19-12-15

Kerst

Kerst komt eraan... De gezelligheid troef. Ook bij ons in huis. Maar enkel omdat het gezellig is, en om mijn zoontje dit door te geven. Binnenin sterf ik. Ik hou niet van die moreel verplichte toestanden, de gemaakte liefdoenerij,  het "vrede" wensen aan iedereen terwijl er gemoord wordt, niemand nog respect toont voor de ander in dagelijks leven ( zie maar naar het verkeer, of ga es shoppen zonder ijzeren "hielen",... ), ieder leeft voor zichzelf en wie dat niet doet en leeft om anderen te helpen de cementen muur van heel dichtbij leert kennen.

"Zalige kerst", terwijl zoveel mensen zelfs geen centjes hebben om dat te vieren, anderen zich eenzaam en alleen voelen. Voor velen is dit geen "mooie" tijd, maar 2 weken waar ze "door moeten", al hun moed moeten samenrapen, en een maskertje van "geluk" opzetten, omdat dat zo hoort.

Mijn - recht uit het hart - kerstwens :

Dat mensen beginnen inzien dat :

Een leven echt veel rijker is als je het kan delen met anderen. 

Dat het stoppen aan een zebrapad om iemand over te laten je dag kan goed maken, een deur openhouden voor een oudje, een simpele goeie morgen aan een passant, iemand een gemeend complimentje geven... je een - helemaal gratis - lach op je gezicht kan toveren en je goed kan doen voelen voor de rest van de dag. 

"Geen tijd" hebben dikke zever is... Als je voor een begrafenis kan tijd maken, kan dat ervoor ook voor prettiger zaken... 

" Doen alsof" een grote energievreter is die je beter elimineert en eerlijk jezelf zijn soms veel meer loont...

Dat 's morgen je ogen opendoen en het genieten van een nieuwe mooie dag niet iedereen weggelegd is...

Kortom, dat mensen weer mensen worden.

Simpel... 

Aan iedereen die hier alleen door moet, wens ik de moed het ook dit jaar weer aan te kunnen, of beter : dat het dit jaar es niet hoeft! <3

 

Prettige niet-eenzame, warme, eerlijke kerst... voor iedereen... xxx

 

 

11:08 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-15

42

3 weken na het slechte nieuws over de merker 42 geworden, bleek een emotionele bedoening achteraf die heel wat los heeft gemaakt. Bij het krijgen van het nieuws twee dagen van mijn stuk, en dan de knop omgedraaid "eerst jarig zijn en feesten, en dan weer piekeren" Kon ik dat moment weten dat het effectief zo zou zijn.

Na een heel leuk weekend met vrienden en een beetje familie, heerlijke taart van mijn BFF ( lol ) en zelfgemaakte supergeslaagde lasagna's ( had beter opgeschreven hoe ik ze ineen stak :D ) kwam de maandagmorgen...

Dipjeeeeeeeeeeeeeeeeeee... En een ferm. Door wat gebeurtenissen in het gewoon dagelijks leven die die de laatste weken wat opstapelden, en slaapgebrek door het telkens gewekt worden midden in de nacht door mijn Roemeense - heel luidruchtige - buren, liep de emmer plots over en crashte ik die dag 's avonds.

Na zelden nog een traan te laten, kwamen die nu boven bij het minste. Iemand die te zorgzaam sprak, hup, vertrokken. Mooi zielig liedje, hup vertrokken... Ook de dinsdagmorgen bleven ze maar komen, eens Kyran afgezet aan school, liepen de tranen los over de wangen tijdens het naar huis rijden.

De ganse dag nog was ik van slag. Ben " gaan lopen" naar een vriendin waarvan ik wist dat ze me perfect zou kunnen afleiden, in de namiddag plots onverwachts leuk bezoek met een bloemetje, en de wolken dreven - heel traag, maar... - weg.

Door bepaalde opmerkingen die dagen "je ziet er super uit", "en wat jij allemaal doet, je bent toch wel heel goed voor een kankerpatiënte", "je zou niet zeggen dat je ziek bent"... Besefte ik hoe mensen afgaan op het uiterlijke, en niet verder kijken dan hun neus lang is. Je ziet er goed uit, omdat je een maske opzet, dmv verzorgd voorkomen, wat make-up, en een "happy face" in de buurt van anderen. Dat je elke dag kamp met pijn - zowel metaal als fysiek - zien ze niet. Ookal loop je scheef, al waggelend of zet je af en toe een stap verkeerd... Kom je aan geen kanten op je woorden als je praat of raak je je zin compleet kwijt als meerdere praten of je onderbroken word... Het besef dat als je wil dat mensen rekening houden met dit alles, je je moet laten gaan, vodden aan het lijf doen en het sukkeltje uithangen... Want ziek zijn en knokken om er te blijven staan, strooit zand in de ogen van de vredelievende gezonde burger die niet beter weet? 

De woensdag klaarde de lucht onder mijn hersenpannetje dan weer een heel stuk op. Oef!!!

Eigenlijk huil ik te weinig... Het heeft blijkbaar deugd gedaan es de tranen los te krijgen, want ook bij slecht nieuws de laatste vijf jaar, nog nooit verder geraakt dan "natte ogen", als je begrijpt wat ik bedoel.

Voor het eerst in vijf jaar behandeling voel ik het beest dagelijks, het zit overal nu... De scan toont het niet, maar ik, ik VOEL het... De moed opgeven doen we nog niet ( behalve af en toe es een dipje, hé... ) maar ergens diep vanbinnen weet ik dat mijn liedje bijna is uitgezongen. Nu maar hopen dat die laatste noten wat langdradig zijn... ( beter toch verhuisd naar de Limburg, hihihi ) 

Vannacht eindelijk es een paar uur kunnen doorslapen, zonder om 4-5u uit mijn slaap gehaald te worden door de buren, die ik eerder op de avond dmv wat bonken op de muur- mss begrijpen ze die taal dan wel, aangezien ze - ondanks al enkele jaren "belg" te zijn geen engels, frans noch Nederlands kennen, noch begrip tonen naar houding naar buren toe )  duidelijk heb gemaakt dat het welletjes is geweest. Na een harde boenk terug, werd het toch wel wat stiller, dus ook op dat vlak "hoop doet leven - of is't slapen? :D 

Gisteren dan toch - heel rustigweg met rugpijn - de kerstsfeer in huis gehaald. Op een dagje lukt me zoiets niet, ik vermoed tegen het weekend klaar te zijn. Maar ben best wel trots op het resultaat tot nu toe. Het grootste raam in huis is blijkbaar mijn persoonlijke "etalage" van gezelligheid geworden, waar elke voorbijganger duidelijk van  geniet, en dat doet deugd... Weer een van die kleine dingen die het doen : het gezicht van de passant van strak en stug zien veranderen in een glimlach of brede lach. Zalig, gewoon!!! 

Al bij al, we hebben er weer een - heel dankbaar - jaartje bij, dat ze ons niet meer kunnen afpakken... 

 

Carpe diem!!! <3

 

 

 

 

 

09:43 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-11-15

Herpakken na de klap...

Na het telefoontje toch natte ogen gekregen- echt es goed huilen zit er al een tijdje niet meer in - en een heuse slag gevoeld. Al voelde ik al weken dat het niet pluis zat. Je kent dat wss wel. We hebben het dikwijls "het gevoel". Het wordt zoveel gezegd van mensen die plots sterven, of langdurig zieken " precies of ze wisten het"...

Ik wist het misschien ook... De laatste weken waren de hel, nerveus, moe, geen inspiratie, voor niks... De kleine stemmetjes in mijn achterhoofd bij elk pijntje legde ik simpelweg het zwijgen op. Het is stress, het is vermoeidheid... Niet te geloven dat je na vier chemokuren nog steeds "naïef" bent er niet te willen naar luisteren, maar wel menselijk, als je vol leven zit, nog naar school fietst elke dag, en van elke dag probeert het beste te maken met je kind...

Ik heb geen zin in - alweer - een chemokuur. Geen zin mijn kind weer in de steek te laten omwille het ziek zijn, geen zin in de ziekenhuisrompslomp en het - alweer - afhangen van hulp van anderen... Maar het moet. Een volgende chemokuur is het enige wat erop zit. Er is geen andere - aanvaardbare - keus.

Toch moeten nog de laatste loshangende draadjes worden "geruimd", voor als die zijn werk niet wil doen. Dat MOET nu. De opties liggen niet meer voor het rapen. Als het misloopt, is het dit. Leg er je hoofd nu maar bij neer, meid...

Neen, dit is niet zwartgallig gezien, maar puur realistisch. Ik beschreef namelijk euthanasie van de dag dat ik mijn moeders laatste adem zag vertrekken, haar heb gewassen omdat ze handen tekort hadden op de palliatieve afdeling, en haar kledij moest gaan zoeken omdat er helemaal geen communicatie was van het palliatieve centrum naar mij toe. Had het een van mijn poezen geweest, had ik het diertje verlost uit zijn lijden...  Cru, maar de waarheid, zolang je "opbrengt" in de medische sector, laten ze je niet gaan, dat is nu eenmaal een feit. We leven nu eenmaal in een maatschappij die draait op centen, ook dat is een feit.

Ik herinner me die donkere avond als gisteren, het afzien, de hel. De uuuuurrreeeen alleen in die kamer, met de vuilnisbak en doekjes naast me om haar gezicht continue proper te maken. Helemaal alleen. En toen ik buiten kwam, na 22u30, besefte ik dat ik onmogelijk nog naar huis kon, een uur rijden, dit terwijl ik zelf al 5 van de 6 chemo's van mijn lopende kuur had gehad. Mijn eerste werk de maandag erop - voor mijn laatste chemo van die kuur doorging - wou ik niet starten zonder dat verplichte - met haken en ogen aaneenhangende - document voor euthanasie in te vullen. Geen haar op mijn kop dat eraan dacht te gaan zoals zij. No way, never!!! Killroy is verwittigd : indien het team mijn wensen niet respecteert, zal hij geen oog meer dichtdoen voor de rest van zijn leven, want ik kom spoken!!! 

Mijn redenen voor euthanasie zijn uiteenlopend. Vooral al voor het menselijke aspect : ik heb gezien, met eigen ogen, wat het beest op het allerlaatste aanricht met een mens. Dit wil IK niet, maar ook Kyran wil dit niet, mijn vrienden, mijn familie... Elke mens ziet liever een fotooke van de overledene in zijn goeie jaren,toch? Het beeld van wat mijn moeder overkwam die laatste dag - ondanks onze heel wankele relatie - zit in mijn hersenen gegrift, als een film, die je onmogelijk nog kan wissen. IK wil mijn einde zelf kunnen beslissen. IK hoop dat ik die kans krijg, en dat mijn dokters eerlijk blijven op dat vlak. Ik wil zelf afscheid kunnen nemen, niet als een platgebrande kaars "uitwaaien". IK wil nog koffie, met chocoladetaart, een lach en een traan met mijn vrienden, en een "salu, tot de volgende!" Ne knuffel en een kuske voor ik ga, zoals ik doe met Kyran als ie gaat slapen. Mijn ganse leven eiste ik weinig tot niets van anderen, maar dit is van mij, mijn einde, is van mij! Een feestje VOOR ipv NA mijn gaan. Want dat staat als een paal boven water : wie mij in mijn leven niet wist wonen, moet niet op Kyrans kosten komen drinken en eten, absoluut niet, geen denken aan. 

Wat heel velen niet ( willen ) zien van die rotziekte, is de eenzaamheid van de mens die erdoor moet. De uren, dagen en weken alleen, met enkel het gepieker in je hoofd en een kotsemmer als gezelschap. De eenzaamheid die je opvreet. De afhankelijkheid van anderen die je kapotmaakt en het beetje zelfrespect wat overblijft nog van je afneemt. Hulp MOETEN vragen, zonder enige keus. En in mijn geval : telkens opnieuw mijn kind door die hel mee moeten sleuren, hem telkens opnieuw afscheid moeten laten nemen van zijn mama, voor wie hij een moord zou begaan. En ondanks die hel, nog verwijten en eisen moeten slikken van mensen die niet beter weten en weigeren hun paardebril af te zetten ondanks het besef dat ze dat zouden moeten. 

DAT is de hel van chemo, DAT is de angst bij het starten van elke kuur, DAT is erger, veel erger, dan het gevecht tegen het beest!!! 

Dus mensen, voor je stenen gooit, roddelt, iemand scheef bekijkt... Sta er aub es bij stil wat woorden kunnen aanrichten. 

Mijn hel zal opnieuw starten binnenkort. Al heb ik gisterenavond besloten : niet voor mijn B-Day. Mijn feestje. En deze keer ga ik geen twee dagen achter pot en pan staan. Neen, we maken er een feestje van, niet alleen voor genodigden, maar ook voor mezelf. Ik ga op zoek naar lekkers van bij een traiteur. Dat Ik ook lekker mee kan feesten... :p Nè!!! 

Aan degenen - ik hoef ze niet bij naam te noemen - die er staan voor ons als het nodig is, ga aub weer mee op onze trein richting hel ( vak voor de hel mag je eraf springen, lol ) We hebben jullie broodnodig op die trips... Ik ben en blijf jullie dankbaar voor alles wat jullie tot nu toe hebben gedaan, vergeet dat nooit!!! 

En aan al de anderen : sta niet te huilen bij een graf, sta er voordat het zover komt, met een traan en met een lach. ( Vooral dat laatste, want dat eerste is tijdsverlies! :p )

CARPE DIEM!!!! 

Niet morgen, niet later, niet straks... NU!!!!! 

 

07:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |