10-05-16

Chemo nummer drie...

D-Day 3 van 2016... Off we go. A misselijk bij het binnenkomen in de kamer, dat beloofd alweer. Nierbekken dus al in de aanslag, want de verpleging komt nog maar aanprikken en het is al van dat. Mijn neus is immens overgevoelig geworden, ik ruik vanalles van kilometers ver, er heb natuurlijk dan ook meteen reactie op de kar die vol staat met meds. 

Vandaag is Killroy dan es aanwezig, en ik loop hem in de gang even tegen het lijf. Ik kan et dan ook niet laten te vragen wat ie vind van de merker... Meer dan 3000 naar beneden, dat is volgens mij toch een ferm mirakel. Zijn reactie was aan zijn kant heel wat minder, en heel voorzichtig probeert ie me te waarschuwen dat ik niet mag schrikken dat de merker deze keer weer stijgt... Je ziet van hier dat ik daar natuurlijk weer om moet lachen. Ocharme die vent... Hij lijkt het echt niet meer te weten noch te snappen. Zijn hoop op enige werking is reeds langer opgegeven dan die van mij. Volgens mij klopt het uiteindelijk toch dat sommige patiënten hun eigen oncoloog worden! ;) :D  Mijn antwoord was dan ook kort op de bal : "niks van, eerst zo sterk zakken om dan weer te stijgen, geloof ik de ballen van... " Op z'n Vé's... :D Maar hij kent me natuurlijk al een beetje ( veel ) na 6 jaar... Ik herinner hem dan ook meteen aan ons eerste gesprek - waar hij ook zo van z'n sokken was geblazen - toen ik hem cordaat antwoordde op de palliatieve diagnose dat hij me "nog niet kende"... :p

En ookal komt hij even de kamer binnen voor mijn buurvrouw, de dag zal alweer langer duren dan doorsnee. Niet alleen herken ik een gezicht van de "trage ploeg", maar ook Killroy verdwijnt en komt niet meer terug. Mijn vaste gewoonte is dus : chemo niet starten want van de premedicatie ( voor zover ik ze nog toelaat te geven ) zak ik teveel weg om nog mijn vragen te kunnen stellen, laat staan de antwoorden "op te slaan"... 

Wachten geblazen dus, tot zijn buikie gevuld is en hij naar mijn kamer geschopt wordt door de verpleging, lol :D Bij het binnenwandelen kijkt hij beteuterd : "ik heb verloren, jij wint alweer " Madam "traag van begrip" reageert weer "heu" ? Maar dan toont hij het scherm met de bloeduitslagen. Niet alleen staat daar niks rood tussen wat betreft het bloedonderzoek, terwijl dat laatste keer op 4 puntjes wel - al was het licht - zo was, maaarrrrrrrrrr....  Bij de merker staat maar even 121 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Uitslag van de 2e (!!! ) chemo! Niet te geloven gewoonweg. Ook Killroy eet niet eer wat zeggen of hoe te reageren. Hij bekent zelfs dat hij helemaal geen hoop had/ heeft bij deze kuur. Uiteindelijk duurt het meer dan een uur - dankzij continue telefoon en zelfs na een tijdje het serieus storende binnenkomen van verpleging om vragen te stellen. Zo is het lastig om het gesprek normaal verder te laten lopen en bij de leest te blijven... Maar uiteindelijk raakt grootste deel van de vragen opgelost, en kan de chemo opstarten. 

Waar een wil is, is een weg... Alweer bewezen dat het "koppeke" toch ook heel veel doet... Nu natuurlijk heel erg benieuwd naar volgende merker. 

Wel heel moe, en ondertussen mijn concentratie kwijt, maar het belangrijkste staat er weer op, hé!!!

Carpe Diem!!! <3

 

 

12:12 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-04-16

Oxaliplatine nummer 2...

De tweede zit erop. 

De voorafgaande stress was deze keer immens, vanwege de harde aanval van de eerste. Ik kreeg ferm "klappen", en had dus helemaal geen zin die nog es te doorstaan.

Toen ze de kamer inkwamen om aan te prikken, hing ik al meteen boven het toilet! Ook toen het chemo-infuus bijna was doorgelopen, begon alles in mijn lijfje te draaien en ben ik hevig beginnen overgeven. In die mate dat het leek alsof er liters zouden uitkomen, mijn ganse lichaam schokte, maar uiteindelijk kwam daar zo goed al niks uit. Er werd dan bovenop de litican ( tegen de misselijkheid ), die dus bij mij helemaal zijn werk niet doet, nog zofran intraveneus toegedient.

Vandaag nog voel ik de spierpijn van maandag, al is dat al een pak beter dan gisteren. Ook de bijsymptomen zijn een pak minder, volgens mij puur door de zofran - waarvan ik nu heb gevraagd die elke keer te geven ipv litican. De misselijkheid is er, maar in heel verdraagbare mate, zolang ik me maar kalm en rustig hou. Het prikken van vooral voeten, handen en huid is een pak meer, maar dat vind ik zelf "verdraagbare" pijn die je makkelijk kan verbijten. Deze keer nies ik wel veel, lol, een raar bijverschijnsel lijkt me! 

MAAR!!! Zet u neer, lieve lezertjes, want de klappen die ik kreeg, kreeg het beest OOK!!! De merker zakte van 3980 maar liefst naar 667!!!! * vreugdedansje* ( Al moet ik dat uitstellen tot ik daar toe in staat ben hehehe ) 

Never stop believing in HOPE,

because

MIRACLES happen

everyday.... 

Deze spreuk staat vooraan in mijn dagboekje over deze chemoreeks... ;)

Voorlopig gaan jullie het met dit klein, maar reuzenieuwsje moeten doen, want typen vraagt een sterke inspanning van mijn concentratie, en dus veel energie... 

Keep on seezing that day!!! Everyday!!! xxx

12:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-03-16

Chemokuur 5 : hell on wheels...

Hij is gestart... Hell nummer 5...

En met een ferme Kick-off. Reeds bij het buitenkomen uit het ziekenhuis kwamen de ergste symptomen boven. Oxi reageert op kou, en daar kreeg ik ook meteen het bewijs van. Een stap buiten en elke ontbloot deeltje van mijn lijf begon te prikken alsof er 1000 kopspelden waren op afgevuurd. Tegen dat we aan de auto kwamen zat mijn rechtse oog al dicht door een koude-zenuwreactie. Eens thuis, zo goed als meteen de zetel in, en geen enkele eetlust meer. Alsof ik een baksteen had gegeten bij de koffie van die namiddag. 

7 dagen water, alles op kamertemperatuur, niks kouds, en bij buitenkomen wanten aan, muts op, al was dat maar in onze veranda. En slapen, immens veel slapen, met de - elke chemokuur terugekerende - ijldromen. Een onophoudelijke misselijkheid bij elke - hoe klein ook - beweging die meteen "nepovergeven" triggert. Je kan het maar vergelijken met een hevige overgeefbui, maar er komt niks naar buiten. Wel doet je ganse lijf achteraf zeer door de poging van je lijf die tevergeefs de baksteen uit je maag probeert te duwen.

Een droog krackertje en wat appelsap ipv water lukte daarna ook wat. Het werd weer een zoektocht te vinden wat smaakte en wat niet. Dat beloofd voor volgende sessies, als die zoals bij de andere kuren telkens wat erger worden... Zelfs TV kijken lukte pas de donderdag, tussen het slapen door... Geen kracht om de pc op te zetten, mails te checken, of zelfs een telefoontje te doen. Ook praten was er teveel aan. Toen ik de donderdag eindelijk es een telefoontje kon doen, en es een stem kon horen, leek het achteraf alsof ik een marathon had gelopen.

Uiteindelijk kon ik een kommetje soep binnenkrijgen gespreid over de dag, en af en toe een krackertje. Naar het weekend toe lukte wat zelfgemaakt tonijnsalade, als "snackje", het dagelijks kommetje soep in twee keer gespreid, en een krackertje of 4.

Na 9 dagen leek het - eindelijk - wat te beteren. Hoognodig, want ik begon eronderdoor te gaan. Als je niks kan doen behalve TV kijken en slapen, maakt je hoofd je gek. Vragen, angsten, ijldromen... Niet normaal kunnen eten zorgt meteen voor een humeur "metlinksebeenuitbedgestapt", ik was helemaal niet lief meer, en kroop in een "bubbel" om niemand te kwetsen of ongewilde ruzies te veroorzaken door lompe onbedachte uitspraken te doen. Helpt wel, al kost het dan moeite om eens het betert terug uit die veilige bubbel te kruipen... 

Ook je kind, elke keer hij na een uurtje bezoek komt, huilend zien vertrekken alleen al doet je hart samenkrimpen. De oogjes vol medelijden, angst en hulpeloosheid. De hartverscheurende pijn bij het horen van dat gebroken frêle stemmetje aan de telefoon 's avonds voor 't slapen gaan bij zijn opvangfamilie... Mijn hulpeloosheid naar hem toe, niet in de mogelijkheid de juiste woorden van troost te vinden, de onmacht zelf iets te kunnen veranderen aan de situatie waar hij nu al 6 jaar wordt in meegesleurd, willen of niet... Ik zou alles geven om die pijn bij hem weg te halen. Zelfs euthanasie lijkt dan een betere oplossing als "korte" pijn... Al besef je al snel dat het een pijn is die hij voor de rest van zijn leven zal moeten meedragen, en die wil je hem zolang je kan besparen, ondanks de chemohel.

Man, wat haat ik dit beest nu! En de media, die maar blijft melden dat "DE KUUR" tegen kanker is gevonden. Wel, waar is die dan??? Waarom vallen dan dagelijks nog slachtoffers - vrouwen, kinderen, mannen... van dit beest??? De medische maffia, die schrik heeft dat hun ziekenhuisvernieuwende en florerende kassa zou stoppen met rinkelen??? Geen nieuws meer voor mij, allemaal censuur en bijna even leugenachtig als elke reclame op TV. Loze beloftes naar mensen die dromen van "DE" kuur tegen elke kanker, patiënten, hun kinderen,familieleden en vrienden.

Ik kan maar hopen uit het diepste van mijn ziel, dat het op 4 april mag luid klinken dat de tumormerker evenveel klappen kreeg als ik de laatste 9 dagen... Indien niet... Dan weet ik het echt niet waar ik nog de moed ga vinden om op dat zielig restje kapotte tanden te bijten... 

Hij MOET naar beneden.

Geen andere optie.

Weg met dat rotbeest.

PUNT.

 

 

 

10:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |