06-04-16

Oxaliplatine nummer 2...

De tweede zit erop. 

De voorafgaande stress was deze keer immens, vanwege de harde aanval van de eerste. Ik kreeg ferm "klappen", en had dus helemaal geen zin die nog es te doorstaan.

Toen ze de kamer inkwamen om aan te prikken, hing ik al meteen boven het toilet! Ook toen het chemo-infuus bijna was doorgelopen, begon alles in mijn lijfje te draaien en ben ik hevig beginnen overgeven. In die mate dat het leek alsof er liters zouden uitkomen, mijn ganse lichaam schokte, maar uiteindelijk kwam daar zo goed al niks uit. Er werd dan bovenop de litican ( tegen de misselijkheid ), die dus bij mij helemaal zijn werk niet doet, nog zofran intraveneus toegedient.

Vandaag nog voel ik de spierpijn van maandag, al is dat al een pak beter dan gisteren. Ook de bijsymptomen zijn een pak minder, volgens mij puur door de zofran - waarvan ik nu heb gevraagd die elke keer te geven ipv litican. De misselijkheid is er, maar in heel verdraagbare mate, zolang ik me maar kalm en rustig hou. Het prikken van vooral voeten, handen en huid is een pak meer, maar dat vind ik zelf "verdraagbare" pijn die je makkelijk kan verbijten. Deze keer nies ik wel veel, lol, een raar bijverschijnsel lijkt me! 

MAAR!!! Zet u neer, lieve lezertjes, want de klappen die ik kreeg, kreeg het beest OOK!!! De merker zakte van 3980 maar liefst naar 667!!!! * vreugdedansje* ( Al moet ik dat uitstellen tot ik daar toe in staat ben hehehe ) 

Never stop believing in HOPE,

because

MIRACLES happen

everyday.... 

Deze spreuk staat vooraan in mijn dagboekje over deze chemoreeks... ;)

Voorlopig gaan jullie het met dit klein, maar reuzenieuwsje moeten doen, want typen vraagt een sterke inspanning van mijn concentratie, en dus veel energie... 

Keep on seezing that day!!! Everyday!!! xxx

12:25 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-03-16

Chemokuur 5 : hell on wheels...

Hij is gestart... Hell nummer 5...

En met een ferme Kick-off. Reeds bij het buitenkomen uit het ziekenhuis kwamen de ergste symptomen boven. Oxi reageert op kou, en daar kreeg ik ook meteen het bewijs van. Een stap buiten en elke ontbloot deeltje van mijn lijf begon te prikken alsof er 1000 kopspelden waren op afgevuurd. Tegen dat we aan de auto kwamen zat mijn rechtse oog al dicht door een koude-zenuwreactie. Eens thuis, zo goed als meteen de zetel in, en geen enkele eetlust meer. Alsof ik een baksteen had gegeten bij de koffie van die namiddag. 

7 dagen water, alles op kamertemperatuur, niks kouds, en bij buitenkomen wanten aan, muts op, al was dat maar in onze veranda. En slapen, immens veel slapen, met de - elke chemokuur terugekerende - ijldromen. Een onophoudelijke misselijkheid bij elke - hoe klein ook - beweging die meteen "nepovergeven" triggert. Je kan het maar vergelijken met een hevige overgeefbui, maar er komt niks naar buiten. Wel doet je ganse lijf achteraf zeer door de poging van je lijf die tevergeefs de baksteen uit je maag probeert te duwen.

Een droog krackertje en wat appelsap ipv water lukte daarna ook wat. Het werd weer een zoektocht te vinden wat smaakte en wat niet. Dat beloofd voor volgende sessies, als die zoals bij de andere kuren telkens wat erger worden... Zelfs TV kijken lukte pas de donderdag, tussen het slapen door... Geen kracht om de pc op te zetten, mails te checken, of zelfs een telefoontje te doen. Ook praten was er teveel aan. Toen ik de donderdag eindelijk es een telefoontje kon doen, en es een stem kon horen, leek het achteraf alsof ik een marathon had gelopen.

Uiteindelijk kon ik een kommetje soep binnenkrijgen gespreid over de dag, en af en toe een krackertje. Naar het weekend toe lukte wat zelfgemaakt tonijnsalade, als "snackje", het dagelijks kommetje soep in twee keer gespreid, en een krackertje of 4.

Na 9 dagen leek het - eindelijk - wat te beteren. Hoognodig, want ik begon eronderdoor te gaan. Als je niks kan doen behalve TV kijken en slapen, maakt je hoofd je gek. Vragen, angsten, ijldromen... Niet normaal kunnen eten zorgt meteen voor een humeur "metlinksebeenuitbedgestapt", ik was helemaal niet lief meer, en kroop in een "bubbel" om niemand te kwetsen of ongewilde ruzies te veroorzaken door lompe onbedachte uitspraken te doen. Helpt wel, al kost het dan moeite om eens het betert terug uit die veilige bubbel te kruipen... 

Ook je kind, elke keer hij na een uurtje bezoek komt, huilend zien vertrekken alleen al doet je hart samenkrimpen. De oogjes vol medelijden, angst en hulpeloosheid. De hartverscheurende pijn bij het horen van dat gebroken frêle stemmetje aan de telefoon 's avonds voor 't slapen gaan bij zijn opvangfamilie... Mijn hulpeloosheid naar hem toe, niet in de mogelijkheid de juiste woorden van troost te vinden, de onmacht zelf iets te kunnen veranderen aan de situatie waar hij nu al 6 jaar wordt in meegesleurd, willen of niet... Ik zou alles geven om die pijn bij hem weg te halen. Zelfs euthanasie lijkt dan een betere oplossing als "korte" pijn... Al besef je al snel dat het een pijn is die hij voor de rest van zijn leven zal moeten meedragen, en die wil je hem zolang je kan besparen, ondanks de chemohel.

Man, wat haat ik dit beest nu! En de media, die maar blijft melden dat "DE KUUR" tegen kanker is gevonden. Wel, waar is die dan??? Waarom vallen dan dagelijks nog slachtoffers - vrouwen, kinderen, mannen... van dit beest??? De medische maffia, die schrik heeft dat hun ziekenhuisvernieuwende en florerende kassa zou stoppen met rinkelen??? Geen nieuws meer voor mij, allemaal censuur en bijna even leugenachtig als elke reclame op TV. Loze beloftes naar mensen die dromen van "DE" kuur tegen elke kanker, patiënten, hun kinderen,familieleden en vrienden.

Ik kan maar hopen uit het diepste van mijn ziel, dat het op 4 april mag luid klinken dat de tumormerker evenveel klappen kreeg als ik de laatste 9 dagen... Indien niet... Dan weet ik het echt niet waar ik nog de moed ga vinden om op dat zielig restje kapotte tanden te bijten... 

Hij MOET naar beneden.

Geen andere optie.

Weg met dat rotbeest.

PUNT.

 

 

 

10:26 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-03-16

Tomorrow D-Day, again...

Na een heerlijke maar vermoeiende dag gisteren op de hobbybeurs, een gezellige avond gecreëerd voor Kyran. De ganse week erin geslaagd zo weinig mogelijk te denken aan morgen, en in een "bubbel" gekropen van crea, was en opkuis...

Maar weglopen kan je niet blijven doen. Zes weken uitstel, nu MOET het gewoon, geen uitstel meer. Dik tegen de goesting.

Deze keer besef ik waarom ze het "vechten" noemen. De vijfde reeks op 6 jaar, idd,  nu is het vechten. En niet meer voor mezelf, deze keer doe ik het grotendeels nog voor Kyran, want had die er niet geweest, zou ik niet meer starten vermoed ik. Al weet je dat nooit zeker.

Mijn lijf beeft letterlijk en figuurlijk, van kop tot teen. Mijn hoofd is chaos. Morgen oxaliplatin. Wat staat ons deze keer te wachten? Welke hel moeten we nu weer door? Hoe zwaar gaan de bijwerkingen deze keer doorwegen? Hoe lang kan mijn kleine vel-over-been-lijf dit nog aan? Zal de behandeling nog aanpakken? Hoe bokst Kyran zich hier ook weer door? 

Ik haat het beest, ookal heb ik heel heel mooie ervaringen opgedaan en veel geleerd net dankzij het beest. Nu haat ik het en wens ik het naar de maan.

De laatste maanden heb ik heel hard ondervonden wat het is om van een heel actief onafhankelijk persoontje, vol leven, over vijf jaar te veranderen in een schim van jezelf op mindere dagen. Hoe die "fysiek mindere" dagen van sporadisch overhand krijgen naar nu en dan een "goeie" dag... Dagen waarop je vroeger toch nog vanalles kon doen, die nu enkel betekenen dat je es een wasje kan doen, wat opruimen, creatief zijn, maar je afhankelijk blijft voor elke stap buiten je deur van anderen.

Wat het is om van een mooi gespierd gezond lijf nog een hoopje pijnlijke botten en vel over te houden na 4 chemokuren, en je wegloopt van elke spiegel. Om dan nog te zwijgen van het restantje tanden, of wat zo zou moeten worden genoemd, die ervoor zorgt dat je ook wegloopt van elk toestel die dat beeld vast zou kunnen leggen. En waardoor je bij het spreken tegen een persoon eerst hun mooie tanden ziet, en dan pas de persoon... 

Wat het is om te knokken je optimisme hoog te houden, omdat dat je echte "ik" is. Hoe hard het begint te worden grassprietjes te vinden om je hoofdje mentaal boven water te houden... Al lukt dat nog steeds, ook die "mindere" dagen groeien naarmate je lijf afbrokkelt en je meeneemt naar een wereld in isolement, waar je minder en minder kan aan ontsnappen omdat je afhankelijk bent geworden van de goodwill van anderen. 

Meneer Kanker : Voor u : Een welgemeende "FUCK YOU"!!! 

Voor mijn blogvolgertjes, zoals gewoonlijk : Geniet van elke dag, laat de kleine zorgen voor wat ze zijn, hou van jezelf, hou van het leven... Je kan het sneller verliezen dan je wil. Dus CARPE DIEM!!! Stel geen bezoekje aan vrienden uit, ook geen reisje voor je gezin, of een eerlijk maal omdat je daar zin in hebt. DOEN! LEVEN! NU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

12:46 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |