wou maar niet zwijgen. Bed in, bed uit, bed in, bed uit... Telkens in in bed kroop, zag ik mijn zoontje vredig liggen slapen, en dacht er onbewust aan dat ik er nooit lang genoeg zou zijn om hem te zien opgroeien. Elke keer ik onder de dekens kroop, ging m'n hart in overdrive en kwamen de tranen boven. Geen 1e liefje, zolang zou ik nu niet meer krijgen, geen kleinkindje, dat was nog te ver weg... Man, dat hart doet pijn, zeg! En dan maar weer naar beneden... Om 4u de laatste poging ondernomen, en na wat draaien en keren ben ik uiteindelijk in slaap gesukkeld. Wakker geworden met veel zin de wekker die kabaal stond te maken uit het raam te gooien, me om te draaien en verder te slapen. Maar Kyran is er ook nog, en die moet naar school... Met dikke wallen het bed uit, en de routine van elke andere normale dag startte... Na het afzetten van Kyran, richting werk, om wat orde op zaken te stellen. Bij het aankomen bleken de papieren om die orde op zaken te stellen nog thuis te liggen... M'n verstrooide ik ten voeten uit, dus! Dat is alvast niks veranderd... :) Door het huilen in bed, en het tekort aan slaap, werd de dinsdag uiteindelijk een nogal rustige dag. Aangezien ik 's nachts nog had zitten mails versturen, had ik tegen de middag al bezoek van de sociale dienst van het leger. Dit keer ging het precies iets sneller dan 2 jaar ervoor! De lange nacht had me doen beseffen dat ik zowieso mijn herevaluatie van dit jaar niet meer zou kunnen doen, met gevolg het verlies van mijn badge 100, dus het verlies van mijn functie. Tegen de morgen aan daagde het me dan ook dat ik geen 2e keer terug aan het werk zou worden gelaten als militair, hun regels voor kankerpatienten zijn kort en bondig : medisch pensioen. Vorig jaar werd daar een uitzondering op gemaakt, maar deze keer zou het mirakel zijn dat ze dit weer doen. Oeps, nog een zuur appeltje om in te bijten! 

15:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |