14-11-15

Na de consultatie...

Een lange dag gisteren... Het inchecken is nog nooit zo snel gegaan, kon meteen de bureau in, ook het prikken ging vlot en zelfs de scan liet niet lang op zich wachten. Maar eens dat erop zat, begon het wachten pas echt...

Voor elke scan moet ik nuchter zijn, dus kwam ik uitgehongerd boven terug. Er stond een plateauke klaar met witte bokes, magere confituur en light boter. Mijn eerste - nogal lompe - reactie : "is dat alles"? Want de weegschaal wees daarnet 46 kg aan, terwijl ik dacht dat't minstens 47 zou zijn. Allesbehalve nood aan "light" producten dus. Vroeg snel om bruine bokes, en iets anders van beleg. Bleek het enige beschikbare allemaal "light", zelfs de peperkoek!!! 

Dan maar beneden gaan zien bij de taartjes. Maar ook daar niks naar mijne meug. Viel me plots te binnen dat ik twee dikke sneden zelfgebakken chocoladecake mee had genomen... :D Vlug terug dus naar de kamer, kannetje koffie gehaald en de cake binnen gespeeld. 

Om het wachten wat minder stresserend te maken had ik mijn huiswerk Kalligrafie mee, en slaagde erin zo wat de tijd te verdrijven. Ook het middagmaal - wat er heel lekker uitzag - was een teleurstelling. Gehaktballetjes waarvan ik na de eerste hap misselijk werd, harde babyworteltjes zonder ook maar enige smaak dan die van water en puree met dito smaak. 

De klok tikt maar verder, ik wil Killroy zien, de resultaten weten en hier weg. Als je geen chemo moet hebben, en je hoort het gepiep continue van zakjes van anderen die leeg zijn of moeten worden vervangen, word je op de duur misselijk door die te horen, ookal moet je'r zelf geen krijgen. Plus het is vrijdag, Kyran heeft om 15u gedaan met school en ik wil er op tijd staan. Uiteindelijk kan ik om 14u bij Killroy, zijn bureau binnen beneden. 

Scan blijkt stabiel, onveranderd ivm met laatste scan. Goed nieuws, mocht ik geen klachten hebben, en die zijn er wel... De pijnen na het eten kunnen verscheidene oorzaken hebben. Een vergroeiing door littekenweefsel, maar evengoed een van kwaadaardige aard, want Killroy temperde me meteen toen ik reageerde met " dat anti-hormonenpilletje werkt dan? " Ook de vraag naar eventuele oplossingen tegen die pijn bleef wazig : Hangt af van de leeftijd van de persoon, van het feit of het kwaadaardig is of niet. Tja, onderzoek dat dan??? 

Hij gelooft er niet in... Hij spreek negatiever sinds de laatste chemokuur. Al denk ik dat hij dit doet om mij te beschermen van teveel "optimisme". 

Zoals elke afspraak wordt er weer gelachen en onnozel gedaan. hij had zijn pas laten liggen, en we hadden die dan maar wat ingekleurd met - afwasbare - stift en hem een snorretje en sikje gegeven, lol :D Lachen moet, lachen houdt je op de been, lachen houdt je sterk, al zou je willen roepen, tieren, vloeken op de oneerlijkheid van alles.... 

De merker wordt afwachten tot maandag. Zien wat die zegt, als die licht is gestegen, gaan we gewoon dag per dag weer verder. Met het rugzakje op de rug, en hand in hand met de hoop op een mirakel...

Pluk de dag!

Carpe Diem!

Seize the day!

 

11:50 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-11-15

Check up overmorgen...

We hadden een zalige vakantie, en het weer was ons supergoed gezind. Ook dat hebben we weer "in onze zak" :D Al betaal ik wel de rekening, moe, moe en nog es moe nu! Moet je'r voor over hebben, zeker? ;) 

Nu terug in ons gezellige stulpje, weer slaapgebrek, en stress... 

Overmorgen weer D-Day. De pijnen in de buik bij het eten, en met regelmaat wat steken aan de nieren, maken het niet makkelijker de knop op nul te zetten, al doe ik mijn best. Het beest heeft zich genesteld in mijn gedachten nu, en ik krijg het ook daar niet echt weg. Dringend nood aan een nieuwe opkuisborstel... 

De angst is groot deze keer. Nog niet klaar voor nog eens een chemokuur, en nog minder klaar om mijn valies te pakken naar mijn volgend leven... 

Ondanks het bezoek van Sint Maarten deze morgen, met het verkeerde been uit bed gestapt, rot, maar beetje normaal vlak voor de controle weer. Hypernerveus, want uiteindelijk gaat ons leven wel verder, en moet ik er staan voor Kyran... Sintstoet gisteren, school, sport, Chiro... 

Soms wordt het allemaal even teveel... 

Maar we blijven hopen...

Carpe Diem ( al lijkt het de laatste dagen meer op carpe noctem... ;) )

 

12:42 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-10-15

Genieten en angst...

Verhuis zit erop, al moet ik nog bekomen. We raken elke dag wat meer gesetteld in ons nieuwe stulpje, en elke dag kunnen we wat meer genieten. Ook Leuven bracht opties... En toch...

Angst komt dit keer dagelijks de kop opsteken. Niet af te schudden, al vloek ik soms es luidop dat ik in het "nu" moet leven, iets wat tot de vorige chemokuur heel goed lukte. Maar het feit te weten dat deze laatste faalde de merker onder 35 te krijgen, neutraal dus, en die merker nog boven de 350 stond, houdt de angst wakker in mijn koppeke.

Met man en macht probeer ik die de kop in te drukken, maar dagelijks doen bepaalde zaken me denken aan wat kan komen, en snel kan komen... Verdorie...

Ik voel me, buiten de vermoeidheid - en het is najaar, dus normaal - tamelijk goed. Ik vermoed dat de aanhoudende pijn telkens ik warm eet de dader eigenlijk is. Probeer mezelf te sussen, want het kan aan andere zaken liggen dan het beest. Maar... Je weet het niet... En dat is moordend. De scan was clean, dus waarom ben ik dan niet gerust? Nu ja, "gerust" is een groot woord. Maar ik zou nog meer moeten de knop op "nul" krijgen. Vind het dus helemaal niet leuk dat minder mooie gedachten mijn dag soms om zeep helpen. Ook het creatieve wordt erdoor overschaduwt. 

Hopelijk ligt het allemaal aan het "vallen van het blad"! ;) Daar ben ik uiteindelijk al altijd tamelijk teer aan geweest... 

We hebben mooie dagen, de hemel in ons huisje ( als de buren slapen ) en gezelligheid viert hier troef. Er staat een leuke verrassing gepland voor onze held, al hoop ik dat het wat vlot gaat de afstand ernaartoe af te leggen, want ook dat vreet een beetje aan me. Maar ik weiger het beest teveel vat te geven op ons leven, vooral dat van Kyran, die al heel wat te slikken en verwerken kreeg. Die vermoeidheid vervloek ik soms, samen met dat lijf - van net nog geen 42 maar bijna - die soms aanvoelt als een van 90... En die hersenen die o zo dikwijls elke functie weigeren en denken dat ze op pensioen mogen? Moeilijk te verwerken voor eentje die gewoon is overal in te vliegen als 't in haar opkomt... 

 

12:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |