04-09-15

Realiteit komt soms hard aan...

September ging van start. Een nieuw schooljaar, bovenop een nieuwe start in een nieuw huisje.

Leuven komt met rasse schreden dichterbij. En al probeer ik me daarvan af te zetten, en er zo weinig mogelijk bij stil te staan, elke morgen, elke avond, elke stilte in huis doet me er bij stilstaan dat het nu alles of niks is, erop of eronder.

Het vele werk door de verhuis houdt me wat op de been, al slaat de vermoeidheid soms hard toe, en ook het besef hoe alleen je uiteindelijk staat als er hulp nodig is, nu je zelf niet meer kan helpen - tenminste niet meer op een actieve manier - met anderen. 

Mijn echte vrienden kan ik tellen op een hand, dat besef ik nu maar al te goed. Aan de andere kant, een heel groot geluk dat ze er zijn, en dat ik hen mocht leren kennen in mijn leven... 

Van anderen heb ik het idee dat ik nu al niet meer besta, ze passen zich waarschijnlijk al aan aan het leven waarin ze dan helemaal geen rekening meer moeten houden met mijn bestaan. Jammergenoeg voor hen ben ik er momenteel nog, en ben ik echt niet van plan snel te vertrekken. Bij deze moet ik degenen die zitten wachten om van mij af te zijn dik teleurstellen. I'm not going without a hard fight!!! 

Mijn Moemoetje zaliger zei me dikwijls es : ik blijf nog even leven, al is het om anderen te pesten... :D Wel, moemoetje, hoe graag ik je zou terugzien, samen met o zoveel anderen die ik al moet missen in mijn leven, ik ga ook mijn best doen hier nog wat te blijven, en mss ook met die reden... ;)

Mijn grootste reden is voor degenen die me goed kennen, algemeen bekend : Mijn zoontje, mijn alles, mijn oogappel.

Dinsdag gestart met veel goede moed in het vierde leerjaar. Heel blij dat ik dit ook weer mocht mee-beleven. Ook gisteren heel trots toen hij voor de eerste keer een volleyballtraining meedeed bij de Ieperse Katjes, en tot mijn grote verbazing het nog beter deed dan ik had verwacht. Na de les was hij supergelukkig, hij straalde!!! Een immens mooi gevoel voor een mama!

Elke morgen rijden we weer samen met de - weliswaar elektrische - fiets naar school. Genieten! Nu het nog kan, en het weer het nog toelaat, langs de o zo mooie vesten van Ieper, waar we worden begroet elke morgen, door vaste wandelaars, vissertjes, eendjes en het mooie prachtige zicht op het kabbelende water. Puur joga-effect elke morgen. Wat ben ik blij dat ik de stap tot verhuizen, hoe verschrikkelijk dat momenteel ook is - heb genomen!!! 

Gisteren kam een mooi kadootje in de postbus vallen : een heel leuk, klein kussentje van Sarah Kay, met daarop "het zijn de kleine dingen die het doen"...

Boenk erop mijn gedacht...

HET ZIJN DE KLEINE DINGEN DIE HET DOEN....

Even bij stilstaan, zeker degenen voor wie enkel oog heeft voor het grote, dure, onbelangrijke in het leven! ;)

Het zijn de kleine dingen die het doen, en zolang een mens dat niet beseft, kan hij blijven zoeken naar geluk!!! <3

Pluk de dag, met de kleine dingen, en geniet!!! xxx

09:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-08-15

De verhuis...

Na het uitstapje naar Leuven, die weer een heel klein lichtje in de duisternis bracht en wat hoop gaf, de plons in het diepe : Een ongeplande verhuis, iets wat ik nooit had gedacht nog te doen na alle werk gedaan in het huidige huisje en vooral de tuin. 

Ik hoop dat ik de juiste beslissing nam, en dat we eind september goed nieuws krijgen bij de allergietest op chemovarianten van degene die ik kreeg en moest stopzetten in het verleden. 

De verhuis eist veel, van mezelf, van Kyran, en de schaarse vrienden die er staan om te helpen wanneer ze dat kunnen. Twee weken na je laatste chemokuur verhuizen, terwijl je al bent gestart met een anti-hormonenpil die met je hoofd en emoties speelt, is geen lachertje. Tussen twee huizen inhangen die beide werk vragen, de pozen even moeten alleen laten nu we in het nieuwe huis in de slaapzetel slapen, weinig slaap door de aanpassing, en ook het moraal krijgt een deuk door paniekbuien er niet te raken... Nog tijd en aandacht proberen geven aan Kyran, de was en de plas doen tussendoor, poging doen zo gezond mogelijk nog te  koken tussendoor, inpakken, uitpakken, afwassen... Het weegt, en het weegt ellendig zwaar! Al hebben we tijd tot eind september, afhankelijk zijn van anderen weegt heel zwaar door, en ik betrap mezelf er steeds opnieuw op over mijn limiet te gaan, afspraken tot een dag complete "rust" niet te kunnen houden.

Maar we slaan er ons wel door. Elke morgen, met de kop koffie naar buiten - ik rook alvast niet meer binnen, wat zorgt voor veel minder roken, en hoop ook te kunnen stoppen achteraf - planning opmaken, en mezelf een "oppepspeech" geven. Ja, idd, hoe gek kan een mens zijn, hé? ( Ik dacht dat ik niet meer gekker kon, maar schrik nog elke keer dat die optie dus wel nog openstaat ... :D ) 

Even de "chemoknop" op nul proberen zetten, al is de angst echt heel groot momenteel, maar toch een poging doen, tot 22 sep, normaal weten we dan meer. Dus nu verhuizen, het nieuwe huisje aankleden, oude brol buitengooien en Freecyclen... Al een hele weg afgelegd - met hulp van een paar heel goede zielen die er staan zoveel ze kunnen - de laatste drie weken, en nog een hele weg te gaan, maar we komen er wel... We moeten... En eens dat erop zit, hopelijk een hele hoop tijd om mijn creativiteit terug ten volle bot te vieren!!! 

Pluk de dag en grijp elke kans met beide handen... <3

 

 

10:32 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-07-15

De voorlaatste van deze reeks...

De voorlaatste zit erop... We zijn er bijna... Of toch niet?

De merker ging weer een goed stuk omhoog, dus het gevoel is erg dubbel... Volgende maandag de laatste chemo, de week erop de start van een anti-hormonenpil. Die moet zijn werk doen, want vanaf nu is het een groot vraagteken... What if... Er is geen weg terug, enkel die vooruit, tenzij het spoor plots stopt en we sneller aan het eindstation staan dan gedacht.

De angst is soms groot, al is de wil om te leven gelukkig groter, en wint ze tot nu toe nog steeds.

De verrassing waar ik het over had, en waarbij sommigen me waarschijnlijk, en anderen heel zeker, me gek zullen verklaren, start binnenkort :

Ondanks alles, de kanker, de behandeling, de nevenwerkingen, heb ik besloten te verhuizen.

Waarom? Een heleboel redenen : hoe minder stress, hoe minder voedsel voor het beest. Waar we nu wonen is die te groot, en beïnvloedt stress teveel ons leven. De laatste jaren kon ik er al een heleboel elimineren, o.a. het werk ( besefte ik achteraf wel pas! ;) )

Nu lijkt het voor mij een nieuwe start, en tegelijk het mooi afsluiten  van mijn leven. In het huisje die het dichtste aanleunt bij mijn dromen, met -bijna - alles wat ik altijd wou, en veel meer mogelijkheden dan waar ik nu woon. Rust, kalmte, meer orde en netheid mogelijk ( berging, garage... ) in een mooie kant van Ieper, vlak naast de Vesten, dus puur genieten... Dat wil IK... Wat een ander hiervan denkt is dus zijn probleem, net het mijne. Het is mijn - te korte - leven, het is mijn beslissing van wat er nog van overblijft het mooiste en beste te maken. Met mijn zoon, mijn inspanningen, mijn hardgespaarde centjes... Degenen die klaarstaan met hun stenen om te gooien, laat ze maar vallen, want ik gooi ze dubbel zo hard terug vanaf nu.

Ik heb NIKS te verliezen, maar nog ALLES te winnen vanaf nu. Ik duldt dus geen commentaar meer van wie niet weet/wil weten hoe onze hel eruit ziet, en er dan toch zijn troebele mening op na houdt. Of je reist mee, of je blijft aan de kant staan en zwijgt. Zo simpel is het. 

My life, my son, my cancer, our fight... 

Ik klink boos, en ja, om eerlijk te zijn, ben ik dat wel een beetje, net zoals mijn zoontje boos is, het is niet eerlijk, neen, dat is het niet. Maar wat nog minder eerlijk is, is het moeten vechten tegen opinies van anderen die hun geen moer van deze keiharde strijd aantrekken, en ondanks alles ons blijven verwijten, scheef bekijken, zich moeien terwijl ze niet eens weten hoe het met ons gaat, en daar zelfs geen enkel moeite voor doen. Wel, aan diegenen : het is je volste recht, het is je volste recht egoïstisch te zijn als je dat wil, je volste recht ons opzij te zetten, je volste recht je eigen mening te hebben... Maar!!! Ook ONS volste recht ONZE mening te hebben, ONS leven te leiden hoe WIJ dat willen, onze hard gespaarde centjes uit te geven hoe WIJ dat willen, en JULLIE vooroordelen, verwijten, scheve blikken en opmerkingen volledig naast ons neer te leggen. 

Ik krijg meer en meer te horen dat " geen vent hebben" mijn fout is, dat het feit dat ik een kind heb zonder vader "mijn fout is", allee, kortom, dat ik maar weinig goed heb gedaan en kan doen... 

Maar IK denk daar anders over, want wie zich zoveel meer vind dan een "simpele alleenstaande zieke mama", sorry, hoor, maar WIJ hebben zoveeeeeeeeeeeeeeeeeel meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer dan jullie!!!!! 

We hebben elkaar, we hebben een onverbreekbare band, wij praten, ja, hoor, praten!!! en MET elkaar, niet achter elkaars rug om!!! Wij hebben de liefde, genegenheid, wederzijds respect, wij hebben eerlijkheid, wij hebben het geluk, en we vinden het in kleine dingen, niet in Gucci, Hilfiger of nen dure BMW, noem maar op... Neen, elke simpele dag, in elk simpel ding!!! In een freecycle jurkje, 2e hands handtasje, een gratis prachtige eettafel, een prachtige echte poppie in de tuin, gekregen va de vogeltjes...

Wij hebben dus meer... En gratis, voor niks, want wat wij hebben, koop je niet, met de meeste centjes niet... Hoe dik de nek ook is, hoe vol je rekening ook is, hoe hard die juwelen ook blinken. Wij hebben meer, en zullen altijd meer hebben, want wat wij hebben is niet te koop... Dus, als je nog es vind dat je ons als mindere moet bekijken, lees dit es opnieuw, wil je? Ga dan shoppen, gaan stoefen, gaan roddelen over eender wie, drink citroensap zoveel je wil, maar laat ons in onze eer, in onze strijd, in ons gelukkig zijn, laat ons het beetje energie houden om ons nieuwe laatste hoofdstuk te starten, en te genieten. Dank bij voorbaat!!!!

Voor alle andere mee-lezertjes, mijn excuses voor deze uitbarsting, moest er gewoon es uit, het lucht op!!! :D 

Wij gaan dus verhuizen, al zijn we bang, al doen we't soms in onze broek, huilen we af en toe es, we gaan het doen, en gaan er volle bak voor om wat ons nog te goed staat aan leven, uit te persen gelijk een heerlijk sappige sinaasappel!!! 

Een warm huisje, kleiner, windvrij ommuurd tuintje waar we veel meer buiten gaan kunnen eten, verandake, berging, wasplaats, open haard... En voor mama en zoon een creakamer op gelijkvloers, gewoonweg de max! De mooie vesten van Ieper als uitzicht bij het opstaan 's morgens... 

En hoe we ook tegen het zware werk van in-en uitpakken opzien, het brobbelt in ons al ons nieuwe genot tegemoet te gaan!!! 

Remember : Pluk de dag, hij kan heel kort zijn!!! 

 

 

 

 

08:57 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |