28-01-16

Chemoreeks 5...

Na de scan en merkerafname van maandag leek het er even op dat de chemo nog niet voor meteen zou zijn, ookal was de "ziekte" weer actief...

Tot gisteren een mailtje in mijn inbox verscheen... :( 

Bij het voorleggen aan de MOK waren ze tot het besluit gekomen toch te starten. Cisplatin. Broertje van die van 2010, die toen heel goed zijn werk deed, maar me door een hel heeft doen gaan. Zenuwpijnen, nierproblemen, smaakverlies ( dat laatste is in mijn ogen het ergste wat er is aan chemo )... Doordat ik me innerlijk al min of meer had gesetteld bij het idee dat de volgende controle pas zou doorgaan op 18 april, was dit dus een harde klap in het gezicht, waar ik even niet goed van was.

Het voorstel morgen al te starten heb ik meteen afgeketst. Als ze de 6-wekelijkse controle eerst rekken door "tijdsgebrek" naar bijna 12 weken, zal het op geen twee weken aankomen nu, dus eerst nog even een krokusvakantietje meepikken... 

Alles komt terug boven nu, en mijn mood swingt op en neer. Van up naar down en terug... 

Voor de eerste keer rijzen er twijfels, en eigenlijk door comments van anderen. " Hé, ga jij echt NOG es beginnen met chemo..." " Heeft het nog nut toch nog es te starten..." Doen me nu twijfelen, terwijl het voor mij geen "punt" was, maar "normaal" voor iemand met een zoontje van nog geen 10 jaar... Initieel was mijn reactie dus "tuurlijk, geen idee waarom ik niet zou starten, Kyran is er nog... Maar erna betrapte ik mezelf erop dat ik zelf nu ook begin te twijfelen... Probleem is dat niemand een glazen bol heeft. Plus ik heb al vier kuren achter de rug die met heel weinig of behandelbare complicaties, waar anderen dan dikwijls veel meer pech in hebben. Waar ik wel van wakker lig, is mijn lijf. Mijn hoofd kan er waarschijnlijk wel nog even tegen, maar wat met dat lijfje van amper 46kg. Kan dat nogmaals het minder eten aan, het smaakverlies, het vergif...??? 

Wanneer maak je die keuze "stop, het is genoeg geweest? " Of komt die automatisch, ergens een signaal van mijn lijf die een klein vogeltje zend??? 

Er gaat heel wat door het hoofd nu. Normale zaken zoals het knopen van losse eindjes tot heel lugubere gedachten als je een momentje in de zetel zit, rondkijkt, en je afvraagt of er andere meubeltjes van andere huurders gaan staan binnen een paar maand... 

Mijn benen hebben de laatste tijd moeite mijn lijf te dragen. Het lijkt meer en meer in protest te gaan. Ik moet me houden aan rustige - meestal zittende - activiteiten. Toch probeer ik die symptomen nog toe te schrijven aan het feit dat ik onlangs ziek was, het slechte weer en de "periode van het jaar" en verwacht ik elke morgen dat ik fitter zal zijn dan de dag ervoor... 

Het is vijf voor 12... Nu kunnen we enkel nog hopen dat die klok daar even stilvalt, en dat nog een tijdje zo blijft... Noch ik, noch Kyran zijn namelijk klaar voor "het slaan van 12u" en zullen dat waarschijnlijk nooit echt zijn. Er is nog zoveel te doen, te vertellen, te beleven, te "leven"... 

Don't take life for granted... 

Carpe Diem!!! 

 

09:19 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

31-12-15

2015 op zijn eind...

2015 laat zijn laatste adem... 2016 wordt straks geboren...

En we zijn er nog... steeds! :D 

Nog geen vijfde chemokuur gestart, dus daar zijn we ook weer in geslaagd...

Ik moet steeds denken aan de woorden zo'n 5 jaar geleden : " Met heel veel geluk, eind 2011..." "Bereid je voor op het ergste, en leef elke dag alsof het je laatste is... " 

Maar blijkbaar heb ik gouden engelbewaarders, die - net als ik - vinden dat de tijd nog niet rijp is!!! 

Dus bij deze : Al hou ik niet van al die verplichte commerciële feestdagen, ben ik toch heel dankbaar dat ik 2015 mag zien sterven, en bij de geboorte van 2016 mag zijn... ;)

Dankbaar voor alle vrienden die ik mocht binnenlaten in ons leven, elke dag die we mochten omarmen, elk gevecht die gewonnen werd.

Hoe het ook loopt in 2016, we hebben er 2015 weer bij gehad... <3

Voor al degenen met haast : vergeet de dag niet te plukken!!!

Een heel gelukkig nieuw....jaar!!!!  

10:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-12-15

Kerst

Kerst komt eraan... De gezelligheid troef. Ook bij ons in huis. Maar enkel omdat het gezellig is, en om mijn zoontje dit door te geven. Binnenin sterf ik. Ik hou niet van die moreel verplichte toestanden, de gemaakte liefdoenerij,  het "vrede" wensen aan iedereen terwijl er gemoord wordt, niemand nog respect toont voor de ander in dagelijks leven ( zie maar naar het verkeer, of ga es shoppen zonder ijzeren "hielen",... ), ieder leeft voor zichzelf en wie dat niet doet en leeft om anderen te helpen de cementen muur van heel dichtbij leert kennen.

"Zalige kerst", terwijl zoveel mensen zelfs geen centjes hebben om dat te vieren, anderen zich eenzaam en alleen voelen. Voor velen is dit geen "mooie" tijd, maar 2 weken waar ze "door moeten", al hun moed moeten samenrapen, en een maskertje van "geluk" opzetten, omdat dat zo hoort.

Mijn - recht uit het hart - kerstwens :

Dat mensen beginnen inzien dat :

Een leven echt veel rijker is als je het kan delen met anderen. 

Dat het stoppen aan een zebrapad om iemand over te laten je dag kan goed maken, een deur openhouden voor een oudje, een simpele goeie morgen aan een passant, iemand een gemeend complimentje geven... je een - helemaal gratis - lach op je gezicht kan toveren en je goed kan doen voelen voor de rest van de dag. 

"Geen tijd" hebben dikke zever is... Als je voor een begrafenis kan tijd maken, kan dat ervoor ook voor prettiger zaken... 

" Doen alsof" een grote energievreter is die je beter elimineert en eerlijk jezelf zijn soms veel meer loont...

Dat 's morgen je ogen opendoen en het genieten van een nieuwe mooie dag niet iedereen weggelegd is...

Kortom, dat mensen weer mensen worden.

Simpel... 

Aan iedereen die hier alleen door moet, wens ik de moed het ook dit jaar weer aan te kunnen, of beter : dat het dit jaar es niet hoeft! <3

 

Prettige niet-eenzame, warme, eerlijke kerst... voor iedereen... xxx

 

 

11:08 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |