05-07-15

Hersenspinsels....

De vakantie, de chemo's en allerlei beslissingen en gebeurtenissen maken soms gedachten los waar ik liever niet bij stilsta, maar me elke dag wat meer de neus op de feiten drukt...

Dit beestje is deze keer goed agressief, en deze behandeling is een van de laatste opties... Raar, maar het feit dat we de laatste weken zo kunnen genieten, door de zon, de energie, wat fietsen, op kleine uitstapjes gaan... Maakt het besef dat dat nu kan gaan eindigen wel zwaarder. 

Toen ik nog gezond was, en werkte, hadden we het ook zwaar, sparen zat er niet in, genieten helemaal niet genoeg door het werk... Dankzij het ziek zijn hebben we dat nu wel. Het besef dat dit niet blijvend is, is dan ook moeilijk dragen. 

Ik hoor jullie denken "optimistisch blijven", "blijven hopen", en wees gerust, dat doen we zeker, maar toch... Het stukje realisme moet er ook zijn. Het is nu eenmaal een feit dat na elke pauzeweek de merker een opstoot doet, dus het beestje zich niet laat klein krijgen deze keer. 

Elke goeie dag, elk leuk moment, elk genot samen, zou je willen op diezelfde pauzeknop drukken, de tijd stoppen. Want hoeveel mooie momenten we nu ook kregen, het lijkt voor ons nooit genoeg... We willen niet meer dat die stoppen.. Er zijn nog zoveel dromen, zoveel dingen dat we samen willen doen, en hoe lang dit nog kan, is een groot vraagteken, zelfs voor de artsen. Niemand haalde tot nu toe een vierde chemokuur in dit soort strijd, tegen dit soort beest. Feedback is er dus niet meer.

Na de laatste chemo van deze reeks, komt een anti-hormonenpil, die reeds getest is op de cellen, die een beetje zou kunnen helpen de terugkeer te vertragen. Maar het zit er dik in dat dit een heel weinig zal teweeg brengen. Opgeven doen we nog niet, maar het besef dat we daarin es geen andere keus meer zouden kunnen krijgen, wordt nu wel heel realistisch... 

Een second opinion halen in leuven gaan we zeker ook nog doen, maar een ding met de keer, want het dagelijks leven willen we niet on hold zetten nu we nog kunnen met volle teugen ( in de mate van... ) genieten van alles rondom ons. 

Geen nood, we blijven ons optimistische zelfje, door het besef heen, en blijven hopen... Alleen, hopelijk is dit ook genoeg... 

Carpe Diem!!!! 

13:55 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-06-15

Chemo 12, nog 6 te gaan...

Het einde begint te naderen, het aftellen komt dichter... 12 al, en ze wegen door! Er zijn maandagen waarbij ik helemaal geen zin meer heb om nog te vertrekken naar het ziekenhuis. Maar het MOET...

Ik ben niet alleen, Kyran is er ook nog, en onze poeziewoezies... Opgeven is geen optie, nog nooit geweest. We moeten verder. Al wordt elke week de start weer zwaarder, de angst groter. Nochtans kreeg ik positief nieuws. De merker ging van 399 naar 325, ondanks alle verwachtingen van de oncoloog aka Killroy in. Ook de scan was clean werd me verteld, maar die krijg ik meestal te zien. Deze keer niet, waardoor ik me niet zo gerust voel, Killroy deed raar, anders dan anders. Maar misschien was die gewoon moe, of had ie een drukke dag. Volgende week nummer 13, ik vraag wel om de scan dan te zien, mijn wantrouwen zit precies wel heel hoog, lol. Moet alles met eigen ogen zien om het te geloven... Er zijn ook precies meer downs in deze chemoreeks. Maar aan de andere kant, voorheen waren het ook reeksen van 6, dus meteen aftellen, en meer recuperatie, dus misschien wel wat normaal... De lieve verpleging van het dagziekenhuis en mijn psychologe proberen me er toch van te overtuigen dat ze enorm respect hebben voor mijn doorzettingsvermogen... :D Ook zij zijn heel belangrijk in dit proces, en ik ben blij dat ze er zijn! 

Nog 6 te gaan nu, eerst 2 en dan weer een pauze. daarna ofwel 3 en pauze plus nog een, ofwel 2-pauze-2... Dat laatste is een voorstel van Kyran, en wordt door Killroy in beraad genomen. En daarna... Feeeeeeeeeeeeeeeesssssssssssssssttttttttttttjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!! Ondanks het feit dat we weten dat het beest heel erg actief is, en niet wil wijken, dus heel snel zal terugkomen, maar dat zijn zorgen voor later.

Vandaag voel ik me goed, na een maandag en dinsdag in de hel, had ik woensdag al een heel mooie dag. Ik kon wat opruimen, en heb zelfs nog es zelf auto gereden, naar het containerpark... Man, wat deed dat deugd!!! :D Deze namiddag cursus boekbinden... Het afwerken van mijn eerste compleet zelfgemaakte en genaaide boek!!!! * Trots* :D

En er staat ons een grote verandering in ons leven te wachten, maar momenteel blijft dit nog een verrassingetje. Kyran en ik kijken er alvast naar uit... :D 

 

10:01 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-05-15

Mijn downs???

De zon kan niet elke dag schijnen, dat is voor niemand zo... Ook voor mij niet...

Wat mij soms kan - al is het nooit heel lang - naar beneden halen:

De meest voorkomende en natuurlijk zwaarst doorwegende... Wat ik mijn zoon niet meer ( zal kunnen ) geven. Op zielige dagen, of dagen waar mijn linkse been de overhand nam bij het opstaan, spookt het soms door mijn hoofd. " Ik ben geen "normale" mama... Ik kan amper met hem spelen, heb het soms zwaar met zijn overvloed aan energie... Krijg het soms moeilijk bij verhalen van ouderen met oudere kinderen, als mijn achterhoofd in gang schiet en denkt wat ik allemaal ga moeten missen van zijn leventje. Wat gaat ie studeren, welke mens gaat ie worden, word ie papa? Trouwt ie? Maar dan probeer ik de knop om te draaien, en te beseffen dat we al meer dan drie jaar samen bijkregen, en er nog elke dag dagen bijkomen, en knuffel ik hem es heel goed als ie dan thuiskomt van school... Mijn schat, mijn liefde, mijn oogappel, mijn alles... ( Zie je wel hoe RIJK ik ben??? :D  ) 

Dat er mensen zijn verdwenen uit mijn leven, met alle herinneringen mee. Dat Kyran en ik voor mensen die ik belangrijk vind voor mezelf, en nog meer voor Kyran, niet zo belangrijk zijn als zij voor ons... Dat die ons in de steek laten, ons droppen op een eiland, ver van hen weg, waar we niet af kunnen in hun richting... En je daar machteloos tegenover staat, dat alle pogingen daar verandering in te brengen tevergeefs zijn, zoals water naar de zee dragen, ooit besef je dat dat nutteloos is, en ooit geef je op die moeite nog te doen...

Dat zoveel mensen hun minuten en dagen weggooien aan bezit hebben, vrienden kopen... Aan "wat mensen zullen zeggen of denken" en steen en been klagen over wat ze nog niet hebben, terwijl ze alles hebben wat nodig is. Dit resulteert ofwel in medelijden, soms es in frustratie, en ja, hoor, soms een lachbui "hoe stom kan je zijn"... :p

Ja, en ook de vermoeidheid, en kwaaltjes van de chemo's, die je nooit echt helemaal met rust laten, ook niet na een chemo als iedereen je weer als "gezond" beschouwt, je scheef bekijkt omdat je een blauwe parkeerkaart hebt, en niet beseft wat het vergif die het beest doodde, aanrichtte in je lijf, en vergat het te vertellen aan de buitenwereld... Je een lijf van 90 bezorgd en ouder, terwijl je nog lang van 50 weg bent... Maar daar vloek ik es luid op in de zwaarste momenten, en veeg ik dat eventjes snel van tafel.. 

Je ziet, de "downs" halen het helemaal niet tegen de... UPS!!! ;) 

 

10:18 Gepost door Véke in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |